Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

νάδα


Ανοίγω και κλείνω το word, δεν αρθρώνω λέξη.

Θα καθίσω πάνω σ’ ένα μεγάλο δέντρο, στην κορυφή του βουνού και στο κάστρο μέσα. Από κει θα κοιτάω τον κόσμο που δεν περνάει, τη ΔΕΗ που βήχει και ζέχνει στον ουρανό. Έρχεσαι;

Ο παππούς ήθελε πολύ να πάω στην εκκλησία τα Χριστούγεννα, να με καμαρώσει το χωριό που είμαι αρχοντική λέει. Η γιαγιά με στραβοκοίταξε (λερά είν’ τα παπούτσια σ’;) και μ’ έστειλε να μεταλάβω. Ο παππάς μας ξέρει όλους, μεταλαμβάνει η δούλη του Θεού Αμερσούδα, σώμα και αίμα Χριστού, μεταλαμβάνει η δούλη του Θεού ροδάκινο, σώμα και αίμα Χριστού. Σε κοιτάει στα μάτια, σκουπίζεις το στόμα με το κόκκινο πανί, αφήνεσαι σε μια υποψία πίστης, όπως θα κανες σ’ ένα ναό.

Σκάω που δεν πήγα στους συγγενείς μου στα εξωτερικά φέτος. Εκεί δεν έχει εκκλησίες και τέτοια. Το χιόνι μου φτάνει στο γόνατο, πάμε κατά το έθιμο από σπίτι σε σπίτι για κάλαντα και πίνουμε του σκασμού. Τα παπούτσια μου γλιστράνε στον πάγο.

Το νιού γιαρς ιβ φημολογείται ότι θα το περάσω σε πάρτυ στις κατακόμβες. Ίδωμεν.


3 σχόλια:

Γαμάει και Δέρνει είπε...

Καλή χρονιά μικρό! Όπως την ονειρευεσαι!

ροδάκινο είπε...

Ω!
Σ' ευχαριστώ μανδάμ Γαμάει και Δέρνει, σ' ευχαριστώ πολύ!

Καλή χρονιά και σε σένα, στην Πράγα κι ακόμα παραπέρα εύχομαι, πολλάν καλό σεξ και χόχοτο μέχρι τελικής πτώσεως!

Ferdinand+Miranda είπε...

mikri mastroxalastrou kali xronia ki edw*** den exw tropo epikoinwnias - tataaaaan! tsekare ta mail sou* s agapw polu*