Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Έγινα Λούης


  Άρχισα το τρέξιμο , ακούμε με την Ίνες death in Vegas και μετράμε δευτερόλπτα τρεχούμενα.
Οι φίλοι κόβουν το κάπνισμα.

Εισαι ερωτεμένος, γλυκα δοσμένος στη μικρή Ινδιάνα. Και είμαι τοσο στον ρομαντισμό εθισμένη, που μονο να σε έχω θέλω, φαντασιώνομαι μέλη και στόματα δροσερά, σε αργή κίνηση το σαγόνι σου να κινείται και η απόλαυση της ασημαντότητάς σου. Πως δεν σε ξέρω, πώς το κορμί σου δεν με ξέρει, πώς είμαι ασφαλής γιατί δεν έχω αναγκή να σε συγχωρώ- συνέχεια και παρ'όλα αυτά να σε συγχωρώ.


Ρούφηξα την κάθε λέξη σαν μέλι νωπό,

τα μαλλιά σου μυρίζουν ομορφιά, χαμογελάς και θέλω να φιλάω το λαιμό σου σαν πιτσιρίκι ανίδεο, μάτια αμυγδαλωτά και λαγώνες λαξευμένοι, κι όμως μου φτάνει να ακουγόμαστε.


"Η νεάνις αυτή, ήτο ευειδής και χαρίεσσα. Εις μίαν στιγμήν δε, ενώ περιεστρέφετο επί των χειρών, με τους πόδας της εις τον αέρα, εσχίσθη, εν αγνοία της, η περισκελίς  της εις καίριον σημείον, εις τρόπον ώστε, εις ωρισμένην φάσιν της ακροβασίας, να φαίνεται το αιδοίον της ευκρινώς. Εντεύθεν η εξαίρεσις, εντεύθεν η γοητεία. Διότι, εις το γεγονός ότι διεκρίνετο το ερωτικόν της όργανον, ωφείλετο η απόσπασις της προσοχής των δεκαπέντε θεατών από το αερόστατον. Όλοι οι άλλοι είχαν τα όμματά των εστραμμένα συνεχώς προς την μεγάλην σφαίραν." 

 Αργώ, ή πλούς αεροστάτου, Εμπειρίκος Ανδρέας
 







Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

startpagina

"Δεν πάει καιρός πολύς που, διαβαίνοντας την πύλη των ονείρων, επισκέφτηκα το μέρος εκείνο της γης όπου βρίσκεται η περίφημη Πόλη του Αφανισμού."

Ναθάνιελ Χόθορν


Δεν έχω πάλι πολύ χρόνο, ήρθαν φίλοι να με δουν, αέρας σπιτιού ασφαλής. Κι αναμειγνύομαι με τους ανθρώπους, αθώον φλερτ..
Αυτές τίς μέρες μου φαίνονται όλοι όμορφοι και ξεχωριστοί, με ελκύουν οι άλλοι- επουλώνομαι λές;
Ξεκίνησα το Στη χώρα των έσχατων πραγμάτων. Από τις πρώτες σελλίδες με γαργάλισε, ίσως γιατί έχω πολύ καιρό να διαβάσω. Πόσο όμορφα τα ελληνικά, και τί ομοιότητες αναμεταξύ μας:

"Δεν είμαι σίγουρη γιατί σου γράφω τώρα. Για να είμαι ειλικρινής, σ'εχω σκεφτεί ελάχιστα από τότε που βρέθηκα εδώ. Αλλά ξαφνικά, ύστερα από τόσο καιρό, νιώθω ότι υπάρχει κάτι να πω, κι ότι αν δεν το γράψω αμέσως, το μυαλό μου θα εκραγεί. Δεν έχει σημασία αν θα το διαβάσεις. Δεν έχει σημασία καν αν θα στο στείλω- υποθέτωντας ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Ίσως σου γράφω γιατί δεν ξέρεις τίποτα. Γιατί είσαι πολύ μακριά μου και δεν ξέρεις τίποτα."

Καθόλου μελαγχολική δεν είμαι.
Ευχαριστημένη και γελαστή.