Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Το μαρτίνι που με πίνει

Το δανεικό Μοντγκόμερι με βόλεψε πολύ. Θα πάρω κι εγώ ένα, κόκκινο κοκκινοσκουφί, με καρό επένδυση. Θα κάνω βόλτες με το αερόστατο ποδήλατό μου στο μουντό κρύο του Leiden, και θα είμαι για φωτογραφία.

Το σκεφτόμουν στο δρόμο για το μικρό φούρνο απέναντι από το Cubanita. Χειμώνιασε, μου κάνω διπλό και καυτό καπουτσίνο αντί για φρέντο μέτριο. Δεν έχει κόσμο, τα τιψ μου δε βγάζουν το πρωινό ταξί για το σπίτι.

Σήμερα θα σχολάσω στις οκτώ. Το πρωί.

Πριν λίγο μια τρεντο emo με Volcom, Vans και Replay με έβρισε, διότι έπιασα τις χαρτοπετσέτες της με το γάντι. Με νευρίασε τόσο πολύ, μου φάνηκε ο τρόπος της απάνθρωπος. «Άκου ανθρωπάκο» ήθελα να της πω, κι αντ’αυτού της είπα «Πας καλά;». Θα ήθελα ο κόσμος να έχει χρόνο, και να μιλάμε όλοι λόγια και ήρεμα, όπως στις ραδιοφωνικές εκπομπές αργά το βράδυ.

Δεν μ' αρέσει η μοναξιά του σπιτιού μου και η πολυκοσμία της δουλειάς.

Μετά την ουρακοτάγκο που με στόλισε, ήρθαν δύο κοπελίτσες. ‘Ηταν ελαφρώς μεθυσμένες, και συνομωτούσαν ένα γκομενικό εσεμές. Μου εξήγησαν ότι είχαν πάει παντού, Hoxton, K44 και μετά Yoga Bala, και τις πείραξε το σφηνάκι τεκίλα μετά τη μπύρα και το γιάγκερμάιστερ. Στεναχωρήθηκα τόσο πολύ, που μου ρθε να κλαψουρίσω πάνω από την εσπρεσιέρα. Μου θύμισαν εποχές που πέρασαν με την ψευδαίσθηση του μέλλοντος και του έρωτα, κι ένιωσα τόσο μόνη και μόνη. Έχω καιρό να βγω, μάλλον με κούρασε η Αθηναϊκή νύχτα και τα παρελκόμενά της.

Είναι σχεδόν πέντε. Κάτι ρωσάκια ευγενικά πίνουν μπύρα στο μαγαζί. Da, da.

Ο κόσμος πεινάει.

Θα ήθελα να πάω στους Cinematic Orchestra στο Fuzz.
Θα ήθελα να μην είμαι τόσο θλιμμένη πάντα.
Θα ήθελα να συμμαχήσω με κάποιον.
Θα ήθελα να μη μου προκαλεί απέχθεια ο κόσμος.
Θα ήθελα να μην ξεχάσω ποτέ να γίνω ψαράς στο Capo Verde.
Θα ήθελα τα Χριστούγεννα στη Σύρο να είναι μεθυσμένα και πίσω στο Νησί να μην είμαι ούτε τόσο νοσταλγική την Πρωτοχρονιά.

Πριν λίγο, μπήκε ένας κύριος γαμωσταυρίζοντας στο χαντς φρι και με τρόμαξε. Μεσήλικας, με καράφλα και τουφίτσες περίτεχνα χτενισμένες από τα δεξιά προς τα αριστερά, για να καλύψουν το γυαλιστερό δέρμα. Ήπιε μονορούφι ένα μπουκαλάκι νερό και μετά με ρώτησε εμφανώς αγχωμένος «Τι κάνουμε για το αλκοτέστ.».
Του λέω, «Πόσο ήπιατε;», «Ε» μου κάνει, «Πέντε ποτήρια κρασί και τρία- τέσσερα σφηνάκια.». «Δε σώζεστε» του ανταπαντώ με μειδίαμα λυπημένο.

Παίρνει τηλέφωνο πάλι κάποιον.

«Τι να κάνω ρε συ; Πως την πάτησα έτσι; Σοκολάτα; Μου φτιάχνεις μια σοκολάτα; Πωω ρε συ… Πώς να αναπνεύσω; Ναι, μόνο απ’τη μύτη πρέπει όμως. Χαχαχα, τι λες ρε συ, πρέπει να συσπασθεί το διάφραγμα;»
Ακόμα στο τηλέφωνο, εισπνέει από τη μύτη και εκπνέει από το στόμα τρεις φορές δυνατά.

«Μήπως να ρίξω ένα ξέρασμα; Μήπως να ρίξω ένα ξέρασμα; Μήπως να κάνω εμετό λέω!»

Το κλείνει, πάει στην τουαλέτα, ακούγεται δυνατός μεταλλικός ήχος. Βγαίνει, κόκκινα μάτια, «Έριξα το τέτοιο, το τέτοιο μωρέ για το χαρτί και τρόμαξα.»

Γελάω συγκαταβατικά.
Όλη αυτή την ώρα τον παρακολουθώ, εγώ μπροστά στο ταμείο αυτός από πίσω, μια στο δεύτερο μπουκάλι νερό και μια στη σοκολάτα.

Με τα πολλά έφυγε. «Ήσουν ιδιαίτερα εξυπηρετική» μου λέει, «και σ’ευχαριστώ. Παύλο με λένε, αν με χρειαστείς κάτι. Γιατρός είμαι.»

«Ευχαριστώ» του λέω, «και καλή τύχη.»

