Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

προλήψεις

Σε ονειρεύτηκα καθηγητή μου στη γυμναστική, να κάνουμε καυτό και παράνομο σεξ στα αποθηκάκια του λυκείου και στο γήπεδο. Μάλιστα.



Στο θέμα μας.

Ένας καθ' όλα προσεγμένος και σοβαρός κύριος μου εκμυστηρεύτηκε ότι δεν τρώει λευκή σοκολάτα, διότι την τελευταία φορά που έφαγε σκοτώθηκε ένας καλός του φίλος.

Ένας άλλος μεσήλιξ με παρακάλεσε να του φέρω ένα πιρουνάκι με τέσσερα δόντια, αντί γι'αυτό με τα τρία που ήδη είχε. Και όταν εγώ ευγενική και χαριτωμένη τον ρώτησα γιατί αυτό, μου απάντησε με φυσικότητα, σαν να ήταν εύλογο, ότι ούτε εκείνος ούτε κάποιο άλλο μέλος της οικογένειάς του, τρώει με πιρούνι που έχει τρία μόνο δόντια.

Ο αφεντικός μου (Λη το καπιταλί, που λέει κι ο Κωσταντάν), ρίχνει στα κρυφά ζάχαρη στο κατώφλι του μαγαζιού για να μπει κόσμος.





Αυτά και χωρίς άλλα, είμαι εξαντλημένη σήμερα.

έμπνευσις καμία


Η Αθηνάς ένα μπουρδέλο από άλλη εποχή. Ψάρια και κρέατα, λεβάντα και δημητριακά με το κιλό, τζάνκια γαλότσες και περίπτερα ό, τι πάρεις ένα ευρώ. Διαφορετικά θα μ’άρεσε, θα έβγαζα βόλτα τη φωτογραφική μου και θα έπαιζα. Σήμερα νευρίασα με όλη αυτή τη βλαχιά, αυτό το λούμπεν προλεταριάτο που ξεχύνεται στους δρόμους σα σκουπιδοτενεκές που γέμισε.
Έπιασα τον εαυτό μου να τσιρίζει στο τηλέφωνο ότι «δουλεύω όλη μέρα και δε μου φτάνουν για τίποτα». Οποία ριπή ενηλικίωσης και οποία φρίκη- αυτό σημαίνει ενηλικίωση;
Αργότερα στο Σύνταγμα βρέθηκα να περπατάω πίσω από την αιθέρια Ζυράννα Ζατέλη. Αλαφροπάτητη και χρωματιστή, τρομερή μορφή και ωραία γραφή. Το πρώτο που διάβασα δικό της ήταν η Περσινή Αρραβωνιαστικιά, στα μικράτα μου και δανεικό.




Νομίζω ότι το να γράφεις για να ζεις είναι ευλογία. Μικρή το ευχόμουν μυστικά, μέχρι που μου πες ότι «γράφω καλά»- τότε κατάλαβα ότι δε γράφω αρκετά καλά.
Η Ζατέλη πάντως, που αντικατέστησε την εφηβική μου αγάπη για την Ομηρόλη, όταν η τελευταία άρχισε να εκδίδει με συχνότητα (και ποιότητα) Coelho, είναι αναμφίβολα τυχερή. Γιατί ή γράφεις, ή δε γράφεις, ή έχεις ένα τρόπο μυστηριακό να βλέπεις τα πράγματα ή όχι.


Οπότε έμπνευσις καμία.

Διαβάζω το Tender is the Night του Φιτζέραλντ και προς το παρόν το βαριέμαι αφόρητα. Αυτή η ανόητη η Λένα Διβάνη τα φταίει.

