Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Μετακομίσαμε παραπλεύρως


Προσωρινά, πίσω στο νησί. 
Δεν μου αρέσει εδώ, και ποτέ δεν μου άρεσε. Όμως, παρά την αντιπάθειά μου για τον τόπο και τους ανθρώπους του, παρά την επιμονή καλών φίλων να μου θυμίζουν το επικείμενο φευγιό μου και πόσο σημαίνει αυτό μια αλλαγή πορείας για όλους, παρά τις αναμνήσεις καλού σεξ και δροσερής θάλασσας, εγώ δεν μελαγχολώ. Δεν το σηκώνω άλλο φαίνεται. Νιώθω ευχάριστα ήρεμη, η αδυναμία μου στη Nina Simone και ο γαλλικός καφές συνδυάζονται κούκλα.


                                                  για την ιστορία του πράγματος



Μέχρι την πρώτη δημοτικού μέναμε στην Κυψέλη. Η μαμά έφτιαχνε ρούχα από σεντόνια, στις βόλτες μοιραζόμασταν κόκα κόλα  και πασατέμπο.

Μετακομίσαμε στην δευτέρα δημοτικού στο Φιλοπάππου, ο μπαμπάς δούλευε στα πετρέλαια, πηγαίναμε σαββατοκύριακα στην Ύδρα, είχαμε ένα γάτο Λεωνίδα και ένα σκύλο Έκτορα.

Όταν τελείωσα την Δευτέρα γυμνασίου τα πακετάραμε και πήγαμε στο Νησί. Τρίτη Γυμνασίου και πρώτη λυκείου στο σπίτι στο χωριό, μετά στο Πληγώνι απέναντι από την κυρία Σαπφώ, μετά στο στριμόκωλο Βουναράκι, κι όταν τελείωσα το σχολείο αγοράσαμε σπίτι κεντρικό κι αρχοντικό, όπου εγώ δεν έμεινα γιατί έφυγα Αθήνα.

Πρώτο και δεύτερο έτος μέναμε Καλλιθέα, εγώ και η Χ. Απίστευτα αγαπημένη εποχή, πολύ μαυροδάφνη, ωραία αγόρια ανόητα, άκουγα Λάκη Παπαδόπουλο και η Χ. Libertines, κι όμως τα πηγαίναμε περίφημα.

Μετά εκείνη πήγε Σκωτία και γώ Πετράλωνα. Ένα σπίτι κουκλί, έλεγα «θέλω να βλέπω ουρανό», κι έτσι έμεινα στον πέμπτο, μ’ ένα μπαλκόνι τεράστιο. Σκαρφαλώναμε στο δώμα και πιάναμε Ακρόπολη, τον αγαπούσα αθώα, καθόμασταν ανάμεσα στις γλάστρες με την Ε. και μιλούσαμε ώρες.

Στο τέταρτο έτος πήρα τα μπογαλάκια μου και τα πήγα Αγία Παρασκευή, στο σπίτι της Ν., γιατί θα έφευγα στας Ισπανίας και να μην πληρώνω νοίκι. Ένα εξάμηνο στη Ρούμελης, κι ένα στην Avenida Portugal.

Κι όταν γύρισα, εγώ ήθελα κέντρο και η Ν. ήθελε ησυχία, οπότε νοίκιασα το μικρούλι στα Εξάρχεια, για να βλέπω ωραία αρχοντικά και να πηγαίνω παντού με τα πόδια.

Και να μαι, τα έφερα όλα στο Νησί, και θα τα μαζέψω από δω να τα πάω Νέδερλαντς, για πόσο;

Έχω συνηθίσει αυτό το πήγαινε έλα, αναρωτιέμαι μήπως κατά βάθος μ’αρέσει. Θα μου λείψουν, αλλά δεν έχω πια χώρο για μεγάλα λόγια και δυνατές συγκινήσεις, δεν ξέρω γιατί. Μόνο λίγο έκλαψα όταν η Ν. μου ζήτησε συγνώμη, όταν βρήκα την μπλούζα του στα πάνω ντουλάπια, και όταν άνοιξα τις κούτες πίσω στο «πατρικό»  μου. Λίγο όμως.



3 σχόλια:

Carina είπε...

Πειράζει που εγώ στεναχωρήθηκα λιγάκι διαβάζοντας τόσα ταξίδια;

Ζηλεύω πάντως για Νέδερλαντς, καλή τύχη!

ροδάκινο είπε...

Δεν πειράζει όχι, ίσα ίσα.
Και μένα με στεναχωρούν φου και φου.

Μερσί πολλά Carina!

x

marietta είπε...

;) εμενα μαρεσαν