Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Φράουλες και αίμα revised

Είμαι άσχημα κουρασμένη.
Ανέβασα δέκατα από το άγχος, νομίζω.
Το πλάνο έλεγε να πέσω να κοιμηθώ, και να γράψω πάλι μετά την Παρασκευή.
Όλη μέρα σκέφτομαι.
Τελευταία δεν μ’αρέσει να σκέφτομαι.




Σιχαίνομαι τις πασπαρτού γκόμενες, μπίρκενστοκ σανδαλάκι- σορτσάκι- τισερτάκι, γκόμενος πάσης ηλικίας και φύσεως, πηδάω, πηδιέμαι, πηδιέστε, να πηδηχτούμε όλοι μαζί να χύσει κάποιος πρώτος. 
Σιχαίνομαι τα υποκοριστικά, τα βαμμένα γυναικεία μαλλιά, τα τεστ εγκυμοσύνης, τις φαρμακοποιούς, το δύο τριάντα από Αμπελόκηπους για Εξάρχεια που έρχεται καθυστερημένο πάντα, την πανσέληνο που μου γαμάει τα πρέκια κάθε μήνα.
Σιχαίνομαι τους ανθρώπους την ώρα που μετανιώνουν και περισσότερο σιχαίνομαι που η μετάνοια είναι ανθρώπινη, σιχαίνομαι τις επιστροφές και τις μεσοβέζικες ρομαντζάδες, τους φίλους με φ μικρό μικρούλι, σιχαίνομαι που δεν ήθελα και δεν μπόρεσα να πάω στα γενέθλια του Αλέξανδρου και της Ελεάνας, σιχαίνομαι τα δικά μου γενέθλια και που δεν θέλω φέτος να τα μοιραστώ.
Σιχαίνομαι το άρτυμα λεμονιού, την καταδιωκτική μου φοβία που έχει κατσικωθεί και δε γουστάρω να ξεμυτίσω απ’το σπίτι, τους άντρες που κλαίνε κι αυτούς που δεν κλαίνε, τη φάτσα που έχω όταν σιχαίνομαι. Σιχαίνομαι που ο καιρός δεν περνάει πιο γρήγορα, που έχω θυμό τρομερό να ξεχειλίζει και που δε θέλω άλλο πια από τίποτα.



Αλμυρό τσιγάρο και ύπνος.





1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

dld cheese-cake den exei????