Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

startpagina

"Δεν πάει καιρός πολύς που, διαβαίνοντας την πύλη των ονείρων, επισκέφτηκα το μέρος εκείνο της γης όπου βρίσκεται η περίφημη Πόλη του Αφανισμού."

Ναθάνιελ Χόθορν


Δεν έχω πάλι πολύ χρόνο, ήρθαν φίλοι να με δουν, αέρας σπιτιού ασφαλής. Κι αναμειγνύομαι με τους ανθρώπους, αθώον φλερτ..
Αυτές τίς μέρες μου φαίνονται όλοι όμορφοι και ξεχωριστοί, με ελκύουν οι άλλοι- επουλώνομαι λές;
Ξεκίνησα το Στη χώρα των έσχατων πραγμάτων. Από τις πρώτες σελλίδες με γαργάλισε, ίσως γιατί έχω πολύ καιρό να διαβάσω. Πόσο όμορφα τα ελληνικά, και τί ομοιότητες αναμεταξύ μας:

"Δεν είμαι σίγουρη γιατί σου γράφω τώρα. Για να είμαι ειλικρινής, σ'εχω σκεφτεί ελάχιστα από τότε που βρέθηκα εδώ. Αλλά ξαφνικά, ύστερα από τόσο καιρό, νιώθω ότι υπάρχει κάτι να πω, κι ότι αν δεν το γράψω αμέσως, το μυαλό μου θα εκραγεί. Δεν έχει σημασία αν θα το διαβάσεις. Δεν έχει σημασία καν αν θα στο στείλω- υποθέτωντας ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Ίσως σου γράφω γιατί δεν ξέρεις τίποτα. Γιατί είσαι πολύ μακριά μου και δεν ξέρεις τίποτα."

Καθόλου μελαγχολική δεν είμαι.
Ευχαριστημένη και γελαστή.







3 σχόλια:

Takis X είπε...

Ελπίζω να είσαι σαν τα χρώματα της ταπετσαρίας σου..

Μπόσα Νόβα είπε...

Καθόλου να μην είσαι και να περνάς όμορφα!!!
Ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια! Χεχε! ;)

ροδάκινο είπε...

Μεσιέ Taki, είναι τρομερό- είμαι πράγματι σαν τα χρώματα της ταμετσαρίας μου, στο πιο ροδακινί!

Γεία σου μικρή μου Μπόσα Νόβα,
όλα τα καλά λόγια για πάρτη σου!

Αααχ, χανγκόβερ, μπιγκ ταιμ- ω-θεε-τί- έκανα-χανγκόβερ,

σας φιλώ..