Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

How could you do this to me, me me me


Ενθαρρυντικό πρωινό. 

Μια Ελληνίδα ψυχολόγος που ζει και εργάζεται πλέον μόνιμα στην Ολλανδία ήρθε σε επαφή με τους φοιτητές του εδώ Πανεπιστημίου και σε ένα μισάωρο τηλεφώνημα μου μίλησε για το σχέδιό της να αναπτύξει ένα είδους link team για τους Έλληνες μεταπτυχιακούς ψυχολογίας του Leiden, με απώτερο σκοπό να μοιραστεί την εμπειρία της και να βοηθήσει όπως μπορεί. Ανακούφισε λίγο το τρομερό μου άγχος και συγκινήθηκα με το ενδιαφέρον της. Μου ζήτησε να συντάξω ένα μέιλ στο οποίο να ενημερώνω τους υπόλοιπους φοιτητές για τη συνομηλία μας, να της στείλω ένα βιογραφικό μου και να κανονίσουμε μια συνάντηση. 

Συν τοις άλλοις, σαν integration psychologist που είναι μου ζήτησε να συντάξω ένα γράμμα ‘στον εαυτό μου’, στο οποίο να λέω χωρίς περιορισμούς τί είναι εκείνο που θέλω να κάνω στο μέλλον, που βρίσκομαι τώρα και που ήμουν στο παρελθόν. Λοιπόν,


Ένα χρόνο πριν πάλευα ακόμη με τα γενικόλογα μαθήματα της σχολής. Αγχωνόμουν με τις αιτήσεις του μεταπτυχιακού που δεν ήταν ούτε καν στα σκαριά και η πτυχιακή μου δεν το κουνούσε ρούπι. Φλέρταρα με την αποασυλοποίηση ένεκα που εκεί μου έλαχε να κάνω πρακτική, και αναρριγούσα στο άκουσμα του κυρίου Σακελλαρόπουλου. Και όταν τον γνώρισα τελικά μπορώ να πω ότι δάκρυσα λίγο από τη συγκίνηση- το Ιερό Τέρας, ένας άμθρωπος- μύθος για μένα, το μεγαλείο της ψυχανάλυσης και το όνειρο μου απτό.  
 Με τα πολλά είμαι εδώ, μέσα σε ένα ζουζούνισμα απο άλλα ακομα μεγαλύτερα όνειρα και το άγχος που τα συνοδεύει. Παίρνω μικρές δόσεις απο το πώς είναι να είσαι ψυχοθεραπευτής και πάρόλο που το ήξερα, εκπλήσσομαι με το πόσο πολύ μου αρέσει αυτός ο κλάδος. Οι τελευταιες βδομάδες είναι μια αποκάλυψη. Γυρίζω σπίτι από την πρακτική με χαμόγελο στο στόμα, αισθάνομαι τέτοια ικανοποίση, τόσο μεγάλη χαρά παίρνω απο αυτή τη δουλειά που δεν μπορώ να πιστέψω την τύχη μου. Την τύχη του να γνωρίζεις τί είναι αυτό που θέλεις πάνω απο όλα να κάνεις, και ακόμα περισσότερο, του να είσαι πραγματικά καλός σ’ αυτό. Κι αρχίζει το ζόρι. Γιατί είναι τόσο δύσκολος ο κλάδος, και κυρίως τόσο πολλά τα χρήματα που πρέπει να επενδύσει κανείς για σπουδές, που μου σαλεύει. Παρόλα αυτά, έχοντας στην πλατη μου πτυχίο και μεταπτυχικό, αυτό που θέλω να κάνω είναι: 
να μάθω Ολλανδικά, να βρώ μια δουλειά για να συντηρούμαι, και να μπω σε ένα προγραμμα PsyD, οπερ εστί τέσσερα εώς έξι χρόνια πρακτικής εκπαίδευσης στην Κλινική Ψυχολογία. Εκεί κατά το τέταρτο έτος θέλω δειλά δειλά να ξεκινήσω να δουλεύω σε κάποια Κλινική, και όταν πατήσω τα 30 (ω θεέ), να μπορώ παράλληλα με την κλινική να ξεκινήσω να δουλεύω μόνη μου ώς ψυχοθεραπευτής. 


Κι αν αυτό είναι το εγωκεντρικότερο πόστ όλων των εποχών, το σώζω λίγο προτείνοντας όσοι πιστοί τριγυρνάτε στας Αθήνας, να πάτε να δείτε τούτο:


Για την επιτυχία της έκθεσης δεν εγγυώμαι, αλλά τρέχουν τα σάλια μου για ένα τουρ στα ενδότερα της μπλε πολυκατοικίας.

 Αυτό το μήνα πέθαναν, ο Παπάζογλου, Ο Βέγγος, και ο Οσάμα Μπιν Λάντεν.




2 σχόλια:

Takis X είπε...

Μπορείτε να γράφετε οσα εγωκεντρικά ποστ θέλετε. Σας πάνε!!

ροδάκινο είπε...

Ω κύριε Τάκη, τα ευγενικά σας σχόλια μου φτιάχνουν τη μέρα, κάθε φορά.

Σας φιλώ από μακριά