Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

τίτλος II

Είναι οκτώ και μισή το πρωί. Έχω μισή ώρα τα μάτια μου ανοιχτά, πράγμα εξαιρετικά παράξενο για μένα. Αυτές οι ώρες είναι κατά κανόνα νυσταλαίες.

Ξέρω πως με ξέρεις και πως καλό θα ήταν να μείνουν μεταξύ μας πράγματα που να μην τα ξέρεις. Θα σου πω μια ιστορία.



Ήθελα να τελειώσει. Είμασταν μαζί, ήδη τρομερά κουρασμένοι, ήδη τρομερά εγκλωβισμένοι. Κι αν εκείνος έπαιζε, μελοδραματικά ανώριμος όπως πάντα, εγώ δεν μπορούσα να το ελέγξω. Χάθηκα. Δεν θυμάμαι καν καθαρά εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι ότι οι δικοί μου με είχαν λιώσει, προσπαθούσαν να χωρίσουν και με έμπλεκαν. Αισθανόμουν μια ερωτική αηδία για τον πατέρα μου, κάτω χαμηλά ένιωθα ντροπή. Και για τη μητέρα μου μίσος, τρομερό, που δεν με προστάτεψε καθόλου από όλο αυτό. Ένιωθα να μετραβάνε όλοι τους, από τα μαλλιά, από όπου ήθελε ο καθένας με ζουλούσε και με κλώτσαγε και με πήδαγε για να κρατηθεί ολόκληρος, και γω έλιωνα. Αλήθεια, άσπρισαν τα μαλλιά μου εκείνο το καλοκαίρι. Το βράδυ είχαμε βγεί, εγώ κι αυτός, εγώ αυτός και άλλοι, δεν θυμάμαι. Γυρίσαμε σπίτι ξημερώματα, μεθυσμένοι. Θυμάμαι μια απελπισία να με γεμίζει, ήθελα μόνο να με πάρει κάποιος αγκαλιά, και να με κρύψει μέχρι να μη με χρειάζεται πια κανείς. Ήθελα να κουλουριαστώ σε στάση εμβρυακή μέχρι να αφομοιωθώ στο χώρο αόρατη, και να νιώσω λίγη ασφάλεια. Εκείνος λαγοκοιμόταν. Θυμάμαι αμυδρά πως τον ρώτησα αν είναι καλά, αν είναι καλά το στομάχι του. Με χαστούκισε. Δυνατά και ηλίθια, και εντελώς μεθυσμένα. Και ξέρω, έτσι είμασταν εμείς, βλακωδώς ανώριμοι. Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν άντεξα. Θυμάμαι που σηκώθηκα, είμασταν σπίτι του. Πήγα στο άλλο δωμάτιο, το πήρα από το γραφείο, πήγα στο μπαλκόνι. Ξημέρωνε τόσο όμορφα. Δεν με πόνεσε καθόλου. Θυμάμαι που έτρεχε αίμα από το χέρι μου, κι ένιωθα να αδειάζω, να αδειάζω να αδειάζω να αδειάζω από όλους, από όλα, από μένα, από αυτό το μόνιμο άγχος και το τρέμουλο μέσα μου, τον τρόμο σας. Ήμουν ήρεμη. Ήθελα μόνο να τελειώσει αυτό το πράγμα γύρω μου που δε μπορούσα να το διαχειριστώ, ο πανικός, η ύπαρξή μου η ίδια συνυφασμένη με τις δικές τους, απλώς δεν άντεχα. Όσο και να προσπαθώ, ποτέ δεν μπορώ ακριβώς να θυμηθώ  και να καταλάβω τι έγινε. Το μόνο που ξέρω είναι πως ήμουνα ήρεμη. Ήρθε πανικόβλητος, ξύπνησε και δεν με είδε δίπλα του, δεν θυμόταν καν ότι με χαστούκισε, τον θυμάμαι να κλαίει στον τηλέφωνο, ελάτε, έκοψε τα χέρια της, ναι τρέχει αίμα, δεν ξέρω. Μιλούσε στο τηλέφωνο, έκλαιγε, μου κράταγε μια πετσέτα σφιχτά στα χέρια. Θυμάμαι ότι στεναχωρήθηκα, θυμάμαι το αίμα που είχε μαζευτεί στο πάτωμα, θυμάμαι που τον λυπήθηκα γιατί το παιχνίδι μας δεν ήταν πια παιχνίδι. Ντράπηκα μετά. Ακόμη όταν ακούω ασθενοφόρο ντρέπομαι.

