Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

J'en ai marre

Πάλι δε γράφω, άσε με. Δεν μπορώ άμα δεν ηρεμήσουν τα πράγματα εντός εκτός κι επί τα αυτά. Όταν θα χω κουράγιο θα σκαρφιστώ κατιτίς, φτάνει με τις διαδικτυακές εξομολογήσεις. Άμα ήταν έτσι θα είχα φέισμπουκ.


Παρ' όλα αυτά, να για δες, ακουστική βερσιόν της γλυκιάς Ζαζ.
Το "ανεβάζω".



2 σχόλια:

Hans Schnier είπε...

Ψάχνω καλά blogs να διαβάζω και η Μπόσα Νόβα (είναι η κοπέλα μου) μου πρότεινε το δικό σου και τι πραγματικά υπέροχα έκανε που μου το πρότεινε. Είναι τόσο σπαρακτικά ανθρώπινο, είναι τόσο "μη-μαζικό", τόσο προσωπικό. Το λάτρεψα όλο (αν και δεν το διάβασα όλο ακόμη) και πρώτα πρώτα το όνομα σου: "ροδάκινο"! Υπέροχο φρούτο, το αγαπημένο μου, το πιο υπέροχο άρωμα. Αποφάσισα να σου γράψω σ' αυτό το post γιατί έβαλες Zaz, που είναι γλυκύτατη και αυθεντική. Δεν ξέρω αν έχεις δει αυτό το βίντεο από μια συναυλία της (http://www.youtube.com/watch?v=AbF4G_cQ8uc) αλλά όταν το βλέπω νιώθω πως ο κόσμος πραγματικά βουλιάζει στο βούρκο δυναμικά.

Σπουδάζεις στην Ολλανδία απ' ότι κατάλαβα και φαίνεται κάπως και στα μικροπράγματα που νοσταλγείς. Εγώ σε νιώθω απόλυτα, μιας κι εγώ σπουδάζω στην Αμερική όπου η απόσταση είναι ακόμη μεγαλύτερη και οι άνθρωποι ακόμη πιο "ανώμαλοι" σε σχέση με τις δικές μου συνήθειες.

Είναι τόσο ευχάριστο (πραγματικά γελώ χαζοχαρούμενα) να βλέπεις τόσο όμορφα blog σαν το δικό σου, ροδάκινο. Καλή δύναμη στην ξενιτιά!
Απέκτησες έναν ακόμη αναγνώστη.

ροδάκινο είπε...

γεια σου γεια σου γεια σου, έτσι ενθουσιασμένα!

Σε ευχαριστώ μέχρι τον ουρανό για το γλυκύτατο σχόλιο, αλήθεια. Το κορίτσι σου, η μικρή Μπόσα Νόβα, γραφει εξαιρετικά να της πεις, και μερσί που με προτείνει φυσικά..

Αν και μας βρίσκω, κι εμένα και το περίπτερό μου, μάλλον μαζικούς, σε ευχαριστώ πολύ, χαμογέλασα πλατειά.

Η Ζαζ πράγματι κουκλί, δεν το είχα δει το βιντεάκι.

Αμερική χμ; Τρομακτικό δεν είναι; Μακριάα μακριάαα.

το λοιπόν, θα μιλάμε καινούριε μου αναγνώστη, σε διαβάζω και γώ να ξέρεις...

Φιλιά!