Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

μηTerra

Με το χέρι στην καρδιά, δεν ξέρω αν είναι θέμα συναστρίας τη στιγμή της γέννησής μου, αποτέλεσμα μιας παιδικής ηλικίας καταπνιγμένης από τα Θέλω των μεγάλων, ή απλώς φυγόπονη, ακόμη εφηβική, διάδραση με την καθημερινότητά μου, πάντως το χειρότερο πράγμα που μπορεί να μου τύχει είναι να βρεθώ ανάμεσα σε δύο αποφάσεις. Δυσκολεύομαι εξαιρετικά.
Ο αγαπητός γκουρού- συμβουλευτικός- σωματικός ψυχοθεραπευτής μου, με την ίδια χάρη και αμεσότητα με την οποία κάποτε μου πέταξε ένα φρεσκοσκαμμένο από τη ρινική του κοιλότητα καρκαδάκι, μου είχε πεί:

«Αρνείσαι πεισματικά να αναλάβεις την ευθύνη της ζωής σου. Επιμένεις να αποζητάς μια μαμά παντού, κάποιον να σε πάρει από το χεράκι και να σου πεί προς τα πού να πας, για να μη χρειαστεί – φευ!- να σε βαρύνει εσένα το αποτέλεσμα. Φοβάσαι την τιμωρία, φοβάσαι πως σε ότι και να κάνεις καραδοκεί η Τιμωρία. Αυτός είναι ο λόγος που προσκολλάσαι στον Γ. Τον στόλισες και τον ανέβασες στην θέση του Κριτή, της Μαμάς, και τώρα, αν τον χάσεις, ποιός θα σε νταντέψει; Το θέμα είναι, πως επιλέγεις πάντα λάθος ανθρώπους για αυτή τη θέση, ανθρώπους που είναι εξ αρχής δεδομένο ότι θα λειτουργήσουν πάνω στο πρότυπο της πραγματικής μαμάς: αγαπησιάρικοι σαδιστές, που θα σε μανιπουλάρουν και θα ενισχύσουν την αδυναμία σου να φύγεις μακριά τους. Άτομα χειριστικά. Πρέπει πρώτα αυτό να συνειδητοποιήσεις.»

Νομίζω ότι αυτή η εξήγηση στέκει όμορφα. Ακόμη κι αν τη δεδομένη στιγμή δεν το εννόησα, φαίνεται πως τελικά κάθισε μέσα μου και που και που χτυπάει σαν καμπανάκι, έτσι για να κρατάει τη μνήμη μου ακόμη ενεργή, και το θυμικό μου σε εγρήγορση.


Ο τίτλος δανεικός από τους όμορφους encardia, που αχ! μακάρι να μην τους είχα αγαπήσει με παρέα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: