Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

ψυχομετρίες

Όμορφα παράξενο βράδυ χθες. Ξύπνησα το ξημέρωμα με μια δίψα στενάχωρη, λίγο βαρύ κεφάλι. Πώς ζαλίστηκα χωρίς να πιώ;
Βρέχει δυνατά εδώ και λίγη ώρα. Η μυρωδιά έφτασε στα ρουθούνια μου δύσκολη στην αρχή. Σιγά σιγά εγκλιματίστηκα, άφησα τον εαυτό μου να φαντασιωθεί έναν χειμώνα βαρύ σαν πούπουλο.

Δεν ξέρω τί ορίζει η διαφορά ηλικίας, και τί μπορεί να κάνει ένα κοινό συναίσθημα για δύο τυχαίους ανθρώπους. Δεν ξέρω τί ορίζει η φαντασία μου, η αφυπνισμένη δίψα μου για ελαφρύ μελόδραμα, ένα σώμα στο μεταίχμιο μεταξύ παιδικότητας και γήρατος.
Πέρασα χθές το βράδυ. Και ίσως αυτό είναι που άφησε αυτό το συναίσθημα. Σιχαίνομαι από φόβο τα πράγματα που αρχίζουν για να τελειώσουν. Επιλέγω έτσι να προδικάζω, να προσχεδιάζω, να προϋποθέτω. Κάπου νομίζω διαφαίνεται ένα σχήμα οξύμωρο. Τόσο βαριέμαι όμως να ασχοληθώ μαζί του.
Απόλαυση πραγματική, να χαϊδεύω πάλι τις ύπουλες λέξεις μου, Θεέ, τίποτα δεν απολαμβάνω περισσότερο, τίποτα.

Ανυπομονώ όπως πάντα, να κλείσει αυτός ο κύκλος, χωρίς βέβαια την άδεια μου, για να μπορέσω να καθίσω μαλακά πίσω, και να ξεκοκαλίσω ηδονιστικά κάθε σκηνή, κάθε αίσθηση να είναι στο έλεός μου, παραδομένη στην ασύδοτη απόφασή μου να την αναπλάσω ή να την διατηρήσω ανέπαφη σε κάποιο μπαλόνι της μνήμης μου.
Ενδιαφέρον. Αν υπάρχουν πράγματι άνθρωποι με μικρά και μεγάλα κουτάκια στο κεφάλι τους, το δικό μου φαίνεται να έχει μπαλόνια. Απ’αυτά τα παιδικά, σε σχήμα κλόουν η πάπιας, σε σχήμα καρτούν και σούπερ ήρωα.

Και θα το ξαναπώ όπως το λέει κι ο Η. : Ni avec toi ni sans toi.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

παλιοσκατοφατσα! πα-λιο-σκα-το-φα-τσα! απο δω και τουδε θα σε παρακολουθω ανελλιπως :p με τα μπαλονια, τα τοσα μπαλονια μεσα στα κεφαλια μας και τα συννεφακια πανω απο αυτα!

Ανώνυμος είπε...

τωρα το ακεφτηκα κ ξαναγυρισα. ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ!