Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Ως εκ θαύματος

Μου αρέσει όταν οι φίλοι μου με εκπλήσσουν ευχάριστα. Μεγάλο μερσί στην Ε. που μ’αγαπάει και που δεν μου το λέει. Καμιά φορά οι φίλοι αντικαθιστούν τους έρωτες, και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.

Και τώρα τα λοιπά.

Κυριακή βράδυ, με αρκετά νεύρα και λίγο καθυστερημένη, ξεκίνησα να βρω φίλους για καφεδίσκο. Εγώ λεφτά όπως έχω πει πολλάκις δεν έχω, αλλά το έχω αναγάγει πλέον σε φιλοσοφία- ο καφές είναι πεταμένα λεφτά, το σεξ είναι υπερεκτιμημένο, κι άλλα τέτοια πικρόχολα που λέμε εμείς οι προσωρινά πιεσμένοι.

Φτάνω στο Black Duck με είσοδο τουλάχιστον θεαματική, μούσκεμα από τη βροχή και επιεικώς κάζουαλ ντυμένη, εν ολίγοις σαν τη μύγα μες στο γάλα, σ’ένα μάζωμα από κυριλέδες σε λαντς μπρείκ. Φτού.

Και εκεί που πάω να χωθώ στον καναπέ μου, να απολαύσω την ασφάλεια της ανωνυμίας μου μέσα στο στραπατσαρισμένο μου ανσάμπλ, ποιος μπαίνει;

Ο φίλτατος, πάντα σικ, Κωσταντίνος Τζούμας. Όχι εν λευκώ αλλά εν μπεζ κουστουμάκι, καταπληκτικά παπούτσια και εκλεπτυσμένα αδιάφορο ύφος, τόσο κομψός, τόσο στυλάτος, τόσο περσόνα.

Έτυχε πέρυσι το καλοκαίρι να είμαι στο Νησί των Καταραμένων και να μην έχω τι να διαβάσω πια, οπότε δανείστηκα από το σπίτι το ‘Ως εκ θαύματος’, το πρώτο από τα τρία αυτοβιογραφικά του βιβλιαράκια. Δεν ήξερα τότε ποιος είναι ο τύπος, αλλά πρώτον έχω μια εμπιστοσύνη στα βιβλία που διαβάζει ο μπαμπάς, και δεύτερον μου φάνηκε κοσμοπολίτικο και καλοκαιρινά ευχάριστο.

(Τότε διαβάζαμε στα Βατερά- ίσως το μόνο μέρος που νιώθω ασφαλής πάνω σ’αυτό το νησί- εγώ τον Τζούμα, ο Γ. τα Ματωμένα χώματα, και η Ν. ένα του Χόρχε Μπουκάι, ο ένας δίπλα στον άλλο, σ’ένα καλοκαιρινό κρεββάτι με άμμο στο πάτωμα και αλάτι στα μαλλιά. Ωραίες ιστορίες να λες.)

  Μ’αρέσει λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, γιατί είναι αβίαστα ξεχωριστός. Εκπέμπει ένα πηγαίο class, έναν αέρα υπεράνω χωρίς να είναι οιηματίας. Πολύ ωραίες ιστορίες στα βιβλία του, όχι τόσο καλογραμμένες όσο καλά βιωμένες. Δηλαδή, δεν είναι ότι κατέχει αυτό το ένα Χάρισμα που τον κάνει χορευτή, ηθοποιό, ραδιοφωνικό παραγωγό ή συγγραφέα, κι ας τα κάνει όλα αυτά πολύ επιτυχημένα, αλλά ότι έχει μια ποιότητα ανθρώπου.
  Μου κάνουν εντύπωση εκείνοι που απλώς τα καταφέρνουν, δεν βιάζουν τίποτα, ρέουν σ’ένα δρόμο θαρρείς χωρίς κόπο, μόνο με τον αέρα του ανθρώπου που είναι ξεχωριστός. Πώς γίνεται ένας άντρας εξήντα χρονών να συνοδεύει μια νεαρή με κίτρινο κοκτέιλ φόρεμα και μαργαρίτα ανα χείρας, κι όμως να μην είναι γλοιώδης, να μην εκπέμπει ερωτισμό ή χυδαιότητα, μόνο μια αύρα δροσερή που σε κάνει να θέλεις να τους κοιτάξεις.
  Δεν είναι ετεροφυλόφιλος, αμφιφυλόφιλος ή ομοφυλόφιλος, και ξεχειλίζει μια ακομπλεξάριστη αντιμετώπιση, παρά την ηλικία του και παρά το ότι μεγάλωσε σε μια Αθήνα άλλη, πιο πιεσμένη. Διατηρώ από τα βιβλία του μια εικόνα νεοκλασικού παλιού στον Πειραιά, με αυτά τα ωραία κεραμικά πλακάκια, μια ασπρόμαυρη κομψή μητέρα, μια παρέα θερινών σινεμά σε ζηλευτές εποχές που ο Ταρκόφσκι ήταν μέινστριμ και δεν έπρεπε να είσαι κουλτουριάρης σινεφίλ για να δεις.
  Επίσης, πόσο εσωτερικά και εξωτερικά όμορφος πρέπει να είσαι για να τη βγάζεις σαν εραστής ανενεργός σε καναπέδες ξένων γυναικών και ανδρών, να μένεις ταπί πάντα με στυλ, και εν πάσει περιπτώσει να εκδίδεις βιβλία για τη ζωή σου πολύ πριν πεθάνεις, τα οποία κάνουν πάταγο γιατί στα εξήντα σου είσαι γεμάτος ιστορίες, ωραίες και ανάλαφρες, καθόλου διδακτικές ή μίζερες.



« Η Ίζα φεύγει για το Τέξας. Θα πάει να μείνει στης αδελφής της, παντρεμένη μ’ έναν Αμερικανό που ΄χε γνωρίσει στη Γλυφάδα όταν αυτός υπηρετούσε στη βάση του Ελληνικού. Η Ίζα θα σπουδάσει ψυχολογία και θα ΄χει την ευκαιρία να ‘πειραμαστώ  με τον αμερικανικό τρόπο ζωής που μ’ερεθίζει πολύ, διότι ως ρώσικο κύτταρο έχω τρομερή περιέργεια για τον καπιταλισμό’.
  Αποχαιρετιστήκαμε σαν να λέγαμε καληνύχτα, θα τα πούμε αύριο. Δεν γουστάραμε φορτισμένους αποχαιρετισμούς με μελό βλέμματα.»


Κουλ.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

akoma den ematha na vazw onoma... kalimera! gamwto... einai na min kokkinizeis?
(k pou na mouna o tzoumas! einai nude i foto i mou fainetai???)
pare twra to tragoudaki pou anevase o dikos mou uper-se ola tou erwtas. ennoeitai pws to akousa skeftomeni oti 'ο καφές είναι πεταμένα λεφτά, το σεξ είναι υπερεκτιμημένο, κι άλλα τέτοια πικρόχολα που λέμε εμείς οι προσωρινά πιεσμένοι.'

http://www.youtube.com/watch?v=yYe6tmrFxbw

Ferdinand+Miranda είπε...

tha pw oti ''gelasa poly'' sto idio simeio me ton anwnumo apo panw. kai episis ithela na pw oti fainetai poly-poly ****** o tzoumas, de ton kserw, mono fatsika.ta les wraia, ta les wraia*******