Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Το νόημα της ανίας, το δικαίωμα στην τεμπελιά, και άλλα λιβελογραφήματα.



Πρόσεξα το αποτύπωμά μου στο πάπλωμα, και θυμήθηκα το αποτύπωμά μου στο χιόνι, στην άμμο, στο κρεββάτι του.
Πώς να είναι κανείς παρών στη ζωή του;
‘Τώρα είναι τώρα, τώρα είναι τώρα, τώρα είναι τώρα’, μου επαναλάμβανε η Κ, όταν δουλεύαμε παρέα στην Αμνηστία. Τι σπαστικό.
Καμιά φορά ακούω τα βήματά μου να σέρνονται, με διαφορά φάσης, σαν να είμαι απούσα ή όπως λέγεται ότι το τσίμπημα μιας βελόνας και ο πόνος που προκαλεί είναι ερεθίσματα ετερόχρονα.
Το σκέφτομαι πολύ αυτό το όλα όσα έχω είναι χρόνος. Σκέφτομαι ότι η προσμονή είναι ύπουλη.     
Ανυπομονώ από τα δεκάξι μου, πάντα να φύγω από κάπου ή από κάποιον. Τόση όμως ενέργεια ξοδεύω, σχεδόν εμμονικά, στην ελπίδα να έρθει ο καιρός που ο καιρός με προσπερνά.
Βρες μου τη χρυσή τομή, ανάμεσα στο να είναι κανείς αιθεροβάμων και να τροφοδοτείται συναισθηματικά από τη φαντασία του ή των άλλων (μουσική, βιβλία), και στο να είναι σε θέση να αναγνωρίζει και να απολαμβάνει μικρές δόσεις πραγματικότητας.
Νεκρός χρόνος είναι ο χρόνος που περνάει διαδικαστικός, όταν είμαι στο λεωφορείο ή στο μετρό για παράδειγμα. Ψυχολογικός χρόνος είναι η υποκειμενική αίσθηση του χρόνου που έχει κανείς, όπως τα δυόμισι χρόνια σχέσης που μου φαίνονται οκτώ. Και πραγματικός χρόνος είναι αυτός που δείχνει το ωραίο μου casio.
Τι γίνεται όταν η αδράνειά μου παραλύει όλων των ειδών τους χρόνους;
Ο ελεύθερος χρόνος έπεται του κατειλημμένου, όπως η ανακούφιση έπεται της επιβάρυνσης, ο κορεσμός της πε'ινας, η ευτυχία της δυστυχίας, κι όλα αυτά ξεκινάνε μια γιν και γιαν συζήτηση, και καταλήγουν με μένα να βρίζω τα θεία, γιατί είναι πιο εύκολο από άλλους περιπλοκότερους αφορισμούς για τη φύση του ανθρώπου και δε συμμαζεύεται.

Προχτές είχε πανσέληνο. Είναι μια δεισιδαιμονία που μου επιτρέπω.






4 σχόλια:

Άκης Καπράνος είπε...

Υπάρχει η χρυση τομή και έχει και όνομα: σχιζοφρένεια.

ροδάκινο είπε...

M.
H σχιζοφρένεια σχετίζεται με την αποσύνδεση(τη σχάση, σα να λέμε) αφ' ενός ανάμεσα στις σκέψεις, αφετέρου ανάμεσα στη σκέψη, το συναίσθημα, και τη συμπεριφορά. Ergo, χρυσή τομή δεν το λες.

Αν και αντιλαμβάνομαι το point του σχολίου, μι λορντ.

caveman είπε...

Καμιά φορά αισθάνομαι ότι το χέρι σου είναι τα μάτια μου! Θέλω να πω ότι αυτά που γράφεις είναι τόσο κοντά στο πως βλέπω τα πράγματα!

Αν είσαι αιθεροβάμων, ξέχνα την χρυσή τομή! Μερικά πράγματα δεν ισορροπούν κι ίσως είναι καλύτερα έτσι. Ναι, μπορεί να σου κόβεται η ανάσα στην ανηφόρα, μπορεί να τρέμουν τα πόδια σου στην κατηφόρα, όμως αξίζει να τα ζεις αυτά, αξίζει να ζεις έτσι.

Το βράδυ ισορροπούμε κάπως στα κρεβάτια μας σε οριζόντια στάση και είναι κι αυτό μια αποζημίωση!

Σε φιλώ

Άκης Καπράνος είπε...

Η σχάση που εννοείς, περιγράφει την ζωή στο "εδώ και τώρα" - για μένα τουλάχιστον.

Ξερω ότι το αντιλαμβάνεσαι, Mylady.