Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Ένσταση Κύριε Πρόεδρε


   Λοιπόν, έπεσα σαν καλό παιδί κι εγώ να κοιμηθώ από νωρίς, κι αποφάσισαν τα οικογενειακά μου να με ξυπνήσουν. Οπότε, οποία ευκαιρία να καπνίσω ένα από τα λαθραία μου μάλμπορο, και να γράψω για τους εθισμούς, το φείσμπουκ και τη γαλλική μουσική.
  Τη συνειρμική σύνδεση μεταξύ μάλμπορο, εθισμών και φείσμπουκ την βλέπεις. Η γαλλική μουσική είναι σημείο πρόσφατης αυτοπαρατήρησης.

  Ενθυμούμαι όταν ήμουν στο πρώτο έτος (δε θα μου κάνω τη χάρη να αναπολήσω), που είχα κι εγώ σαν εναλλακτική εισαγόμενη φοιτήτρια, σελίδα στο φρέσκο τότε μαισπέις. Ωραίες εποχές. Ανεβάζαμε και κατεβάζαμε με την Χ. τραγουδάκια, ποστάραμε και ξεποστάραμε σχόλια και ανανεώναμε σε εβδομαδιαία βάση τα χόμπις και βεβαίως βεβαίως τις μουσικές στο προφίλ μας. Δεν έχω παράπονα, πολύ ζουμερή πηγή ερασιτεχνικού stalking, αρκετοί wannabe indie «Αθηναίοι» από το Πλατύ και την Παλαιοκαστρίτσα, εν ολίγοις, good times, noodle salad.

  Αλλά, μεζ αμί, ΉΜΑΣΤΑΝ ΠΡΏΤΟ ΈΤΟΣ.

  Για όνομα του Χριστού και της μαμάς του (θου κύριε), δεν πρέπει άραγε να υπάρχει ένα όριο ηλικίας σ’αυτά τα πράγματα; Ως πότε παλληκάρια θα μπαίνετε στο φείσμπουκ –γέρασε το κακόμοιρο το μαισπέις, σαν παλιά διαφήμιση της Ίον αμυγδάλου μου φαίνεται- να κάνετε αντ, ταγκ, ποστ και δε συμμαζεύεται; Και καλά να το χεις έτσι, να παίζεις κανα πόκερ και να περνάει-η-ώρα-μωρέ, αλλά να το σοβαρεύεις κι όλας; Δεν φαντάζεσαι τι κρούσματα νευρωσικών συμπερασμάτων για το έτερον ήμισι, κακεντρεχών κουτσομπολιών και μετά- λυκειακά εμφανιζόμενου ανταγωνισμού  έχω ακούσει.
  Θα το πω ειλικρινώς. Επειδή ακριβώς έχω υποπέσει στο αμάρτημα, αρνούμαι να δικαιολογήσω οποιονδήποτε πάνω από τα είκοσι πέντε έχει φέισμπουκ, και κάθεται και ανεβάζει σχόλια για τη διάθεση και τις ερωτικές παρασπονδίες του. Και επίσης, αν είσαι κάτω από είκοσι πέντε, και ανεβάζεις τραγουδάκια τύπου «σφύρηξα κι έληξες», ουστ στο privacy του σπιτιού σου. Και όχι γιατί μου χαλάς την αισθητική μου, σιγά τα ωά. Αλλά γιατί δεν μπορώ να σε πάρω στα σοβαρά, και κυρίως γιατί δεν μπορώ να αισθάνομαι αμήχανα όταν λέω ότι δεν έχω φείσμπουκ, ή ακόμη χειρότερα, να αισθάνομαι περήφανη που δεν έχω! Σιγά την επανάσταση πια!
 
  Απλώς, εκτός του ότι δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος να εκθέτει σε τέτοιο βαθμό τα της προσωπικής του ζωής, παρότι είμαι αυτής της γενιάς, με τρομάζει που βλέπω ότι το θέμα παίρνει μια σοβαρότερη διάσταση, σιγά σιγά.
Δεν είναι πλέον παιχνίδι, ούτε μέσο, είναι ένας creepy  τρόπος να μάθω αν με απατάς, αν με αγαπάς, αν δε με παρατάς λέω εγώ.

