Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

my baby she looks so fine



  Τέταρτη μέρα στη σειρά το χαλασμένο ρολόι στα ενδότερα μου με ξυπνάει αναίτια από τις επτά και μισή.


  Μεγάλη βραδιά χθες. Πήγαμε, παράταιρη παρέα, στα εγκαίνια της έκθεσης Rooms 2010 στο St George Lycabettus, όπου «είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μία από τις πλέον δημοφιλείς εκθέσεις σύγχρονης τέχνης».

  Ο Κ. πολύ σιχτιρίστικε αλλά το καμουφλάριζε αναπάντεχα ευχάριστα σε ένα συνεχές χόχοτο, η δεσποινίς Miranda ζητούσε συνεχώς συγνώμη που μας «κουβάλησε», η Κ. ψηλόλιγνη και σικ βρήκε παλιό γνωστό παλιού γνωστού, και η Μ. ξεχώριζε σχεδόν επαναστατικά μέσα σ΄αυτό το μάζωμα σελέμπριτιζ και παρατρεχάμενων, με τα μπογαλάκια της να κρέμονται από το παλτό της σαν γλόμποι σε δέντρο. Εγώ ένιωσα ένα μικρομεσαίο ντισκόμφορτ γιατί ήμασταν πατείς με πατώ σε εκεί μέσα, το οποίο κορυφώθηκε όταν ο άνωθεν παλιός γνωστός παλιού γνωστού με ρώτησε με φυσικότητα «που είναι ο Γ.» και μετά βίας κρατήθηκα να μη ξεσπάσω πάνω του με ένα μεγαλειώδες «έχουμε χωρίσει βρε παπάρα.». Που τι φταίει το παιδί δηλαδής; Απλά να, δεν τα μπορώ αυτά τα της Αθήνας, που ξεμυτίζεις και είναι όλη η αφρόκρεμα μη χέσω μαζεμένη, και δωστου οι χαιρετούρες, και να σου τα φιλικά τσουγκρίσματα.


  Η έκθεση λοιπόν ήτο μπούρδα, αλλά δεν εξεπλάγην κι όλας. Υπάρχει τέτοια πίεση να γίνουμε κι εμείς μητρόπολη, να αναδυθούμε μέσα από την κρίση προτάσσοντας τους νέους και δη του νέους καλλιτέχνες, να εκμοντερνιστούμε βρε αδερφέ- κάτω στους κλασικούς, ζήτω οι περφόρμανς, το DIY, το Βερολίνο, το μουστάκι- που έχει επέλθει μια κάποια σύγχυση. Διότι σου λέει, για να κάνω έκθεση, πρέπει να είμαι μονδέρνος, και δια να είμαι μονδέρνος, πρέπει να κάνω εγκαταστάσεις, και άματις και κάνω τις εγκαταστάσεις, κάνε Θέ μου να πουν ότι αυτή η ζουληγμένη ντομάτα στο άσπρο σεντόνι σόκαρε την ελληνική πραγματικότητα μιλώντας για πρώτη φορά ξεκάθαρα για την επαρχία του 60, την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα, και την πρώτη νύχτα του γάμου. Λέω εγώ τώρα γιατί τέτοιο- ακριβώς- έκθεμα δεν υπήρχε. Η αλήθεια να λέγεται.

  Αλλά το ζουμί, ήταν στον κόσμο. Ω ναι, ο κόσμος. Όπως εύστοχα το έθεσε η Miranda, «βάζω και τον εαυτό μου μέσα, τόσα ψώνια μαζεμένα δεν έχω ξαναδεί!».

   Έχουμε που λες δει ό, τι ήταν για να δούμε, αποφεύγω και τον ανόητο παλιό γνωστό παλιού γνωστού, και ανεβαίνουμε με τον Κ. στη «δεξίωση». Αα, εδώ είμαστε λέω, τσάμπα αλκοόλ και έκτακτη θέα από τον έκτο του κτηρίου (παρήχηση). Κερασάκι, τσουπ, κι ο φίλτατος Τζούμας που τελευταία φαίνεται πως είναι παντού. Εδώ να προσθέσω ότι λίγο με απογοήτευσε γιατί φορούσε τα ίδια παπούτσια, αν όχι και το ίδιο σακάκι. Ας είναι.
Με τα πολλά στραγιζόμαστε και βρίσκουμε ένα μέτρο να ξεκουράσουμε τα θεσπέσια κορμιά μας, βγάζω εγώ τον Craven μου απτόητη, και απολαμβάνουμε το πήγαινε έλα του λαουτζίκου. Δίπλα μου καθόταν μια κοπέλα με φρύδι Φρίντα Κάλο (όχι δεν υπερβάλλω), κατά τα άλλα εξόψεως πολύ προσιτή.

  Στην γωνία τώρα, απέναντί μας, κάθεται στο επίκεντρο μιας παρέας ένα κύριος περί τα εξήντα, που κατά πως φαίνεται είναι πολύ φέιμους, γιατί τον έχει χαιρετήσει όλη η επικράτεια, συν ότι έχει αναλάβει μια συνομήλικη του να τον φωτογραφίζει μέσω άι φόουν με κόσμο πολύ. Αφού κανείς μας δεν ήξερε ποίος ήταν ο κύριος, παίρνω εγώ πρωτοβουλία να ρωτήσω τη Φρίντα δίπλα. Φευ! Μπορεί να ήταν ντυμένη με πολιτικά, αλλά ήταν δική τους, ο βρωμοσπιούνος.

-          Με συγχωρείς, να σε ρωτήσω κάτι; Ποιος είναι ο κύριος στη γωνία;
-          Ποιος απ’ όλους;

Ένας ήταν, αλλά δεν το βάζω κάτω και της απαντώ μισό αστειευόμενη

-          Ο γηραιότερος!
-          Ο Ιγκόρ...
-          Και ποιος είναι;
-          Ζωγράφος…

  Και εκεί που λέω, «ουπς» αλλά μου το συγχωρώ γιατί όπως έχω πει πολλάκις, είμαι χαριτωμένη, τον ακούω το θάμνο να μεταφέρει τη συνομιλία στον διπλανό της, με τη γνωστή έκφραση ω μον ντιέ. Τς τς. Το κλίμα το έσωσε και πάλι η Miranda που είχε έρθει εν τω μεταξύ, ρωτώντας σαρκαστικά, «ο Στραβίνσκυ;»


Μουαχαχά.




2 σχόλια:

ID είπε...

Είχα δίκιο βρε παιδί μου, είχα δίκιο πρέπει να μου αναγνωριστεί κι ας λες εσύ, θεσπεσιοτάτη μου.

Και το "ο Στραβίνσκι", εξαιρετικό..

ροδάκινο είπε...

Κύριε Ηλία, επειδή υποψιάζομαι περί τίνος πρόκειται, το δεύτερο ενικό μου δεν αναφέρεται -πάντα- σε σένα!

Αστειεύομαι.
Σ'ευχαριστώ μέχρι τον ουρανό και για το τότε και για το τώρα, και μην ακούς, το φχαριστιέμαι τρομερά.

Φφ, πόσο εύχομαι να μιλάμε για το ίδιο πράγμα!