Το βιβλίο της «Τι θα γίνω άμα δε μεγαλώσω» είναι το αισχρότερο βιβλίο που έχω διαβάσει, και ας όψονται τα ντιούτι φρι του Ελευθέριος Βενιζέλος. Τόσο αισχρό που να ντρέπεσαι να το κυκλοφορείς στον έξω κόσμο:

«… Φτιάξατε λοιπόν τη βαλίτσα σας, τους φιλήσατε και ξεκινήσατε. Εδώ αρχίζουν τα ωραία: Φτάνετε σε μια εντελώς άγνωστη πόλη ή χώρα, που περιμένει να την ανακαλύψετε. Οι κατοικοί είναι όλοι συνομήλικοί σας και έτοιμοι για όλα, ακριβώς όπως εσείς. Οι χιλιάδες αφόρητες ώρες φροντιστηρίου, αγγλικών και γερμανικών είναι πίσω σας. Μπροστά σας είναι ένα πρόγραμμα σπουδών που σας φαίνεται περίπλοκο και σπουδαίο. Απ’ τη μία νιώθετε υπερήφανοι που όλοι νομίζουν ότι θα καταφέρετε να μάθετε Πολιτική Δικονομία, Επιστημολογία ή Θεωρίες Αποδόμησης. Από την άλλη βέβαια νιώθετε ανασφάλεια, γιατί εσείς προσωπικά πολύ αμφιβάλλετε αν θα τα καταφέρετε. Τι στην ευχή είναι αυτά τα μαθήματα και γιατί ακούγονται τόσο βαρύγδουπα;
  Ε λοιπόν ηρεμήστε. Εμείς οι καθηγητές τα ονομάσαμε έτσι για να σας κάνουμε εντύπωση. Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να σας πάρουμε τον αέρα…»

Δεν μπορώ να συνεχίσω, έχω ήδη εκνευριστεί. Η μανδάμ, όπως μας πληροφορεί το οπισθόφυλλο του βιβλίου, είναι εκτός από συγγραφέας, και αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας Εξωτερικής Πολιτικής στη Νομική Σχολή Αθηνών και αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Όλο το βιβλίο είναι έτσι, γεμάτο φτηνές και κακογραμμένες απόψεις για θέματα επιπέδου κοσμοπόλιταν (βλέπε Big Brother), και μάλιστα βρίθει μιας λεπτής και καλά εδραιωμένης υπεροψίας τύπου «τώρα που είμαι ριτς εντ φείμους και διαμένω στας Αγγλίας, είπα να μοιραστώ μαζί σας τη σοφία χρόνων.»

Ου να μου χαθείς.

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Το νόημα της ανίας, το δικαίωμα στην τεμπελιά, και άλλα λιβελογραφήματα.



Πρόσεξα το αποτύπωμά μου στο πάπλωμα, και θυμήθηκα το αποτύπωμά μου στο χιόνι, στην άμμο, στο κρεββάτι του.
Πώς να είναι κανείς παρών στη ζωή του;
‘Τώρα είναι τώρα, τώρα είναι τώρα, τώρα είναι τώρα’, μου επαναλάμβανε η Κ, όταν δουλεύαμε παρέα στην Αμνηστία. Τι σπαστικό.
Καμιά φορά ακούω τα βήματά μου να σέρνονται, με διαφορά φάσης, σαν να είμαι απούσα ή όπως λέγεται ότι το τσίμπημα μιας βελόνας και ο πόνος που προκαλεί είναι ερεθίσματα ετερόχρονα.
Το σκέφτομαι πολύ αυτό το όλα όσα έχω είναι χρόνος. Σκέφτομαι ότι η προσμονή είναι ύπουλη.     
Ανυπομονώ από τα δεκάξι μου, πάντα να φύγω από κάπου ή από κάποιον. Τόση όμως ενέργεια ξοδεύω, σχεδόν εμμονικά, στην ελπίδα να έρθει ο καιρός που ο καιρός με προσπερνά.
Βρες μου τη χρυσή τομή, ανάμεσα στο να είναι κανείς αιθεροβάμων και να τροφοδοτείται συναισθηματικά από τη φαντασία του ή των άλλων (μουσική, βιβλία), και στο να είναι σε θέση να αναγνωρίζει και να απολαμβάνει μικρές δόσεις πραγματικότητας.
Νεκρός χρόνος είναι ο χρόνος που περνάει διαδικαστικός, όταν είμαι στο λεωφορείο ή στο μετρό για παράδειγμα. Ψυχολογικός χρόνος είναι η υποκειμενική αίσθηση του χρόνου που έχει κανείς, όπως τα δυόμισι χρόνια σχέσης που μου φαίνονται οκτώ. Και πραγματικός χρόνος είναι αυτός που δείχνει το ωραίο μου casio.
Τι γίνεται όταν η αδράνειά μου παραλύει όλων των ειδών τους χρόνους;
Ο ελεύθερος χρόνος έπεται του κατειλημμένου, όπως η ανακούφιση έπεται της επιβάρυνσης, ο κορεσμός της πε'ινας, η ευτυχία της δυστυχίας, κι όλα αυτά ξεκινάνε μια γιν και γιαν συζήτηση, και καταλήγουν με μένα να βρίζω τα θεία, γιατί είναι πιο εύκολο από άλλους περιπλοκότερους αφορισμούς για τη φύση του ανθρώπου και δε συμμαζεύεται.

Προχτές είχε πανσέληνο. Είναι μια δεισιδαιμονία που μου επιτρέπω.






Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

ρεβολούσιον

Παχυλή πολιτικολογία στα μπλογκικά πρακτικά αυτές τις μέρες.


  Εκνευρίζομαι όταν κάτι γίνεται τόσο συγχρονισμένα. Ναι, ανέκαθεν αλυσιδωτά μια δράση προκαλούσε αντίδραση, αλλά φαίνεται πως με τόσα προβολικά Μέσα, ο κοινωνικός αντίκτυπος μεταφράζεται σε μαζική κλαψομουνίαση. Δεν είναι ότι δεν διάβασα καλογραμμένες και ενδιαφέρουσες απόψεις, μόνο που έχω την αίσθηση ότι -πλην ορισμένων- αρκούνται σε μια δήλωση του τι είναι αναγκαίο και πρέπον, χωρίς να εκφράζεται μαζί με την πολυπόθητη εναλλακτική και ουσιαστική ενασχόληση με τα Κοινά, και μία φρεσκάδα στις απόψεις, μια εμπεριστατωμένη κριτική ματιά, έστω ένα χιουμοριστικά τετριμμένο κείμενο.

  Κάθε πρώτη και αργία η ίδια συνειδητοποίηση για τον Ελληνικό λαό και την απάθεια του, η ίδια ανάγκη να σου πώ τι κάνεις λάθος, η ίδια απόλυτη μιζέρια για την κατάντια της χώρας, και χωρίς πολλά πολλά γιατί ε, μην τα ξαναλέμε.


  Αν εξαιρέσεις τέτοιου τύπου τυχαίες ενστάσεις δεν έχω πολιτική συνείδηση, πέρα από ό, τι απέμεινε από την ζουληγμένη Ιστορία του σχολείου είμαι εντελώς ανιστόρητη, και συν τοις άλλοις ποτέ μου δεν επεδίωξα να αποκτήσω παιδεία προς τα εκεί, κυρίως γιατί με τρομάζει το πόσο εύκολο είναι να προπαγανδίζεις, να άγεσαι και να φέρεσαι, να έχεις «γνώμη». Φυσικά είμαι και τεμπέλα.

  Σήμερα, περπατώντας πλάι σ’ένα φίλο από τους Πέντε Δρόμους μέχρι το λεωφορείο του στη Μάρνης, πέρασα μπροστά από το Πολυτεχνείο. Λοιπόν, νισάφι. Πάλι επαναστατούν αυτά τα παιδιά, πάλι τρίζουν τα κόκαλα του Άσιμου και όποιου άλλου είχε την φώτιση να γράψει ετεροχρονισμένα τραγούδια με νόημα, πάλι ηχορυπαίνεται αυτή η πόλη που ζει στις αφορμές. Βάζω κι εγώ τον οβολό μου στην κλάψα των ημερών.


Θυμήθηκα έτσι την τέως φίλη και συμφοιτήτριά μου τη Σοφία.
   

  Το Σοφάκι λοιπόν, το γνώρισα στο πρώτο έτος. Ζωηρή και παράξενα διαφορετική, επιθετικά πρωτότυπη καμιά φορά, ενδιαφέρουσα και εύστροφη. Καθόμασταν παρέα στα τραπεζάκια της σχολής, τότε που πηγαίναμε και στα μαθήματα οκτώ με δέκα, και απορούσαμε με τα παιδιά- κονσέρβες της αριστερής νεολαίας. Γιατί τολμώ να πω ότι αυτοί είναι οι χειρότεροι. Τουλάχιστον οι ΔΑΠ και οι ΠΑΣΠ, φωνάζουν από μακριά, είμαι έτσι όπως με βλέπεις κομφορμιστής και αρριβίστας. Αλλά οι άλλοι, όχι, έχουν και ιδεολογία. Ήμεθα κομμουνισταί, σοσιαλισταί, επαναστάται, διεκδικηταί του δίκιου του εργάτη. Κι ας είμαστε πέντε και πλέον χρόνια στη σχολή, κι ας πίνουμε τα ρακομελλάκια μας με τα λεφτά που φυτρώνουν στο ειτιέμ, κι ας φοράμε κουστούμι τα σταράκια και την παλεστηνιακή μαντίλα. Με τρομάζουν.
 
  Κοροϊδεύαμε λοιπόν παρέα. Μόνο που το Σοφάκι, είχε και μια ορμή ασυγκράτητη, έβραζε το αίμα της για κούμπωμα αρσενικό. Οπότε, κάποια στιγμή, εγνώρισε τον Π. Ο Π. τώρα, εμφάνιση ευμεγέθους μπεμπέ, ντουβάρι Κνίτης μπαχαλάκιας. Και κάποια στιγμή, το Σοφάκι, για να γίνει το κονέ το ερωτικό και να ρθει η αποφράδα η μέρα που θα ενώνονταν τα κορμάκια τους, μπήκε στο ψηφοδέλτιο του Κόμματος. «Έλα μωρέ» μου έλεγε, «τυπικό είναι, δε θα κάνω τίποτα. Απλώς χρειάζονταν ένα όνομα στο ψηφοδέλτιο.» Και φασούλι το φασούλι, άρχισε το Σοφάκι να μοιράζει φυλλάδια –που γαμώ την κοινωνική τους συνείδηση, δε λυπούνται τόσο χαρτί, να κολλάει αφίσες, να κυκλοφορεί με Ριζοσπάστη γιατί μπαίνει και στην κωλότσεπη με το λόγκο φάτσα φόρα. Και μια ωραία πρωία, δε προλαβαίνω μου λέει για καφέ, έλα να με δεις στο Πολυτεχνείο, θα είμαι με τα παιδιά. Χρονιάρες μέρες και τότε, ντύνομαι εγώ να μυηθώ στο επαναστατικό μη χέσω κλίμα, και κατεβαίνω. Οπότε, βρίσκω ένα τσούρμο φτωχομπινέδες, τάχα μου ιδεολόγους, να παίζει το μάτι τους από σταντ σε σταντ σε αναζήτηση φλερτ, φίσκα το πάτωμα από τυπωμένη πίστη στον Εργάτη, και τα αιώνια μεγάφωνα να ψυχορραγούν.
 
  Από τις τελευταίες φορές που είδα το Σοφάκι. Σταμάτησε να μου μιλάει διότι ήμουν εξωκομματική λέει, και δεν της είναι καθόλου εύκολο να με συναναστρέφεται αφού δεν είμαι συντρόφισσα.

  Με το Π. χώρισαν κάποτε, και πρόσφατα τον πέτυχα έξω απ’ το σπίτι, μετακόμισε στην απέναντι πολυκατοικία. Πάρε κανα τηλέφωνο μου λέει τη Σοφία, να τα πείτε. Την πήρα εγώ, καθότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά δεν μου έκανε την τιμή. Αν συντροφέψω θα ξαναπροσπαθήσω.


