Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

βρύση

Το πώς μεταπηδώ από το ένα συναίσθημα στο άλλο, είναι άξιο απορίας. Με δυσκολεύει πολύ να κρατήσω τελικά την λογική σειρά των πραγμάτων, την ρεαλιστική όψη του εαυτού μου και των Άλλων.

Τραμπαλίζομαι σαν επιληπτική από τον έρωτα στην απογοήτευση, από τον εκνευρισμό στην νηνεμία, από την συνειδητότητα στην ασυνειδησία.
Δεν ξέρω τί περισσότερο μ’ενοχλεί, ή τί ακριβώς προκαλεί αυτή την τριβή σε λείο έδαφος. Περιμένω περισσότερα ίσως, ή πάλι ίσως δεν έχω την χρήσιμη για άλλους ικανότητα της υπομονής.

Η βρύση του μπάνιου στάζει ανηλεώς μέσα στη γαμημένη γαλάζια λεκάνη, με εξοργίζει αυτός ο ήχος. Οι βρύσες που στάζουν δηλώνουν παρακμή και παραίτηση, με ένα τόνο επίμονο, σαν να διαγράφεται μπροστά στα αυτιά μου ένα δυσοίωνο μέλλον.
Σπανιότατη λέει, είμαι σπανιότατη. Σαν αναρριχητικό φυτό, σαν μοβ μπεκάτσα.
Σπανιότατη εκ των έσω, το σκάψιμο το αναλαμβάνει ιδιωτική εταιρεία μερικώς κρατικά επιχορηγούμενη, επί έτη και έτη κινδυνεύουσα να πτωχεύσει. Επιτέλους πια.

Όλα πάνε καλά, λέω στον εαυτούλη μου κάθε που παραπαίει. Η αλήθεια είναι πως τίποτα δεν μπορεί περισσότερο να με πονέσει, τουλάχιστον μέχρι να κλείσουν οι παλιές ουλές. Και έτσι διατηρώ μια απόσταση ματιάς, μια υβριστική βεβαιότητα πως σας έχω όλους χεσμένους. Βαθιά μέσα, εκεί που συνήθως πάντοτε υπάρχει χώρος για πόνο, φαίνεται πως καταλαμβάνομαι από ένα ρυάκι μισοξεραμένου αίματος, που φράζει την είσοδο και την έξοδο σε νέα δεδομένα. Δεν το επιτρέπω.

Δεν υπάρχουν σχόλια: