Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

κοσμοπλημμύρα

Μαγειρεύω χοιρινό με πορτοκάλι και πορτοκαλί πιπεριές.
Είναι από αυτές τις Κυριακές.
Υπάρχει μια περίπτωση το φαγητό να μην τρώγεται, αλλά θα το φάω. Ακούω Κόσμος, και μετά από πολύ καιρό δεν φοβάμαι ότι θα βάλω τα κλάματα.

Λοιπόν, έκοψα το κρέας σε κομματάκια, τσιγάρισα κρεμμύδι, έριξα τις πιπεριές και έβαλα το καπάκι στην κατσαρόλα. Και επειδή τα πορτοκάλια που έφερε η Μ. από Θεσσαλονίκη θα σαπίσουν μέχρι να τα φάω, μαγάρισα ένα και το έριξα κι αυτό παρέα. Τώρα τα κοιτάω και θυμάμαι τις παέγιες στην Ισπανία.

Πρώτος μήνας εκεί, ψοφόκρυο στα μέρη μου και καμία διάθεση να κάνω τίποτα. Με τα χίλια ζόρια μπανιαρίστηκα και βγήκα να αδράξω τη νύχτα και τέτοια. Και τα ξημερώματα που με είχαν κάνει τα diabolo verde λιάρδα, βρίσκει ο Ζορζ ευκαιρία και με ορκίζει να μαζέψω τα μπογαλάκια μου την επομένη και να τον συνοδέψω στο καρναβάλι της Cadiz

Τελικά φτάνουμε χαράματα, και βουαλά.
Φοβερή και τρομερή ζέστη στο Νότο, ο Ατλαντικός στα πόδια μας.. Για κάποιον τόσο αγεωγράφητο όσο εγώ, ήταν μια αποκάλυψη: δεν είχα ιδέα ότι ένα κομμάτι της Ισπανίας βρέχεται από τον Ατλαντικό, ότι το Γιβραλτάρ δεν είναι στην Αμερική, και η Casablanca δεν είναι στην Ιταλία. Μαγικό. 

Γυρίσαμε τον Ισπανικό νότο με ό, τι λεφτάκια είχε ο καθένας. Φυσικά την Τρίτη νύχτα, στο ζενίθ του καρναβαλιού, μου έκλεψαν κινητό και πορτοφόλι, κι έτσι κατάφερα να φτάσω μόνο μέχρι Γιβραλτάρ. Μετά αντίο στα παιδιά που συνέχισαν για Malaga και πίσω στην Cadiz και στον γλυκύτατο Αυστραλό, που μου έφερνε τη νύχτα κουβέρτες στην ταράτσα του hostel και με σκέπαζε να μην κρυώνω. 

Απείλησε να δείρει τον κακό που με στεναχώρησε και τους βλάκες που με έκλεψαν, να με συντηρεί με τις μαριονέτες του και να γυρίσουμε παρέα κι άλλα μέρη.
Και γω πήρα το λεωφορειάκι μου και γύρισα Salamanca.

Τώρα σκέφτομαι τι καλά που θα ήταν να γυρίσω πίσω, και να πω στον Αυστραλό μου ότι πάλι με στεναχώρησε ο βλάκας, να πιούμε πάλι από την ώρα που καίει ο ήλιος, το βράδυ να χαθούμε στον κόσμο και το πρωί να μην φύγω.




Το φαγητό είναι ερασιτεχνικά πεντανόστημο τελικά, και το κόσμος παίζει Baobab που πολύ μ' αρέσουν.




4 σχόλια:

Ferdinand&Miranda είπε...

ταιριάζει και με τη μουσική το φαγητό, ακουστικά*********

ροδάκινο είπε...

Ε που είσαι εσύ, δε σε βρίσκω μπλογκικά, ντου σαμθινγκ!

caveman είπε...

Αφού σου αρέσουν οι Baobab, τσέκαρε κι αυτούς!

http://www.youtube.com/watch?v=2Gl9-K4iqEM

Καλό βράδυ

ροδάκινο είπε...

Α, το είδα καθυστερημένα το σχόλιο.

Σ' ευχαριστώ πολύ, ωραίοι είναι!

Σαιμπερ φιλί.