  Επίσης. Κάποιος παρακαλώ πολύ να μου εξηγήσει πως είναι δυνατό να υπάρχουν Μαοϊκοί. Δεν το χωράει ο νους μου.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

τίτλος II

Είναι οκτώ και μισή το πρωί. Έχω μισή ώρα τα μάτια μου ανοιχτά, πράγμα εξαιρετικά παράξενο για μένα. Αυτές οι ώρες είναι κατά κανόνα νυσταλαίες.

Ξέρω πως με ξέρεις και πως καλό θα ήταν να μείνουν μεταξύ μας πράγματα που να μην τα ξέρεις. Θα σου πω μια ιστορία.



Ήθελα να τελειώσει. Είμασταν μαζί, ήδη τρομερά κουρασμένοι, ήδη τρομερά εγκλωβισμένοι. Κι αν εκείνος έπαιζε, μελοδραματικά ανώριμος όπως πάντα, εγώ δεν μπορούσα να το ελέγξω. Χάθηκα. Δεν θυμάμαι καν καθαρά εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι ότι οι δικοί μου με είχαν λιώσει, προσπαθούσαν να χωρίσουν και με έμπλεκαν. Αισθανόμουν μια ερωτική αηδία για τον πατέρα μου, κάτω χαμηλά ένιωθα ντροπή. Και για τη μητέρα μου μίσος, τρομερό, που δεν με προστάτεψε καθόλου από όλο αυτό. Ένιωθα να μετραβάνε όλοι τους, από τα μαλλιά, από όπου ήθελε ο καθένας με ζουλούσε και με κλώτσαγε και με πήδαγε για να κρατηθεί ολόκληρος, και γω έλιωνα. Αλήθεια, άσπρισαν τα μαλλιά μου εκείνο το καλοκαίρι. Το βράδυ είχαμε βγεί, εγώ κι αυτός, εγώ αυτός και άλλοι, δεν θυμάμαι. Γυρίσαμε σπίτι ξημερώματα, μεθυσμένοι. Θυμάμαι μια απελπισία να με γεμίζει, ήθελα μόνο να με πάρει κάποιος αγκαλιά, και να με κρύψει μέχρι να μη με χρειάζεται πια κανείς. Ήθελα να κουλουριαστώ σε στάση εμβρυακή μέχρι να αφομοιωθώ στο χώρο αόρατη, και να νιώσω λίγη ασφάλεια. Εκείνος λαγοκοιμόταν. Θυμάμαι αμυδρά πως τον ρώτησα αν είναι καλά, αν είναι καλά το στομάχι του. Με χαστούκισε. Δυνατά και ηλίθια, και εντελώς μεθυσμένα. Και ξέρω, έτσι είμασταν εμείς, βλακωδώς ανώριμοι. Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν άντεξα. Θυμάμαι που σηκώθηκα, είμασταν σπίτι του. Πήγα στο άλλο δωμάτιο, το πήρα από το γραφείο, πήγα στο μπαλκόνι. Ξημέρωνε τόσο όμορφα. Δεν με πόνεσε καθόλου. Θυμάμαι που έτρεχε αίμα από το χέρι μου, κι ένιωθα να αδειάζω, να αδειάζω να αδειάζω να αδειάζω από όλους, από όλα, από μένα, από αυτό το μόνιμο άγχος και το τρέμουλο μέσα μου, τον τρόμο σας. Ήμουν ήρεμη. Ήθελα μόνο να τελειώσει αυτό το πράγμα γύρω μου που δε μπορούσα να το διαχειριστώ, ο πανικός, η ύπαρξή μου η ίδια συνυφασμένη με τις δικές τους, απλώς δεν άντεχα. Όσο και να προσπαθώ, ποτέ δεν μπορώ ακριβώς να θυμηθώ  και να καταλάβω τι έγινε. Το μόνο που ξέρω είναι πως ήμουνα ήρεμη. Ήρθε πανικόβλητος, ξύπνησε και δεν με είδε δίπλα του, δεν θυμόταν καν ότι με χαστούκισε, τον θυμάμαι να κλαίει στον τηλέφωνο, ελάτε, έκοψε τα χέρια της, ναι τρέχει αίμα, δεν ξέρω. Μιλούσε στο τηλέφωνο, έκλαιγε, μου κράταγε μια πετσέτα σφιχτά στα χέρια. Θυμάμαι ότι στεναχωρήθηκα, θυμάμαι το αίμα που είχε μαζευτεί στο πάτωμα, θυμάμαι που τον λυπήθηκα γιατί το παιχνίδι μας δεν ήταν πια παιχνίδι. Ντράπηκα μετά. Ακόμη όταν ακούω ασθενοφόρο ντρέπομαι.

