Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Ροζ Ελέφαντας


  Το πρώτο επίπεδο ακρόασης, είναι εκείνο στο οποίο δεν ακούς  τον συνομιλητή σου αλλά τις σκέψεις σου. Είναι ένας εσωστρεφής, εγωκεντρικός  τρόπος να είναι κανείς παρών σε μια συζήτηση. Εξηγούμαι αγγλιστί που έχει νόημα καθαρότερο. Είναι το level 1 of listening, στο οποίο κεντρικό ρόλο παίζει αυτό που λέει ο χοτ καθηγητής μου, self-awareness. Επίγνωση της δικής μου στάσης, θέσης, ομιλίας. Σαν θεραπευτής, είναι προφανές ότι καλείται κανείς να περιορίσει κατά το δυνατόν αυτή τη φάση, και να περάσει στα επόμενα επίπεδα τα οποία συμπεριλαμβάνουν «ενεργητική ακρόαση», δηλαδή το να «ακούει» κανείς με όλες του τις αισθήσεις, να είναι επικεντρωμένος σε όλα τα σήματα που εκπέμπει ο άλλος, λεκτικά ή σωματικά.

  Το πρόβλημα είναι το εξής. Ότι από τη στιγμή που δώσαμε ένα όνομα σε αυτό που τόσο φυσικά (μηχανικά ίσως) κάνει ο καθένας, και που αναμενόμενο είναι ότι είσαι δεν είσαι θεραπευτής, όταν σου ανοίγεται κάποιος είναι σαφώς πιο παραγωγικό να είσαι επικεντρωμένος σ’ αυτόν, εγώ δεν μπορώ να ευχαριστηθώ κουβέντα. Με το που αρχίζει κάποιος να μου μιλάει μέσα στα πλαίσια των role playing της σχολής, μπαίνω σε ένα κυκεώνα αυτό παρατήρησης τρομερό. Μπορεί να μου μιλάει ο «ασθενής» κι εγώ να σκέφτομαι: «τώρα σου μιλάει- πρόσεχε πως τον ακούς- σταμάτα να σκέφτεσαι- το βλέπει ότι σκέφτεσαι- δε το βλέπει βέβαια αλλά αν δε σταματήσεις θα αρχίσεις να αγχώνεσαι- αγχώθηκες- φαίνεται- σταμάτα να σκέφτεσαι» και ούτω καθεξής. Και επειδή έχει αρχίσει να με τρελαίνει αυτή η ιστορία, και αρχίζω να γίνομαι νευρωτική μπαίνοντας σε έναν άλλο κύκλο ενοχών και αυτό-μαστιγώματος, είπα να το συζητήσω με τον κύριο καθηγητά (που είναι και προσφάτως διαζευγμένος/κατεστραμμένος, ο τύπος μου δηλαδή).

Πολύ ενδιαφέρον.

  Μου είπε πως και πάλι η λέξη-κλειδί είναι η αποδοχή, που έχει όμως διαφορετικό νόημα από την άνευ όρων προστασία του εγώ. Όποιο κομμάτι του εαυτού σου προσπαθείς να το καταπιέσεις, να το αποκόψεις, αντιδρά λέει, σαν τα παιδιά που κάνουν τα πάντα για να σου αποσπάσουν την προσοχή. Οπότε, όσο πιο αρνητικά το επικρίνω άμα τη εμφανίσει, τόσο πιο πολύ αυτό θα επιμένει να ξεπηδά τις πιο ακατάλληλες ώρες. Λέει λοιπόν πως πρέπει να αποδεχτώ ότι “what is there has to be there”, και να μάθω να το αναγνωρίζω όποτε συμβαίνει σαν μια συμπεριφορά που έχει προφανώς μια σκοπιμότητα, ή ακόμη καλύτερα μια λειτουργία.

  Και αστειευόμενος έφερε το γνωστό παράδειγμα με τον Ροζ Ελέφαντα:
Μου είχε απαντήσει ο θεραπευτής μου πίσω στα πάτρια εδάφη, όταν αναρωτήθηκα πότε θα ξυπνάω και δε θα σκέφτομαι ξέρεις-ποιόν, ότι όσο το περιμένω- όσο κεντράρω σ’ αυτή τη σκέψη- τόσο θα συνεχίσω να το σκέφτομαι: όσο σου λέει κάποιος να σταματήσεις να σκέφτεσαι  έναν Ροζ Ελέφαντα, τόσο το μόνο που σκέφτεσαι ξαφνικά είναι ένας Ροζ Ελέφαντας!  




  Προφανώς το θέμα δεν είναι που εγώ ακούω ξαφνικά μέσα από το πρώτο επίπεδο. Αλλά πόσο είναι πράγματι ουσιώδες να αποδέχεται κανείς και τα στραβά  του,  και να μην τα βλέπει σαν κακό σπυρί. Και πόσο η εμμονή να απαλλαγεί κανείς από μια συμπεριφορά, όχι μόνο δεν φέρει αποτέλεσμα αλλά τσιγκλάει εκείνο το κομμάτι του εαυτού που δρα με αυτό το μοτίβο και το κάνει να επιμένει να εδραιώσει τη θέση του. Διότι θαρρώ πως δεν είναι απλώς αερολογίες, πράγματι κάθε συμπεριφορά έχει μια χρησιμότητα, είτε αυτή είναι να καλύψει κάτι πιο επίπονο, είτε είναι να εξοικονομήσει ενέργεια, είτε είναι απλώς να προστατέψει. 

