Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Νέα τάξη πραγμάτων, δυστυχώς επτωχεύσαμεν


Γαμώ το συγγραφικό μου τάλαντο.

   Από όταν ξανάρχισα να σκαλίζω κείμενα (μια εβδομάδα τώρα δηλαδή), είπα να κάνω ένα τουρ και σε άλλα μπλογκάκια, μήπως και πάρω καμιά ιδέα ή μήπως ψαρέψω κανέναν αναγνώστη.

  Σήμερα μεταξύ διαβάσματος για το τελευταίο μαθηματάκι της σχολής, καμένων καφέδων και τηλεφωνικού κουτσομπολιού, διάβασα λίγο από την Ψιλικατζού.

  Ακουστά την είχα, μου ‘χε πεί παλιά κάτι ο μπαμπάς, τότε που γινόταν επαγγελματίας μπλόγκερ και πριν μας μετακομίσει όλους σ’αυτό το κωλονήσι.

  Ναι, δεν είναι Ουμπέρτο Έκο. Αλλά πάλι, τ’ομολογώ, ποτέ δεν τελείωσα  Το νησί της προηγούμενης ημέρας, βασικά δεν κατάφερα ποτέ πάνω από είκοσι σελίδες.

  Πανάθεμά την, γράφει από καρδιάς, εξαιρετικά αβίαστα και ειλικρινά.

  Το καλύτερο είναι βέβαια, και το πιο ζηλευτό, ότι γράφει από ανάγκη και φαίνεται να το φχαριστιέται. Για να μην πω που την έμαθε το μπλογκικό πανελλήνιο και έγινε φέιμους εν μια νυκτί, καταφέρνοντας όχι μόνο, άκουσον άκουσον, να έχει από δύο μέχρι είκοσι δύο (λέω εγώ τώρα) σχόλια σε κάθε πόστ αλλά να εκδώσει βιβλιαράκι και να κάνει καριερούλα στη διαφήμιση (αυτό δεν το ζηλεύω αλλά για άλλους λόγους).

  Οπότε, γαμώ το συγγραφικό μου τάλαντο, και γαμώ τον ένα χρόνο που είχα να πιάσω μολύβι γιατί αργοπέθαινα μέσα έξω παρέα με τον εχθρό που λέει και η Χ., και γαμώ την ανάγκη μου να τα περιπλέκω όλα- πάλι μέσα έξω.

  Συμπέρασμα: Περιμένω περίοδο και δεν το βάζω κάτω.  Και καλή η Καραπάνου, και η Ψιλικατζού, και ο κύριος Δήμου και οι αντίστοιχοι στη Βαρβαρική, αλλά εγώ τι να γράψω;


Πι ές: καλά, τούτο δω το γέλασα φορώντας τα καλά μου, έξοχο!
http://xpsilikatzoy.wordpress.com/2005/06/18/021862005/