Ακόμη μου λείπει αυτή η απόλυτη ηρεμία. Ακόμη φοβάμαι πως θα υπάρξουν πράγματα που δε θα μπορέσω να αντέξω. Ακόμη δεν ξέρω αν ήταν εντελώς αλήθεια, ή αν ήταν ένας μεταιχμιακά εφηβικός παροξυσμός.





Τα γράφω ίσως γιατί δεν τα χω ξαναγράψει ποτέ, και όταν τα γράφω λυτρώνομαι. Ή γιατί τα θυμήθηκα χθες.

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Κυριακή

Μου αρέσουν οι Κυριακές, είναι επίσημο.
Τελείωσα πρωί από τη δουλειά- απαξιώ να κλαφτώ για κάτι τόσο αισιόδοξα προσωρινό. Νοητά ετοιμάζω τα μπογαλάκια μου. Πτυχίο, μεταπτυχιακό, το πρώτο μου νοίκι απ΄την τσέπη μου, γενικά ρεκτιφιέ σε εαυτόν και αλλήλους, στόχος επετεύχθη.

Θα ήθελα να μην νυστάζω τόσο,και να πιώ ένα διπλό ελληνικό μέτριο παρέα με το βιβλίο μου, αλλά τα ματόκλαδά μου κλείνουν. Χαρούμενος καθρέφτης. Όταν είμαι Καλά, είμαι πολλές φορές Καλά.

Έχω πολλές ανοησίες να γράψω αλλά δε λειτουργεί το μυαλό μου τώρα. Τραγουδάκι γαλλικό που μ' αρέσει- καιρό είχα. Το κλιπ μαγνητικό.



Foule sentimentale
On a soif d'ideal
Attiree par les etoiles, les voiles
Que des choses pas commerciales
Foule sentimentale
Il faut voir comme on nous parle
Comme on nous parle

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

se apla irakina

Σήμερα ο Γιώργος δεν είχε κέφια. Δεν έχω κοιμηθεί δύο μέρες μου λέει.

«Γιατί;»

«Μα δε έμαθες τι έγινε; Αυτοί από την Αλ Κάιντα, μπήκανε σε μια εκκλησία στη Βαγδάτη την Κυριακή, και βγάλανε όπλα και πυροβολούσανε τον κόσμο.»

«Ειχες εσύ κανέναν;»

«Όλοι εκεί είναι, οι δικοί μου. Τέσσερις φίλοι μου.»

«’Επαθαν τίποτα, είναι καλά;»

«Σκοτώθηκαν, τους σκότωσαν και τους τέσσερις. Κάναμε μια μεγάλη κηδεία εδώ, ήρθαν πεντακόσια άτομα, για όλους, κάναμε στην Εκκλησία. Σκέφτομαι να πάω Ιράκ.»