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

sonata

Exw pleon germanika windows, eksou kai ta greeklish, sxwra me.

Eimai treis meres me to ena trito tou upnou pou mou analogei, sth sxolh mou eipan pws exw diesthish, htan apokaluptika uperoxa- den einai idea mou, mporw na to kanw kala.Eida th xazo psuxh mou na upswnetai duo tria metra apo to kefali mou apanw kai na svourizetai apo xara.

Phga se ena geuma ekklhsiastiko, na prospoihthw pisth kai na fagopiw tsampa. Ksexasa na parw kai th fwtografikh. Kai meta podhlatika eriksa agkura se gafathes mpuras, ti na sou kanei, ligo prin me prodwsan oi mues mou kai eipa na gurisw spiti. Kai me katapie auto to sunaisthima, mia kourash proswpikh, amoirasth, mia anagkh na gurisw ta mesa eksw kai na mplextw se syzhthsh me eauton.

Estreipsa to tsigaro mou kai vouthksa.

Eklapsa ligo, mou anoiksa mikro proswrino parathuro na akousw mousikes pou me kovoun sth mesh- tsouf, sta duo- kai apelpistika.

Skepsh prwth -ekplhksis kamia milwntas gia motiva epenalamvanwmena- na grapsw, na epidiwksw, na epanasundethw.

Kai epeidh megalwsa pia, ki ofeilw tou eautou mou ekshghseis, sugkratithika, anoiksa edw kai eipa pws piotera blog-o-ekseutelismos para ftou ki apo to telos.

Ws sinithws grafontas ksexasa giati eklaiga, stamatisa na eksaskoumai sthn autolpish.

Tha koimithw me th Merkourh na mou apaggelei th Sonata tou Selhnofwtos- pw pw kairos pou perase. Oi paidikes mou anamnhseis.

Kathenas monaxos. Xilies kai mia Ollandies na to akousw to idio eisxwrei kai me pianei to aproetoimasth. Auto synopsizei- to kserw, to dokimasa, den ofelei, olos o erwtas mou metousiwmenos se kunismo eksaisio, ametanohto.



Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

αντι καταπληκτικά

Ένας καθηγητής μου εδωνά είπε το εξής,

Slightly depressed is the best you can get from life.

Διότι λέει, δεν υφίσταται άνθρωπος απόλυτα ικανοποιημένος, ευτυχής, πλήρης- όσοι διατείνονται ότι όλα είναι «τέλεια» χαμογελαστοί και στιβαροί, μάλλον αποτελούν τμήμα κάποιας άλλης ψυχοπαθολογικής κατάστασης. Ποιός δεν έχει ένα ευαίσθητο σημείο, κάτι που σκέφτεται όταν πλένει τα δόντια του και αναθεματίζει που άλλη μια μέρα το σέρνει σιωπηρά; Οπότε το καλύτερο που μπορείς να ελπίζεις, το «φυσιολογικό» (λέξη ταμπού για τους ψυχολόγους), είναι μια κατάσταση ελαφριάς κατάθλιψης, μιλώντας φυσικά για ένα ενδεικτικό διάστημα χρόνου.

Μου λείπουν λίγο οι δικοί μου άνθρωποι. Η μαμά μουλάρωσε και δεν παίρνει πια δεν τηλεφωνεί, οι άλλοι ή με παίρνουν όταν δεν μπορώ να μιλήσω, ή δε με παίρνουν καθόλου, ή μου στέλνουν μικρά εξερευνητικά μέιλ. Κυρίως αισθάνομαι περίεργα που μαθαίνω τα νέα τους αργοπορημένα.

Και παρόλα αυτά, τρελαίνομαι να πηγαινοέρχομαι με το όχημα, ζεστοί άνθρωποι οικείοι, όλα επιτέλους όμορφα και ήρεμα, χωρίς ύψος και χωρίς βάθος. Στη σχολή είμαστε στο πρελούδιο, μα σιγά σιγά μεγαλώνω, γίνομαι κι εγώ ένας κομπλεξικός ψυχολόγος.

Τίποτα δε με ικανοποιεί περισσότερο από την παντοδυναμία που νιώθω όταν εγώ αντιλαμβάνομαι το μετακείμενο του λόγου κάποιου ενώ εκείνος δεν μπορεί. Αν χειρίζομαι κάποιον άλλο έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να χειριστώ κι εμένα.

Σαν παιχνίδι.







To πρελούδιο είναι μουσικό κομμάτι σχεδιασμένο να παιχθεί ως εισαγωγή πριν από μια σύνθεση. Στην πρωταρχική του μορφή, το πρελούδιο λειτουργούσε περισσότερο ως άσκηση των μουσικών πριν την εκτέλεση του κυρίως έργου, καθώς και για το κούρδισμα και τη σταθεροποίηση των οργάνων. Για το λόγο αυτό είναι σύνθεση ελεύθερη στη δομή και περισσότερο αυτοσχεδιαστικού χαρακτήρα.