Ακόμη μου λείπει αυτή η απόλυτη ηρεμία. Ακόμη φοβάμαι πως θα υπάρξουν πράγματα που δε θα μπορέσω να αντέξω. Ακόμη δεν ξέρω αν ήταν εντελώς αλήθεια, ή αν ήταν ένας μεταιχμιακά εφηβικός παροξυσμός.





Τα γράφω ίσως γιατί δεν τα χω ξαναγράψει ποτέ, και όταν τα γράφω λυτρώνομαι. Ή γιατί τα θυμήθηκα χθες.

9 σχόλια:

caveman είπε...

Θέλει πολύ θάρρος αυτό που κάνεις. Δεν ξέρω τι να σου πω. Σε θαυμάζω.

Ferdinand+Miranda είπε...

σ' αγαπώ

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=MP5j_Q9CZ3w&feature=related

an den to moirazesai idi me kanenan allon thes na ginei diko mas???? :D

Ανώνυμος είπε...

βαθύ πολύ

ροδάκινο είπε...

Caveman, δεν καταλαβαίνω γιατί να χρήζω θαυμασμού, καθόλου. Όπως πάντα γλυκύτατος βέβαια.

Μπου, moi aussi.

Ανώνυμε 1, δε μ'αρέσει, είναι στεναχωρητικό. Παιδιά αυτη είναι η Ε!

Ανώνυμε 2, εάν δεν με κοροιδεύεις (δεν είμαι σίγουρη..), σ'ευχαριστώ πολύ.

Εμ, θέλω να προσθέσω ότι εκπλήσσομαι που δε με γιουχάρατε. Το ήξερα ότι είστε καλά παιδιά, χε. Αυτά.

xx

caveman είπε...

Α, τώρα caveman ε? :)
Νομίζω ότι καταλαβαίνεις πολύ καλά γιατί χρήζεις θαυμασμού...γιατί θέλει κότσια να κάτσεις και να γράψεις όλα αυτά σ' αυτόν εδώ το χώρο, εγώ θα δίσταζα και αν κρίνω κι από το τελευταίο σχόλιο (περί του γιουχαρίσματος) μάλλον αμφιταλαντεύτηκες κι εσύ.

Τσεκ δις άουτ! Νομίζω ότι θα σου χρησιμέψει!

http://www.underwateramsterdam.com/

κις (φράουλα - το θυμάσαι?)

ροδάκινο είπε...

Είσαι μούρλια, μόλις πριν μισή ώρα έκλεισα το εισιτήριό μου για Ολλανδία! Σ' ευχαριστώ!

Αισθάνθηκα ότι εκμεταλλεύτηκα κάτι πολύ προσωπικό μου για να ανεβάσω ένα ποστ. Αλλά η αλήθεια είναι ότι με ευχαριστεί πολύ να γράφω εδώ, και ως εκ τούτου μου το συγχωρώ.

Ε ναι, παρά την προχθεσινή μου παρασπονδία, οnline είσαι ο caveman- άσε να ξέρουμε μόνο εγώ κι εσύ ;)

σαιμπερ κις (αχα, το θυμάμαι.)

Ανώνυμος είπε...

koita eipa na kratithw allaaaaa ola ki ola!
pare na xeis!
http://www.youtube.com/watch?v=9-DuC0tE7V4
auto sigoura plirei tis prodiagrafes! :P :P
eee... elena! ;D

masxalitsa είπε...