Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Μάρμπλς και μπόλοκς


Καιρό μετά, είπα να πάρω πάλι φόρα- εξαιρετική η άνοιξη και ο Shostakovich που ακούω δυνατά.

Εταξίδεψα το λοιπόν φορά δεύτερη στο Εδιμβούργο, το ονομαζόμενο και Αθήνα του Βορρά. Και τούτο διότι αν και σε τίποτα δε θυμίζει Αθήνα, έχτισαν εμπνεόμενοι από τον Παρθενώνα μερικές κολόνες σε ρυθμό Σκωτσέζικο, που γκρίζαραν με τα χρόνια και είναι τώρα λέει η αρχιτεκτονική ντροπή της πόλης. Γουγλάρετε για ντοκουμέντα, είναι πράγματι μια κακόγουστη πλην κατάτι τιμητική απομίμηση.

Το Εδιμβούργο πάραυτα γλυκό. Όπως πάντα αρνείται να καλοκαιριάσει.

Ξεχνώ τα Ελληνικά μου και δεν πρόκειται περί φάρσας. Έπεσε στα χέρια μου λίγος χρόνος και ένας Robbins μεταφρασμένος και το κατάλαβα. Μου ξεθωριάζει η σύνταξη και η χαρά του λογοπαιγνίου.

Φαίνεται λοιπόν πως αν λείπεις σε πιάνει το πατριωτικό σου, και σε πιάνει απροετοίμαστο. Πρώτα από όλα, δεν μπορώ να ξεπεράσω την έλλειψη των Ελληνικών. Και δεν είναι ότι  δεν μιλάω που και πού αναγκαστικά, με το σμήνος expats που τριγυρνάει εδώ. Αλλά αυτή η άχαρη καθομιλουμένη, η Ελληνικούρα του «έλα ρε μαλάκα» και ο εθνικισμός του «μουζάκα», δεν με χορταίνουν.

Και το κυριότερο, αν και για μένα αυτή η ιστορία με τα Ελγίνεια ποτέ δεν ήταν θέμα, δεν το σκέφτηκα ποτέ στα σόβαρα και ούτε με ενοχλούσε ιδιαίτερα (απολιτίκ εν αγνοία και πλέον), επισκέφτηκα το Βρετανικό μουσείο. 

Μου ρθε να βάλω τα κλάματα από μέσα μου μια φορά που είδα τους Ιάπωνες τουρίστες όλους μαζί στον όροφο με τα βαζάκια τους και τα αγαλματάκια τους, να ξεροσταλιάζουν και να γυαλίζουν οι ματοσχισμές τους που έβλεπαν μαμά πατρίδα. Και μου ρθε να μπήξω τα κλάματα δυό φορές όταν έφτασα στα αγάλματα του Παρθενώνα. Και τα κλάματα και τις φωνές και να χτυπώ τα πόδια μου στο πάτωμα με νεύρο. Και καλά. Το καταπίεσα διότι είναι ένα μουσείο που κουβαλάει τη μισή Αίγυπτο και βάλε. Αλλά τρελάθηκα όταν έφτασα στην Ταμπέλα. Voila:


Μα τα παπάρια του Αλί Μπαμπά, με έπιασε το γινάτι. Κάτσε βρε παιδί δηλαδή, εμ τα βλεπες εκεί τα έρημα, ξεριζωμένες ολόκληρες κολόνες αν είναι δυνατόν να κρέμονται απο το ταβάνι, εμ εξόφθαλμα σε λένε και μαλάκα! Ούτε ένα με το παρδόν, ούτε μια διπλωματικότις τέλος πάντων! Ακούς εκεί είναι ισομερώς μοιρασμένα μεταξύ Αγγλίας και Ελλάδας! Να πεις και ευχαριστώ δηλαδή που είναι τα μισά πίσω! Και είναι καλό που είναι εκεί, γιατι τα βλέπεις λέει σε eye level  rather than high up in the building στο κωλο British museum, αν είναι δυνατόν δηλαδή. Και για το τέλος το καλύτερο: "the sculptures tell a different and complete story"! Μου φάνηκε ειλικρινά προσβλητικό πάνω από όλα το ότι δεν υπήρχε καμία διπλωματία, καθόλου χώρος για αμφιβολία ή διαπραγμάτευση. Προσβλητικό να μην υπάρχει ούτε ίχνος μεταμέλειας η μια κάποια αναγνώριση της βαρβαρότητας με την οποία κατέληξαν εκεί τα μνημεία.



Δεν ξέρω, πολύ με πείραξε. Μου φτούρισε όλη η όρεξη και μου φαινόταν οι κόκκινοι τηλεφωνικοί θάλαμοι γελοίοι, και ο επικείμενος βασιλικός γάμος μια μπιγκ μπάμπολ και η κουλτούρα τους στιφή και δανεική. Τύποις πολιτισμός, καργιόλιδες.

Κατά τα άλλα φχαριστήθηκα λίγο τη μπόχα και το συνωστισμό του μετρό, και χάρηκα που γύρισα σπίτι, στο ποδηλατάκι μου και στα ηλιολουστα Ολλανδικά ποταμάκια.

2 σχόλια:

Γαμάει και Δέρνει είπε...

Εμένα το Εδιμβούργο με άφησε παγερά αδιάφορη. Όχι ότι μ'αρέσει η Αθήνα αλλά λέμε τώρα!

Κοιτα η νοσταλγία για τον γενέθλιο τόπο σε πιάνει γενικώς είτε είσαι εντός είτε εκτός ελλάδας. Αν θες τη γνώμη μου πάντως, καλύτερα να σε πιάνει το κλάμα και ο οδυρμός μέσα στην "ασφάλεια" του εξωτερικού παρά να κλαις και να χτυπιέσαι ζώντας το χάλι της χώρας (και το δικό σου βεβαίως βεβαίως).

Πολλά φιλιά

ροδάκινο είπε...

ω ναι, σαφώς καλύτερα.

Αν και το χάλι σου παίζει να σ' ακολουθει κι εντός κι εκτός και παντού- ιδού ο λάκος..

Σε φιλώ!