Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

ρεβολούσιον

Παχυλή πολιτικολογία στα μπλογκικά πρακτικά αυτές τις μέρες.


  Εκνευρίζομαι όταν κάτι γίνεται τόσο συγχρονισμένα. Ναι, ανέκαθεν αλυσιδωτά μια δράση προκαλούσε αντίδραση, αλλά φαίνεται πως με τόσα προβολικά Μέσα, ο κοινωνικός αντίκτυπος μεταφράζεται σε μαζική κλαψομουνίαση. Δεν είναι ότι δεν διάβασα καλογραμμένες και ενδιαφέρουσες απόψεις, μόνο που έχω την αίσθηση ότι -πλην ορισμένων- αρκούνται σε μια δήλωση του τι είναι αναγκαίο και πρέπον, χωρίς να εκφράζεται μαζί με την πολυπόθητη εναλλακτική και ουσιαστική ενασχόληση με τα Κοινά, και μία φρεσκάδα στις απόψεις, μια εμπεριστατωμένη κριτική ματιά, έστω ένα χιουμοριστικά τετριμμένο κείμενο.

  Κάθε πρώτη και αργία η ίδια συνειδητοποίηση για τον Ελληνικό λαό και την απάθεια του, η ίδια ανάγκη να σου πώ τι κάνεις λάθος, η ίδια απόλυτη μιζέρια για την κατάντια της χώρας, και χωρίς πολλά πολλά γιατί ε, μην τα ξαναλέμε.


  Αν εξαιρέσεις τέτοιου τύπου τυχαίες ενστάσεις δεν έχω πολιτική συνείδηση, πέρα από ό, τι απέμεινε από την ζουληγμένη Ιστορία του σχολείου είμαι εντελώς ανιστόρητη, και συν τοις άλλοις ποτέ μου δεν επεδίωξα να αποκτήσω παιδεία προς τα εκεί, κυρίως γιατί με τρομάζει το πόσο εύκολο είναι να προπαγανδίζεις, να άγεσαι και να φέρεσαι, να έχεις «γνώμη». Φυσικά είμαι και τεμπέλα.

  Σήμερα, περπατώντας πλάι σ’ένα φίλο από τους Πέντε Δρόμους μέχρι το λεωφορείο του στη Μάρνης, πέρασα μπροστά από το Πολυτεχνείο. Λοιπόν, νισάφι. Πάλι επαναστατούν αυτά τα παιδιά, πάλι τρίζουν τα κόκαλα του Άσιμου και όποιου άλλου είχε την φώτιση να γράψει ετεροχρονισμένα τραγούδια με νόημα, πάλι ηχορυπαίνεται αυτή η πόλη που ζει στις αφορμές. Βάζω κι εγώ τον οβολό μου στην κλάψα των ημερών.


Θυμήθηκα έτσι την τέως φίλη και συμφοιτήτριά μου τη Σοφία.
   

  Το Σοφάκι λοιπόν, το γνώρισα στο πρώτο έτος. Ζωηρή και παράξενα διαφορετική, επιθετικά πρωτότυπη καμιά φορά, ενδιαφέρουσα και εύστροφη. Καθόμασταν παρέα στα τραπεζάκια της σχολής, τότε που πηγαίναμε και στα μαθήματα οκτώ με δέκα, και απορούσαμε με τα παιδιά- κονσέρβες της αριστερής νεολαίας. Γιατί τολμώ να πω ότι αυτοί είναι οι χειρότεροι. Τουλάχιστον οι ΔΑΠ και οι ΠΑΣΠ, φωνάζουν από μακριά, είμαι έτσι όπως με βλέπεις κομφορμιστής και αρριβίστας. Αλλά οι άλλοι, όχι, έχουν και ιδεολογία. Ήμεθα κομμουνισταί, σοσιαλισταί, επαναστάται, διεκδικηταί του δίκιου του εργάτη. Κι ας είμαστε πέντε και πλέον χρόνια στη σχολή, κι ας πίνουμε τα ρακομελλάκια μας με τα λεφτά που φυτρώνουν στο ειτιέμ, κι ας φοράμε κουστούμι τα σταράκια και την παλεστηνιακή μαντίλα. Με τρομάζουν.
 
