Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

glassworks

Μπύρα για να ανοίξουν καλά οι αρτηρίες, και κρασί λευκό να ευφρανθεί ο ουρανίσκος, με παλαιό φίλο.

Γνωριστήκαμε υπό συνθήκες ερωτισμού, γιατί εγώ σε αντίθεση με εκείνον, δεν έχω την ικανότητα να κατατάσσω τους άντρες σε φίλους ή εραστές. Κι έτσι πάντα μου είναι δύσκολο να είμαι πραγματικά ο εαυτός μου, χωρίς θέλω να πω, έστω την πιθανότητα κοριτσίστικων τερτιπιών στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Αυτό που περισσότερο ενέτεινε την ερωτική ατμόσφαιρα μεταξύ μας, είναι το γεγονός ότι είναι συνήθως στην αρχή μιας Σχέσης, απαραίτητο να αμφιδρομεί ένας θαυμασμός, ακόμη κι αν δεν σχετίζεται άμεσα με έλξη σωματική. Που και που λοιπόν, έσκαγαν μύτη ψήγματα που ξέφευγαν από το πλαίσιο εκείνο που έπρεπε να εδραιωθεί, το φιλικό, δημιουργώντας μια μουντή αμηχανία.

Το θέμα είναι, κι αυτό κατάλαβα ψες, πως μερικές σχέσεις παίρνουν ένα δρόμο από μόνες τους, μένουν ή φεύγουν οι άνθρωποι με ένα ρυθμό κι ένα τρόπο, που ας μου επιτραπεί να μοιρολατρήσω, στιγμές στιγμές φαίνεται να είναι εντελώς ανεξάρτητος από τη δική μου επιθυμία να τους κρατήσω ή να τους διώξω. Είχα φίλους για τους οποίους χρόνια συντηρούσα με κόπο πολύ μια οικειότητα και μια εγγύτητα, που ήλπιζα να προστίθεται στα περασμένα και να μεγαλώνει το δέσιμο. Και είχα έρωτες που συμφωνήθηκε πως όσο άγουροι και αν ήταν θα κρατούσαν καιρό.

Και σκέφτομαι τώρα, πως μεσολάβησε ένας μεγάλος κύκλος εμπειριών, μικρών κάθε φορά κι ανεπαίσθητων αλλαγών, για να φτάσει μια σχέση να γίνει ήρεμα αποδοτική, μεταξύ δύο ανθρώπων που μοιράστηκαν κι ελπίζουν να μοιραστούν ίσως περισσότερα, χωρίς όμως αυτό να βάζει κανένα χρονικό όριο, καμία πίεση για να είμαι ή να είναι εκείνος κάτι.

Και ορίστε ένα τραγουδάκι που απολαύσαμε παρέα, σε μια εκστατική λίγων λεπτών σιγή, πάνω από όλα καθόλου αμήχανη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: