Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

a ton etoile


Έχω μέρες να ασχοληθώ.

Θα φύγω εδώ κοντά, να ξεφύγω λίγο από την καθόλα ονειρική καθημερινότητά μου. Τόση τελειότητα δεν την αντέχει το σύστημά μου, δεν την μπορώ.

Απλές προτάσεις, η μία μετά την άλλη, για να αρχίσω να ξεδίνω. Μπλόκαρα.

Ακούω πολύ μουσική τελευταία, καινούρια πράγματα μετά από καιρό πολύ βουτηγμένη στη Βρετανική indie σκηνή, μη χέσω, γιατί όλα τα άλλα είναι «κουμπανέρος».

Άκου τώρα, οποία άγνοια.

Μου θυμίζω αυτή την άθλια στη LiFo που έγραφε προτασούλες καλή ώρα, και νόμιζε πως αρθρογραφεί.

Μου λείπει και το φρι πρες, παρηγοριά εδώ να περνάω έξω από το ολλανδικό Trianon. Με παίρνει και το πλάσμα από τας Αθήνας να μου πει ότι ζέστανε ο καιρός.

Τι να το κάνεις.. Να βγαίνω απο το σπίτι και να φοβάμαι πως θα ποδοπατηθώ. Ή μήπως να νιώθω ήδη ποδοπατημένη;

Εδώ είναι η γη της επαγγελίας, αν είσαι λίγο πολύ κουρασμένος για να γυρίσεις πίσω.
Κάθε μέρα γεμίζει το κεφάλι μου ωράρια.

Θυμήθηκα την Γώγου: ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΜΑΓΕΙΡΕΥΩ ΠΑΤΑΤΕΣ. Πως ύπήρχε μια εποχή που έκλαιγα γοερά μ’ αυτό το στίχο, την απελπισία μιας καθημερινότητας θλιβερά επαναλαμβανόμενης, που τίποτα δεν προσφέρει παρά την ανακούφιση της επανάληψής της.

Έκανα το πρώτο βήμα και το δεύτερο με δυσκολεύει. Ναι.

Να ερωτευτώ;  Μα τελειοποιώ τις γνώσεις μου στο να αφήνω  πίσω.



Είμαι ένα κλισέ που ξεπερνά και ξεπερνιέται.
Ένα ημερολογιακό κλισέ.

Δεν μπορώ έγω, χρειάζομαι αλλαγή, τρελαίνομαι κολημένη, να αλλάξω σπίτι, χώρα, κάτι να αλλάξει.

Θα πάω εδώ πιο δίπλα να συνέλθω.

 
Καμμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις. 
Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια. 
Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις. 
Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς. 
Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και 
οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες 
έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε 
φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον. 
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε 
πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, 
γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια. 
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. 
Στο μυαλό είναι ο Στόχος 
το νου σου ε; 




1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

'πλάσμα'???? duuuuuh μα αλήθεια τώρα...'πλάσμα'???? που πήγε η γλύκα του έρωτά μας? θα σε παρατήσω κι έτσι για να σκάσεις θα μετακομίσω μόνιμα στο μεξικό! (που έχει παντα ήλιοοοο!)
π.σ. ΡΕ θέλω καφέ-σε-πλαστικό στη θάλασσα και ρεντ και ένα 040 που μετά τη στροφή της χαροκόπου να πιάνει ολλανδία!