Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

ΤΙΤΛΟΣ

Δεν είμαι καλά γαμώτο.
Μπορώ να κλαφτώ με την ησυχία μου στο μπλογκ μου, μπορώ;
Δεν είμαι καλά, κι έχω μια έντονη επιθυμία να ακούσω όλα αυτά τα τραγούδια που αποφεύγω, και να πιώ τη μαυροδάφνη που μου άφησε ο Κώστας, και να πιάσω πάτο.
Αλλά δε θέλω να πιάσω πάτο, γαμωσταυρίδια, βαρέθηκα, βαρέθηκα.
Πονάνε τα πόδια μου από την δουλειά, τέσσερις φορές τη μέρα θέλω να παραιτηθώ, δεν πληρώθηκα ούτε σήμερα, γαμώ τα κωλομάγαζά σας και την οικονομική κρίση, νισάφι, δε μπορώ να σας ακούω, με τα φρέντο καπουτσίνο μέτρια με αρκετό γάλα, σιχαίνομαι να περιφέρεστε εντός μου.
Γιατί κρύφτηκα όταν πέρασες, δεν μπορώ ακόμα, δεν μπορώ. Είναι φορές που θέλω κι άλλο, και ξέρω ότι δεν το αντέχω το κι άλλο, ούτε μια σταγόνα κι άλλο δεν αντέχω. Περνάει ο καιρός, ή δεν περνάει, εγκλωβίζομαι κι απεγκλωβίζομαι κατά βούλησιν – όχι δική μου.
Δεν θέλω άλλο πια να είμαι «χωρισμένη», δεν θέλω άλλο πια να μην ξέρω τι θέλω.
Δε σε θέλω, δεν θέλω κανέναν, και είναι άσχημο, δεν είμαι εγώ έτσι κυνική, δεν είμαι. Δεν μπορώ να κάνω σεξ, δεν θέλω, θέλω να κάνω εμετό. Θέλω να σε κάνω εμετό, και διάφορα άλλα σιχαμερά και αιματηρά- όχι όχι όχι άλλο αίμα, φοβάμαι.
Ζηλεύω τις απλές χαρές της ζωής και τα πουλάκια που τιτιβίζουν και τους                                                   
Παφλασμούς των κυμάτων, κι άλλες τέτοιες κακομοιριές που δεν με κάνουν ποτέ                                     
Αυτάρκη και πλήρη.
Δεν είμαι, δεν είμαι, παράτα με. Είμαι γεννημένη μόνη και μελαγχολική, και χέσε με,
Τσάμπα προσπαθώ. Ακόμη και μαζί σου λίγο ένιωθα να ίπταμαι, είχες ένα μοναδικό
Τρόπο να μας φτάνεις στον πάτο, ή να επιπλέουμε σαν κουράδες.
Δεν μπορώ να ξεπεράσω όχι εσένα, εμένα. Δεν ξέρω τι μου φταίει, από μικρή με
Θυμάμαι να σκέφτομαι, κυκεώνες σκέψεων, ναι νιώθω ξεχωριστή, νιώθω ξεχωριστά
Μαλακισμένη. Έχω τετράδια πολλά, έγραφα κάποτε, φοβάμαι να τα ανοίξω, μου
Φαίνεται θα ανακαλύψω ότι δεν άλλαξα καθόλου.
Δεν υπάρχει μέσα μου τέλος, αργώ να πάρω απόφαση τις αρχές, είναι τόσο παράξενο
Να μην ξέρω τι θέλω. Νιώθω ένα πιρούνι στο στήθος, καμιά φορά σιχαίνομαι το
Σώμα μου, χορεύω στον καθρέφτη τις μουσικές μου και με κοιτάω με απορία.
Μακάρι να είχα γράψει ό, τι σκέφτομαι- σταμάτησε να με ευχαριστεί το γράψιμο
Χωρίς αναγνώστη.
Θέλω να τελειώσει το μυαλό μου, γνώριμη τρομαχτική αίσθηση- στην τρίτη
                                                 καίγομαι, πρόσεχε.

2 σχόλια:

Ferdinand+Miranda είπε...

Καλημέρα δις*

Είσαι πάντα η ίδια, να μη φοβάσαι να σε δεις, ίσως αυτό να σε βαραίνει περισσότερο και επί της ουσίας, λέω 'γω τώρα. Μπορεί να είναι βλακίες, απλά μπορεί μερικές φορές οι άλλοι, ακόμα κι ας μην έχουν όλες τις πληροφορίες, να βλέπουν κάτι που δε βλέπεις, όλοι έχουμε τυφλό σημείο.

Και λέω λοιπόν, ότι ίσως το τυφλό σημείο σε σένα να είναι ότι είσαι όντως ξεχωριστή και δέξου το επιτέλους, c'est pas tragique, δε πρόκειται να συμβεί τίποτα, ούτε θα αλλάξεις. Και το ξέρω πως απεχθάνεσαι να νοιώθει κανείς κάτι παραπάνω από οποιονδήποτε αλλά δεν εννοώ αυτό.

Με αποσυντονίζει ο Τεό.

Σ' αγαπώ. Και όταν νοιώθεις έτσι, όσο περίεργο και κακό κι αν ακουστει εκ μέρους μου, είσαι φωτεινή.

caveman είπε...

Δεν ξέρω γιατί αλλά σου απαντάω μ' ένα δικό μου παλιό ποίημα που είναι ίσως κάπως σχετικό με αυτά που γράφεις. Λέω ίσως γιατί δεν σε ξέρω. Ορίστε:

ΥΦ

υφ
αν
ίσως
αχ
όχι
δεν
αποκλείεται
όμως
παρόλο
ύστερα
πάλι
αυτό
να
οδηγούσε
μπα
αλλά
θα
ήξερα
γιατί
όπως
έτσι
γίνεται
τελικά
εξάλλου
ονειρεύομαι
και
μετά
άαανοιξη
άνυξη
όπως
τότε
χρόνος
δηλαδή
καπνός
η
μάλλον
όχι
ακριβώς
ίσως
λάθος
ίσως
όχι
πάντως
προσπάθεια ξανά
περιττό
φθορά
και
δύναμη
παραγωγή
καταστροφής
έπειτα
τρέλα
σίγουρα
ενδεχομένως
αφρός
κι
όμως
όλα
καλοκαίρι
χα
χα
δάκρυα
ευτυχώς
τότε
ξέρω
σσσσσσσσσ
όπως
στοπ.