Γαμώ το χριστό μου, δεν ήξερα τίποτα. Πρώτη φορά ένιωσα ότι δε συμβαίνει κάπου μακριά, συμβαίνει στο Γιώργο. Βούρκωσε. Δεν είχα τίποτα να του πω, τι να πω. Έκλεινα, σηκώθηκα και μάζεψα. Κι όταν έφυγε του φώναξα ένα συγνώμη, ότι δεν ήξερα τι να πω. Πρώτη φορά κοίταξα που είναι το Ιράκ στο χάρτη. Σπίτι του. Μου είπε ότι ο παππάς ήταν είκοσι έξι χρονών, και του έβαλαν το όπλο στο κεφάλι και τον ρώτησαν αν θα γίνει μουσουλμάνος. «Τους μαλάκες» μου λέει.


Τα συμμάζεψα λίγο και τα ανεβάζω. Γαμίδια.


Υπό την απειλή νέων βιαιοτήτων ζει η χριστιανική κοινότητα του Ιράκ, μετά την προχθεσινή επίθεση εναντίον εκκλησίας της Βαγδάτης, η οποία κατελήφθη από ένοπλους και μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, όταν οι δυνάμεις ασφαλείας επιχείρησαν να απελευθερώσουν δεκάδες ομήρους. Τουλάχιστον 58 νεκροί και 78 τραυματίες είναι τα θύματα της επίθεσης, την ευθύνη της οποίας διεκδίκησε το ισλαμικό κράτος του Ιράκ, που συνδέεται με την Αλ Κάιντα και απείλησε μέσω Διαδικτύου ότι θα «εξολοθρεύσει όλους τους Χριστιανούς του Ιράκ».

Συγκεκριμένα, η οργάνωση ζήτησε από τους κόπτες χριστιανούς της Αιγύπτου να απελευθερώσουν γυναίκες μουσουλμάνες οι οποίες κρατούνται στη χώρα. Στη σχετική ανακοίνωση έγινε αναφορά σε δύο γυναίκες συζύγους χριστιανών ιερέων, οι οποίες ασπάστηκαν το Ισλάμ, αλλά, σύμφωνα με την οργάνωση, κρατούνται τώρα στην Αίγυπτο χωρίς τη θέλησή τους. Σύμφωνα με φήμες, οι δύο γυναίκες αλλαξοπίστησαν προκειμένου να αφήσουν τους άνδρες τους, καθώς το διαζύγιο απαγορεύεται από την Κοπτική Εκκλησία της Αιγύπτου.

Την επίθεση καταδίκασε ως απόπειρα εκδίωξης όλων των χριστιανών από το Ιράκ, ο υπουργός Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Γουιζντάν Μιχαήλ, χριστιανός ο ίδιος, ενώ ο πρωθυπουργός Νουρί αλ Μαλικί κατήγγειλε ότι εχθροί του Ιράκ προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα.
Οι καταληψίες εισέβαλαν στην εκκλησία το βράδυ, κράτησαν δεκάδες ομήρους, πολλούς από τους οποίους ενδέχεται να σκότωσαν προτού επέμβουν οι αστυνομικές δυνάμεις. Μερικά από τα θύματα, επίσης, ενδέχεται να τραυματίστηκαν θανάσιμα από τα πυρά των δυνάμεων ασφαλείας. Σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων, ορισμένοι δράστες πυροδότησαν τα εκρηκτικά που έφεραν πάνω τους και έριξαν χειροβομβίδες στη διάρκεια της επιδρομής της αστυνομίας. 

Την επίθεση καταδίκασε ως «πράξη τρομοκρατίας κατά της ελευθερίας» το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών. «Υποστηρίζουμε τις προσπάθειες των ρωσικών αρχών να θέσουν τέλος στις εξτρεμιστικές δραστηριότητες» ανακοίνωσε το υπουργείο. Οργή εξέφρασε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_02/11/2010_420846

Οι κηδείες δεκάδων πιστών που σκοτώθηκαν την Κυριακή στη διάρκεια της επίθεσης σε καθολική εκκλησία της Βαγδάτης θα τελεστούν σήμερα σε χριστιανικό ναό στο κέντρο της ιρακινής πρωτεύουσας, ανακοίνωσε σήμερα εξέχον μέλος της κοινότητας αυτής. Οι κηδείες θα τελεστούν στην εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ στις 14:30' τοπική ώρα (13:30' ώρα Ελλάδος) στη συνοικία Καράντα, ανακοίνωσε σήμερα το πρωί ο αναπληρωτής του Επισκόπου της καθολικής εκκλησίας της Βαγδάτης Πίος Κάσα.