  Κοροϊδεύαμε λοιπόν παρέα. Μόνο που το Σοφάκι, είχε και μια ορμή ασυγκράτητη, έβραζε το αίμα της για κούμπωμα αρσενικό. Οπότε, κάποια στιγμή, εγνώρισε τον Π. Ο Π. τώρα, εμφάνιση ευμεγέθους μπεμπέ, ντουβάρι Κνίτης μπαχαλάκιας. Και κάποια στιγμή, το Σοφάκι, για να γίνει το κονέ το ερωτικό και να ρθει η αποφράδα η μέρα που θα ενώνονταν τα κορμάκια τους, μπήκε στο ψηφοδέλτιο του Κόμματος. «Έλα μωρέ» μου έλεγε, «τυπικό είναι, δε θα κάνω τίποτα. Απλώς χρειάζονταν ένα όνομα στο ψηφοδέλτιο.» Και φασούλι το φασούλι, άρχισε το Σοφάκι να μοιράζει φυλλάδια –που γαμώ την κοινωνική τους συνείδηση, δε λυπούνται τόσο χαρτί, να κολλάει αφίσες, να κυκλοφορεί με Ριζοσπάστη γιατί μπαίνει και στην κωλότσεπη με το λόγκο φάτσα φόρα. Και μια ωραία πρωία, δε προλαβαίνω μου λέει για καφέ, έλα να με δεις στο Πολυτεχνείο, θα είμαι με τα παιδιά. Χρονιάρες μέρες και τότε, ντύνομαι εγώ να μυηθώ στο επαναστατικό μη χέσω κλίμα, και κατεβαίνω. Οπότε, βρίσκω ένα τσούρμο φτωχομπινέδες, τάχα μου ιδεολόγους, να παίζει το μάτι τους από σταντ σε σταντ σε αναζήτηση φλερτ, φίσκα το πάτωμα από τυπωμένη πίστη στον Εργάτη, και τα αιώνια μεγάφωνα να ψυχορραγούν.
 
  Από τις τελευταίες φορές που είδα το Σοφάκι. Σταμάτησε να μου μιλάει διότι ήμουν εξωκομματική λέει, και δεν της είναι καθόλου εύκολο να με συναναστρέφεται αφού δεν είμαι συντρόφισσα.

  Με το Π. χώρισαν κάποτε, και πρόσφατα τον πέτυχα έξω απ’ το σπίτι, μετακόμισε στην απέναντι πολυκατοικία. Πάρε κανα τηλέφωνο μου λέει τη Σοφία, να τα πείτε. Την πήρα εγώ, καθότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά δεν μου έκανε την τιμή. Αν συντροφέψω θα ξαναπροσπαθήσω.


  Επίσης. Κάποιος παρακαλώ πολύ να μου εξηγήσει πως είναι δυνατό να υπάρχουν Μαοϊκοί. Δεν το χωράει ο νους μου.

7 σχόλια:

Ferdinand+Miranda είπε...

ε πολύ ωραία τα λες, συμφωνώ, δε δύναμαι (:Ρ) να επαυξήσω, ούτε για πλάκα.
(ποιανού είναι το γλυπτό? συγνώμη, με τρώει)

caveman είπε...

Ναι μεν, αλλά...

Το θέμα δεν είναι τόσο τι κάνουν οι άλλοι και με ποιον τρόπο ασχολούνται με τα κοινά, όσο τι κάνουμε εμείς. Θέλω να πω ότι ο αναχωρητισμός και η αφοσίωση στη "ζωούλα" μας δεν είναι η λύση. Ή αν επιλέγουμε να καταφύγουμε εκεί...ε, μετά να μην γκρινιάζουμε για την κακούργα την κοινωνία. Είτε μας αρέσει είτε όχι είμαστε όλοι μας πολιτικά υποκείμενα (δεν κατάλαβα ποτέ αυτό το "εμένα δε μ' ενδιαφέρει η πολιτική"), οπότε είναι προβληματικό να μην έχουμε πολιτική συνείδηση. Ειδικά την περίοδο αυτή που ξηλώνονται ταχύτατα και με μεγάλη ευκολία δικαιώματα και κατακτήσεις.

ροδάκινο είπε...

Caveman, περίμενα μετά βεβαιότητος ένα τέτοιο σχόλιο από σένα, και χαίρομαι για την αντίρρηση.

Δεν είπα ότι δεν με ενδιαφέρει η πολιτική, αλλά ότι δεν έχω τα φόντα να αρθρώσω μια πολιτική άποψη που να στέκεται- πράγμα για το οποίο αν δεν το δήλωσα ευθέως, δεν είμαι διόλου περήφανη.

Και συνεπώς, με αφορμή εμένα, με κουράζει αυτή η νοοτροπία που κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια (αφοσιωνεται κανείς στη ζωούλα του όπως το θέτεις), και με κουτσή ενημέρωση επαναστατεί και πανυγυρίζει μόνο όταν υπάρχει αφορμή (εκλογές, Πολυτεχνείο).

