Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Όφις και κρίνο


Πέρα από ένα γερό γερό πονοκέφαλο που έφυγε τελικά με μια σεσιόν ρέικι από φίλο ταξιδευτή, μου έμεινε από τα του σαββατοκύριακου και μια  αιχμηρή αυτό-συνειδητότητα.

Στρίβω τσιγάρο και εξηγούμαι, σε μια απέλπιδα προσπάθεια και γω να καταλάβω.

  Μου συζήταγε κάποιος πονεμένος συντοπίτης σε περασμένο χρόνο πόσο μεγάλο βάσανο είναι να επιστρέφεις στον τόπο σου μετά από καιρό -όπως εννοεί ο καθένας τον καιρό- και να βλέπεις πάλι τον εαυτό σου μικρό. Και νιώθεις τότε ίσως σαν να απατάς εσένα με εκείνο που τώρα είσαι, και ακόμη χειρότερα, με αυτό που βλέπεις να γίνεσαι. Αναγκάζεται κανείς να δει τί μεσολάβησε σ' αυτό το διάστημα που δεν ήταν παρών, πώς έφτασε και πού έφτασε. Δεν μιλάω για καριέρες και οικογένειες, αλλά για αυτή την παιδικότητα, την ουράνια (σωστά!) εφηβική σοφία, που σε κάνει να έχεις ένα σκοπό, ένα Τέλος.

Αναρωτιέται κανείς λοιπόν που πήγε εκείνη η έξαρση, η δημιουργική μανία και η αποδοτική τότε ακόμη μιζέρια. Και πάνω από όλα υπάρχουν οι Άλλοι, που περιμένουν πάντα κάτι να έχει συμβεί, κάπως να έχεις μεγαλώσει. Κι εσύ καμιά φορά το μόνο που εύχεσαι είναι να βρεις ένα τρόπο να πεισθείς πως είσαι ευτυχισμένος.

Θυμάμαι την Λένα Πλάτωνος στο Παλλάς, πως απήγγειλε μουντά και μακρόσυρτα, "Είμαι ευτυχισμένη. Είμαι ευτυχισμένη.", και όλοι κοιτάζονταν αμήχανα, γιατί ο τόνος και η μορφή της πρόδιδαν τέτοια πικρή ειρωνεία, τέτοια απογοήτευση, σαν κουτσουλιά στο μέτωπο.

  Βρέθηκα λοιπόν με πολλούς παραπάνω από όσους υπολόγιζα παιδικούς φίλους, σ' εκείνο το σημείο της βραδιάς που μας ζάλιζε όμορφα το αλκοόλ, τα κοινά βιώματα και φυσικά η (ψευδ)αίσθηση ότι τελούμε υπό κάποια μυστικιστική ατμόσφαιρα άπλετης ειλικρίνειας, να μοιραζόμαστε ό, τι πιο πολύ τσιμπούσε τον καθένα.
 Μέσα σε ένα περιβάλλον οικείο, νιώθοντας αυτή την αμηχανία της συνεχώς απομακρυνόμενης παιδικότητάς μου και την ματαιόδοξη ανάγκη να πεισθώ πως ναι είμαι ευτυχισμένη, έκανα να καταλάβω κάπως καλύτερα ότι το ανθρώπινο είδος -ας το θέσω έτσι- μοιράζεται την ίδια αγάπη για γερό στραπάτσο.

 Εξακολουθώ βέβαια να βλέπω πως οι συναισθηματικές του καθενός αντιδράσεις διαφέρουν σε πολύ βασικά σημεία, κυρίως για να διατηρούμε ο καθένας την (ψευδ)αίσθηση της μοναδικότητάς του. Παρόλα αυτά, η υποκειμενική τραγικότητα των λαθών του καθενός είναι η ίδια, η ένταση της ενδόμυχης απογοήτευσης τρώει με τον ίδιο τρόπο, και ο υφέρπων μελοδραματισμός εκρήγνυται σε όσο χώρο είναι διαθετημένος κανείς να του αφήσει. Λάτρεψα αυτές τις μεθυσμένες εξομολογήσεις, το ξημέρωμα που με βρήκε με ωραία παρέα, και την επόμενη μέρα που παρά τον πονοκέφαλο άκουσα με ξεδιψαστική ευχαρίστηση λίγα ακόμη μυστικά.


Στην Δ. και τον Κ., που τόσο όσο όλοι τα έχουν κάνει πουτάνα μεταξύ τους, με διονυσιακή χαρά έκανα δώρο το Όφις και Κρίνο του Καζαντζάκη, πλας αφιέρωση και ευχή για μέρες με λιγότερη… διαπλοκή.

6 σχόλια:

caveman είπε...

Να μαι κι εγω εδώ! Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο που μου έδωσε την ευκαιρία να βρεθώ κι εγώ στα μέρη σου! Ωραίο το χεις το περίπτερο, το λάτρεψα το σχέδιο κι όσο για τα κείμενα...τι να πω...συγκινήθηκα πραγματικά, τα νιώθω πολύ κοντά μου.

Να σαι καλά λοιπόν και χάρηκα που σε βρήκα!

Υπορεαλισμός

ροδάκινο είπε...

Caveman, δεν είμαι ακόμη συνηθισμένη σ' αυτά τα μπλογκικά, οπότε θα πω ευθέως ότι πάρα πολύ χάρηκα τα καλά σου λόγια, κι ευχαριστώ θερμά.

Ο πίνακας είναι του Modigliani βεβαίως βεβαίως.

Πολλούς χαιρετισμούς.

caveman είπε...

Όχι, όχι, εννοούσα το σχέδιο με το κορίτσι και τα τέρατα (?)...

ροδάκινο είπε...

Μ, ναι.. Αυτό δεν είναι δικό μου και ομολογώ το βρήκα τυχαία, δεν ξέρω ποιανού είναι.

Ψάχνω και γω να τον/ την βρω, όντως είναι φοβερό σχέδιο.

Ferdinand&Miranda είπε...

ωραία τα λες, πολύ*****

ροδάκινο είπε...

Ε τι καλά.
Σε μερσώ μπου.