Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

έμπνευσις καμία


Η Αθηνάς ένα μπουρδέλο από άλλη εποχή. Ψάρια και κρέατα, λεβάντα και δημητριακά με το κιλό, τζάνκια γαλότσες και περίπτερα ό, τι πάρεις ένα ευρώ. Διαφορετικά θα μ’άρεσε, θα έβγαζα βόλτα τη φωτογραφική μου και θα έπαιζα. Σήμερα νευρίασα με όλη αυτή τη βλαχιά, αυτό το λούμπεν προλεταριάτο που ξεχύνεται στους δρόμους σα σκουπιδοτενεκές που γέμισε.
Έπιασα τον εαυτό μου να τσιρίζει στο τηλέφωνο ότι «δουλεύω όλη μέρα και δε μου φτάνουν για τίποτα». Οποία ριπή ενηλικίωσης και οποία φρίκη- αυτό σημαίνει ενηλικίωση;
Αργότερα στο Σύνταγμα βρέθηκα να περπατάω πίσω από την αιθέρια Ζυράννα Ζατέλη. Αλαφροπάτητη και χρωματιστή, τρομερή μορφή και ωραία γραφή. Το πρώτο που διάβασα δικό της ήταν η Περσινή Αρραβωνιαστικιά, στα μικράτα μου και δανεικό.




Νομίζω ότι το να γράφεις για να ζεις είναι ευλογία. Μικρή το ευχόμουν μυστικά, μέχρι που μου πες ότι «γράφω καλά»- τότε κατάλαβα ότι δε γράφω αρκετά καλά.
Η Ζατέλη πάντως, που αντικατέστησε την εφηβική μου αγάπη για την Ομηρόλη, όταν η τελευταία άρχισε να εκδίδει με συχνότητα (και ποιότητα) Coelho, είναι αναμφίβολα τυχερή. Γιατί ή γράφεις, ή δε γράφεις, ή έχεις ένα τρόπο μυστηριακό να βλέπεις τα πράγματα ή όχι.


Οπότε έμπνευσις καμία.

Διαβάζω το Tender is the Night του Φιτζέραλντ και προς το παρόν το βαριέμαι αφόρητα. Αυτή η ανόητη η Λένα Διβάνη τα φταίει.

Το βιβλίο της «Τι θα γίνω άμα δε μεγαλώσω» είναι το αισχρότερο βιβλίο που έχω διαβάσει, και ας όψονται τα ντιούτι φρι του Ελευθέριος Βενιζέλος. Τόσο αισχρό που να ντρέπεσαι να το κυκλοφορείς στον έξω κόσμο:

«… Φτιάξατε λοιπόν τη βαλίτσα σας, τους φιλήσατε και ξεκινήσατε. Εδώ αρχίζουν τα ωραία: Φτάνετε σε μια εντελώς άγνωστη πόλη ή χώρα, που περιμένει να την ανακαλύψετε. Οι κατοικοί είναι όλοι συνομήλικοί σας και έτοιμοι για όλα, ακριβώς όπως εσείς. Οι χιλιάδες αφόρητες ώρες φροντιστηρίου, αγγλικών και γερμανικών είναι πίσω σας. Μπροστά σας είναι ένα πρόγραμμα σπουδών που σας φαίνεται περίπλοκο και σπουδαίο. Απ’ τη μία νιώθετε υπερήφανοι που όλοι νομίζουν ότι θα καταφέρετε να μάθετε Πολιτική Δικονομία, Επιστημολογία ή Θεωρίες Αποδόμησης. Από την άλλη βέβαια νιώθετε ανασφάλεια, γιατί εσείς προσωπικά πολύ αμφιβάλλετε αν θα τα καταφέρετε. Τι στην ευχή είναι αυτά τα μαθήματα και γιατί ακούγονται τόσο βαρύγδουπα;
  Ε λοιπόν ηρεμήστε. Εμείς οι καθηγητές τα ονομάσαμε έτσι για να σας κάνουμε εντύπωση. Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να σας πάρουμε τον αέρα…»

Δεν μπορώ να συνεχίσω, έχω ήδη εκνευριστεί. Η μανδάμ, όπως μας πληροφορεί το οπισθόφυλλο του βιβλίου, είναι εκτός από συγγραφέας, και αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας Εξωτερικής Πολιτικής στη Νομική Σχολή Αθηνών και αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Όλο το βιβλίο είναι έτσι, γεμάτο φτηνές και κακογραμμένες απόψεις για θέματα επιπέδου κοσμοπόλιταν (βλέπε Big Brother), και μάλιστα βρίθει μιας λεπτής και καλά εδραιωμένης υπεροψίας τύπου «τώρα που είμαι ριτς εντ φείμους και διαμένω στας Αγγλίας, είπα να μοιραστώ μαζί σας τη σοφία χρόνων.»

Ου να μου χαθείς.

2 σχόλια:

Takis X είπε...

Γλυκό μου παιδί..Ασφαλώς και είναι υπέροχη η Ζυράννα ,κι ασφαλώς κάνει ολες τις Διβάνιδες του κόσμου να θέλουν να γυρίσουν στο σπίτι με τα πόδια.

Είναι τόσο δίκαιος αυτός ο κόσμος καμιά φορά μες την κρυφή του αδιαλαξία./

ροδάκινο είπε...

Μεσιέ Τάκη,
χαίρομαι που με εννοείτε. Είδα και το δικό σας όμορφο ποστ- Μαργκερίτ με ολίγη Ζυράννα, και πολύ μου άρεσε.
Έξοχος συγχρονισμός!

Αχ, "ο δίκαιος κόσμος".. Υποφερτές δόσεις, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, έχετε δίκιο!

Μερσί πολλά,
x