Αν υπάρχει λοιπόν κάτωθεν και άνωθεν αλλαγή, με ενδιαφέρει η κάτωθεν, η οποία τουλάχιστον τώρα, πιστεύω ότι δεν προκύπτει από την ενασχόληση με την κομματική πολιτική, αλλά με περισσότερο κοινοτικές, συναιτεριστικές κινήσεις μικρότερης εμβέλειας, που έχουν χαρακτήρα ανθρωπιστικό, εκπαιδευτικό, πρακτικό, διαδραστικό, που ασκούν κοινωνική επιρροή σε επίπεδο διατομικό και έπειτα διομαδικό.

Ιδανικά, ναι, άνωθεν και κάτωθεν συναντώνται. Αλλά όπως το βλέπω, η απουσία κάτωθεν είναι το πρόβλημα.

Αν η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φαρσοκωμωδία, πορείες και στομφώδεις επαναστάσεις είναι έργα που έχουν ξανα παιχτεί, και αμφιβάλλω αν ξεπερνάνε τελικά το περιτύλιγμα της τάχα μου πολιτικής συνείδησης.

ροδάκινο είπε...

Μπου, δες αυτό το μπλόγκ: http://the-wrong-guy.blogspot.com/, θα σ' αρέσει αρκετά.

Από κει το συμμάζεψα, και πρέπει να λέγονται Gao Brothers, αλλά δεν ορκίζομαι κι όλα.

caveman είπε...

Ε, συμφωνώ με όσα είπες και σε καμία περίπτωση δεν αναφερόμουν προσωπικά σ' εσένα.

Η Χάνα Άρεντ είχε πει κάποτε: "Η ιστορία βέβαια διδάσκει, αλλά φαίνεται ότι δεν έχει μαθητές"! Αυτό σχετικά με τη φαρσοκωμωδία που ανέφερες. Ναι, η αλλαγή, μια ουσιαστική αλλαγή τέλος πάντων μπορεί να έρθει μόνο από τα κάτω και μόνο εξωκομματικά.
Για να το τραβήξω ακόμη περισσότερο στα άκρα, η αλλαγή ίσως έρθει αν αφήσουμε στην άκρη ΤΗΝ ιδεολογία και ασχοληθούμε με τις ιδέες. Παραμερίζοντας τη μονολιθικότητα και ψηλαφώντας επιτέλους έναν τρόπο οργάνωσης που πηγάζει από όλους και τους αφορά όλους, όλους στα πλαίσια της προσωπικής τους ατομικότητας-διαφορετικότητας.

Κατά τ' άλλα...μα τόσο προβλέψιμος είμαι? :)

Ferdinand+Miranda είπε...

ton kserw ton wrong guy ;)

ki epidi ntrepomai ligo, tha milisw ligo gi afta pou ''akousa'' parapanw. Ανήκω στους ''ζωούληδες''. Πανηγυρικά.

mou aresei na min asxoloumai me την πολιτική. Νομίζω ότι είναι βαθιά χαλασμένοι οι περισσότεροι εκεί μέσα και ότι το μεταδίδουν και σε άλλους.

Σαν κονσέρβες μου μοιάζουν. Τινς, που λέγανε και οι ΑΜΑΝ μέσω στόματος Γιαννόπουλου. Δε νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από το ότι οι τελευταίοι δύο πρωθυπουργοί δεν είχαν δουλέψει ποτέ, σε μία έστω δουλειά πριν το υπουργιλίκι ή το πρωθυπουργιλίκι.

Προφανώς η κάθε κοινωνία χρειάζεται κάποια διοίκηση. Γιατί όμως αυτοί που διοικούν να είναι παρασκευασμένοι ή απλά οι πιο πλούσιοι και καπάτσοι που σταδιακά στρέφονται προς τα εκεί?

Αν ηθελαν να είναι δημοκρατία το πολίτευμα να είχαν μάθημα πολιτικής, να άνοιγε λίγο το μυαλό μας. Δεν είναι δυνατόν να μαθαίνεις για τον Μαρξ, τον Στάλιν και τις γενεές Μπους από δω κι από κει, αφού τελειώσεις το σχολείο.

Ο Χατζιδάκις (Μέννιπος έφη) είχε πολλούς πολιτικοποιημένους φίλους, αν θυμάμαι καλά ήταν καλός φίλος του τότε Καραμανλή. Παρ' όλ' αυτά η θέσεις του στο ραδιόφωνο τους έκαναν όλους άνω κάτω. Όταν τον ρωτήσανε γιατί επί δικτατορίας εκείνος έκατσε και έγραψε το ''μεγάλο ερωτικό'',απάντησε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη επανάσταση από τον έρωτα. Δε νομίζω ότι είναι τυχαίο που οι ''μεγάλοι άνδρες'' είχαν κύκλο ή θέση σχετικά με τη πολιτική. Αλλά το να είσαι ''μεγάλος'' επειδή ασχολείσαι με την πολιτική......

masxalitsa είπε...

ma ti xazi i sofia