«Όλες οι οικογένειες των θυμάτων θα παραστούν στην τελετή, αλλά ακόμη δεν ξέρω τον ακριβή αριθμό τους», πρόσθεσε ο Κάσα διευκρινίζοντας ότι ο ένας από τους δύο ιερείς που σκοτώθηκαν στην επίθεση θα ταφεί κοντά στη Μοσούλη.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_02/11/2010_362461

Την επίθεση καταδίκασαν µε δριµύτητα το Παγκόσµιο Συµβούλιο Εκκλησιών, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ, καθώς και ο πρωθυπουργός του Ιράκ Νούρι αλ-Μαλίκι, που τη χαρακτήρισε ως µια προσπάθεια εκδίωξης περισσότερων χριστιανών από τη χώρα. Περίπου οι µισοί χριστιανοί του Ιράκ έχουν εγκαταλείψει τη χώρα από τον πρώτο Πόλεµο του Κόλπου, το 1991, µέχρι σήµερα οι περισσότεροι από αυτούς όµως έφυγαν µετά την ανατροπή του Σαντάµ. Μόνον 550.000 χριστιανοί αποµένουν σήµερα, ένα 3% του συνολικού πληθυσµού.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4602095

«Μία ομάδα εξοργισμένων μουτζαχεντίν μεταξύ των πιστών του Αλλάχ πραγματοποίησε μία επιδρομή σε ένα από τα αήθη καταγώγια της ειδωλολατρίας, που ακόμη χρησιμοποιούνται από τους χριστιανούς του Ιράκ ως αρχηγείο για τη μάχη κατά της θρησκείας του Ισλάμ και την υποστήριξη όσων μάχονται αυτήν τη θρησκεία», τονίζει στο ανακοινωθέν της η ομάδα, σύμφωνα με την SITE. (Αμερικανικό κέντρο παρακολούθησης ισλαμικών ιστοτόπων).

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1890147

Νέα αιματοχυσία στο Ιράκ την Τρίτη από μπαράζ εκρήξεων παγιδευμένων αυτοκινήτων στην Βαγδάτη.
Σύμφωνα με πηγές των δυνάμεων ασφαλείας, τις οποίες επικαλείται το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, οι νεκροί από το μπαράζ εκρήξεων ξεπέρασαν τους 100.

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι οι τραυματίες είναι τουλάχιστον 200. Οι εκρήξεις προκλήθηκαν από εξελιγμένης τεχνολογίας βόμβες, παγιδευμένα αυτοκίνητα και επιθέσεις καμικάζι, σε σιιτικές περιοχές της Βαγδάτης. 

Οι εκρήξεις, 21 στο σύνολό τους, είχαν στόχους καφέ, εστιατόρια και πολυσύχναστες αγορές. Έντεκα από αυτές προκλήθηκαν από παγιδευμένα αυτοκίνητα και επιθέσεις καμικάζι, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες. 

Η αστυνομία έχει επιβάλει απαγόρευση κυκλοφορίας στη Βαγδάτη, όπου κυκλοφορούν περιπολίες αστυνομικών καλώντας τους πολίτες να μην βγαίνουν από τα σπίτια τους.
Νωρίτερα, άλλοι πέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν και δύο τραυματίσθηκαν από άλλες επιθέσεις, σύμφωνα με πηγές των δυνάμεων ασφαλείας.

Το μπαράζ των επιθέσεων έγινε δύο ημέρες μετά την αιματοχυσία που προκάλεσαν ένοπλοι της Αλ Κάιντα σε χριστιανική εκκλησία στην πρωτεύουσα του Ιράκ.


http://www.skai.gr/news/world/article/155629/aimatohysia-apo-baraz-ekrixeon-sto-irak-/