  Αρνούμαι να το δεχτώ, και επίσης αρνούμαι να επαναστατήσω όπως προείπα, αλλά δεν μπορώ να μην ανατριχιάζω, παρά την φρεσκοαποτριχωμένη επιδερμίδα μου, κάθε φορά που σ’ ακούω να μιλάς για αυτό.

  Τα μάλμπορο μου τα έφερε ξαδέρφη εργαζόμενη σαν κρουπιέρισσα σε κρουαζιερόπλοιο, και η νικοτίνη είναι το ευαίσθητο σημείο μου. Άλλη φορά αυτά.

  Όσο για τις γαλλικές μουσικές, μα τι μου συμβαίνει τελευταία; Από Brassens μέχρι Carla Bruni, όλα τα αλέθω. Είναι σοβαρό; Εντελώς τυχαία το συνειδητοποίησα aujourdhui. Αι νιντ ε τσέιντζ οφ σίνερι, μάλλον αυτό συμβαίνει.





Πάντως το φχαριστήθηκα που πάτηξα κάνα δυο πλήκτρα σήμερα, κι ας νυστάζω αύριο τρομερά.

5 σχόλια:

caveman είπε...

Χα χα! Ωραίο ήταν!

Λέω να στηρίξω τον εθισμό με τη γαλλική μουσική προτείνοντας τον κύριο Nino Ferrer. Δεν παραπέμπω σε βιντεάκι youtube (παρόλο που το έκανα και μάλιστα σ' αυτόν τον χώρο και πρόσφατα) γιατί άλλη μάστιγα κι αυτή...τείνουμε να υποκαταστήσουμε το λόγο με το βίντεο! Γράφει κάποιος κάτι και το σχόλιο είναι ένα λινκ του youtube. Έλεος!

Καλά ξυπνητούρια!

ροδάκινο είπε...

Ω, ο κύριος Ferrer μου έκανε ωραιότατη παρέα σήμερα το απόγευμα!

Τελευταία μου φαίνεται δεν κοιμάμαι, μόνο ξυπνάω.
Στείλε μου όμως ένα λινκ αν έχεις χρόνο, ή πε μου ποιο σ'αρέσει να τ'ακούσω κι εγώ.

caveman είπε...

Άντε, μετά τον φιλιππικό ενάντια στο youtube θα σου στείλω ένα δυο λινκ.
Μου αρέσει μια μποσα-νοβα που έγραψε τη δεκαετία του '60. Πολύ ωραία συνθετικά και με σατιρικούς στίχους ως συνήθως. Ας πούμε αρχίζει ως εξής:

"Δε θα ξεχάσω ποτέ την ακτή του Ρίο,
το χρώμα τ' ουρανού και το λόφο του Κορκοβάντο
όχι δε θα τα ξεχάσω
κι ας μην πήγα ποτέ"!

Μου αρέσει γιατί οι γλυκερές μποσα-νόβες ήταν πολύ της μόδας εκείνη την εποχή κι ο τύπος απαντάει με μια ωραία μουσική που παράλληλα όμως γελοιοποιεί το είδος!

Ιδού:

http://www.youtube.com/watch?v=uo4qrvSxcD4

Επίσης μου αρέσει και το χιτάκι του, το οποίο όλο και κάπου θα έχεις ακούσει που σατιρίζει τον υπερκαταναλωτισμό των μεσαίων στρωμάτων περιγράφοντας ένα αποτυχημένο πικ-νικ:

http://www.youtube.com/watch?v=BOGuJRUsQls

Πολλά μου αρέσουν και δε θα τελειώσω ποτέ αν συνεχίσω. Εξάλλου καλύτερα να τα ανακαλύψεις μόνη σου.

Σ' αφήνω λοιπόν,

Φιλιά

ID είπε...

Για πάρτε και τούτη την bossa http://www.youtube.com/watch?v=W1XW1oB2d-4 μιας και με φτιάξατε νυχτιάτικα.

Λαμπρό το νυχτοκειμενάκι σας δεσποινίς, μας καληνυχτίζετε ζωηρά.

ροδάκινο είπε...

Μα τι τιμή monsieur, τα σέβη μου.

Εν τω μεταξύ τα ισπανικά του Φρανκ ήτο για γέλια, ευτυχώς που είναι κατά τα άλλα ομορφότατη η bossa nova του.

Σ' ευχαριστώ πολύ.