Τον είχαν σταματήσει για αλκοτέστ και τους έπεισε να τον αφήσουν να πεταχτεί να πιεί λίγο νερό.

Κάθομαι, κρυώνω, μου έχω φτιάξει ένα μαρτίνι ρόσο με κόλα κόκα, που λέγαν και οι μπλέ. Κάνει κρύο χειμωνιάτικο, φοράω το φουλάρι μου και περιμένω να ξημερώσει. Τρία μεθυσμένα αγόρια σταμάτησαν για λίγο στο απέναντι πεζοδρόμιο. Μου φαίνεται ψέμα η ζωή μου, τώρα. Μου φαίνεται ότι δεν είμαι εγώ τώρα, δεν κάθομαι, και δεν κρατάω στυλό, και δεν περιμένω να ξημερώσει, μόνη με συνοδεία απόκοσμης τζαζ.

Ο Γιώργος (Marvin κανονικά), που είναι από το Ιράκ και δουλεύει δύο με έντεκα το πρωί στο φούρνο, με είδε που έγραφα και με ρώτησε αν θέλω να μου πει μια ιστορία και γω να τη γράψω. Τον συμπαθώ πολύ, είναι φιλικός, αγαθός, μου κάνει παρέα, δεν μου την πέφτει, κι αγαπάει πολύ το γάτο του. Έρχεται κατά τη μία, του φτιάχνω εσπρεσάκι, και τα λέμε.

There are not many things we do alone, except dying.


H Μ. μου έστειλε μήνυμα, μπήκε στο φέισμπουκ του και δεν είναι καλά, και να μιλήσουμε αύριο. Σβήστο το ρημάδι. Λυπήθηκα. Αχ μεγάλο, που τόση μοναξιά και τόσος πόνος δεν αθροίζεται να μοιραστεί στα δύο. 


Δεύτερο μαρτίνι.

6 σχόλια:

Ferdinand+Miranda είπε...

kalimera ergazomeno koritsi* epitelous post :)
xeimwniase de tha pei tipota - apsou !! oute pou kserw pia ti einai to K44 i to yoga bala :)
einai apla thema ilikias! m' aresei o marvin kai to aerostato podilato, eisai gia fwtografia *

caveman είπε...

Χα χα! Λοιπόν έψαξα να σου βρω καμιά φωτογραφία ποδήλατου αερόστατου, πάτησα balloon bike και μου βγήκε μια φίρμα που διαφημίζεται με το μότο "because life is hard enough"! Αστείο δεν είναι;
Είναι λογικό που εδώ στο Λονδίνο έχει ήλιο και είμαι πρωινιάτικά με το παράθυρο ορθάνοιχτο;

ροδάκινο είπε...

Μπου. Αν είναι "θέμα ηλικίας" από τα είκοσι τρία, θα πιώ τόσο πολύ νες που θα πάθω καρδιακό επισόδιο, σε απειλώ.

Caveman, ναι, είναι πράγματι αστείο, αισιόδοξα αστείο! Μερσί. Έχει ήλιο στας Αγγλίας; Φοβερό. Ελπίζω να έκατσες με το παράθυρο ορθάνοιχτο ώρα πολύ, φχαριστήσου το. Εδώ συννεφιές.

Σας φιλώ.

Ανώνυμος είπε...

γιατί να πρέπει να μπω στο ίντερνετ για να δω τι κάνεις; με αυτά που διαβάζω ήρθε η ώρα να σε απαγάγουμε, να σε βάλουμε σε μια μεγάλη σακούλα, ύστερα σε ένα όμορφο, ροζ δωμάτιο και να σε βγάλουμε από εκεί σε κανά μήνα, ίσως και λίγο περισσότερο.
αύριο μάλλον δεν θα προλάβω να έρθω για 'πιάτα' και είναι προφανώς κρίμα. ο τάσος; κανά νέο από αυτή το αψηλό παιδί; :P (γλωσσίτσα μικρή)
θέμα ηλικίας δεν είναι.πιο πολύ σε οικονομικής δυσχέρειας και άγαρμπης αναποδιάς μου κάνει.
αν το καλοσκεφτείς, σε κανά 2μηνο από τώρα όλα αυτά θα φαίνονται μακρινά και γελοία.
αυτό κρατάμε. αυτό και τις κρέπες τίγκα στη σοκολάτα που μπορεί τώρα να της έχεις σιχαθεί αλλά στο μέλλον θα είναι πάλι απλά τέλειες!

Ανώνυμος είπε...

κι αν ο χρόνος είναι χρήμα, σήμερα που κερδίζουμε μια ώρα θα βγάλουμε τίποτα;
επίσης, σε μια σχέση είτε με μπλογκ είτε με φεισμπουκ, απ ότι έχει φανεί, τα ίδια μπλεξίματα μπορείς να έχεις. και βιβλίο -που λέει ο λόγος- να έγραφε κανείς πάντα κάτι υπάρχει να εξηγήσεις και μια πιθανή ανασφάλεις για να αντιμετωπίσεις.
αν επιζήσεις μέχρι αύριο πάρε πηγαίνοντας στη δουλειά!

Ferdinand+Miranda είπε...

o ''anwnumos'' ta spaei. ENTAKSEI loipon, den einai thema ilikias, eeeeee, an kai ennoousa oti mallon den exei pia toso noima to na vgaineis - na pineis - na ksernas, etsi, gia diaskedasi.... de kserw, MPOREI EGW NA GERASA. mi kaneis kanena asteio me ton nes !!!!!!!! se exw xasei toutines tis meres ....mi lips *