Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

ειδικός περί των γενικών



Η ζέστη μου λιώνει το πρόσωπο, οι τουρίστες με τα κουτσοαγγλικά τους με κάνουν να νιώθω οικεία. Η πόλη μου φαίνεται τόσο καινούρια όσο και ίδια κι απαράλλακτη.
Κι εδώ έγκειται το μυστήριο.
Ενώ πλανιέται εντός μου μια ασφάλεια  -η νηνεμία του να είσαι σπίτι, να μιλάς με εκείνους που σε ξέρουν χωρίς να πρέπει να κάνεις μικρές εισαγωγές- σχεδόν μια βδομάδα μετά εξακολουθώ να αισθάνομαι εκτός τόπου και χρόνου, σαν να μας παρατηρώ από ψηλά.

Όλα είναι πιο όμορφα όταν τα ονειρεύεται κανείς. Πιο στητά. Στην πραγματικότητα έρχομαι από κάπου που κανείς δεν ξέρει πως είναι- θα ήθελα να σε πάρω μαζί μου να δεις.
Τα καταφέρνω καλύτερα στα γραπτά, ακόμη καλύτερα στις σιωπές.

Όχι πως παραπονιέμαι. Με ξύπνησε η λαϊκή, το πλάσμα ξερόβηχε δίπλα και με έπιανε συγκίνηση που είμαστε εδώ παρέα. Μικρά πράγματα που τα ξεσυνηθίζεις κι έπειτα σου φαίνονται μυθιστορηματικά- η ζέστη, η νύχτα, οι επιγραφές, οι νεραντζιές, οι κατσαρίδες, το τρρρ των ζαριών κι οι απέναντι που βλέπουν τιβί κι ακούγεται στο σαλόνι σου.

Το Τώρα είναι πιο εύκολο όταν λείπεις, ίσως γι’αυτό έχω χρόνια που πηγαινοέρχομαι. Διατηρούν όλα μια φρεσκάδα και συνοδεύονται από μικρές νοσταλγίες εμβόλιμες. Να χαίρομαι πραγματικά που σε βλέπω.

Η Μιράντα το έθεσε όμορφα, «..και όλα αυτά θα ήταν συμπαθέστατα, απλά, χαζά κι ανεκτά, όπως χαζοί κι ανεκτοί είμαστε όλοι με τις ιστορίες μας.»


Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

anorexia nervosa


Psychoanalytic theory interpreted anorexia nervosa as a fear of sexual maturity. This arose in families in which the father was kind but passive and the mother was aggressive and castrating. Because mothers provided unfit models of femininity, girls in these families feared becoming women like their mothers. This fear became symbolized as a fear of oral impregnation. Girls suffering from anorexia nervosa were thought to have an unconscious hatred of femininity stemming from their unconscious preoedipal mother conflict. Anorexia nervosa was viewed as an attempt to regress to the safety of childhood. For girls, treatment involved “putting an end to that hatred of femininity by helping the woman to learn to accept and to act out the traditional female role”


Φυσικα αυτή η εκδοχή η ψυχαναλυτική είναι πλέον παρωχημένη, διότι ουσιαστικά ακολουθώντας αυτή τη λογική στη θεραπεία, τα αποτελέσματα είναι ορατά μετά από πολύ χρόνο και πολύ χρήμα. Πάραυτα εγώ το βρίσκω εξαιρετικό. Πέρα από το όποιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον, νομίζω πως σκεφτόμενος κανείς έτσι, ή μαλλον έχοντας αυτό σαν βάση, αναπτύσει μια προσέγγιση περισσότερο συνειρμική και ασυνείδητη, όχι τόσο εκτελεστική όσο οι σύγχρονες θεραπείες. 
Οι τελευταίες είναι βέβαια πιο αποτελεσματικές, αλλά το κακό είναι ότι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα εξαφανίζοντας τη συμπεριφορά, όχι τη ρίζα. Η γνωστική συμπεριφοριστική διατείνεται ότι αν σταματήσεις την εκδήλωση του προβλήματος, τη συμπεριφορά, σταματάει να υφίσταται και το πρόβλημα.
Το ενδιαφέρον είναι πως αυτό ακριβώς το σκεπτικό αντικατροπτίζει τη γενικότερη φαστ φουντ τάση που εφαρμόζεται παντού. Δεν υπάρχουν οι πόροι πλέον για να ασχοληθεί κανείς ουσιαστικά με τον εαυτό του- η ενδοσκόπιση και η ανάλυση θεωρούνται χόμπυ για αργόσχολους και νεόπλουτους. Οπότε εν ολίγοις ακολουθούμε την τακτική "πονάει κεφάλι- κόβει κεφάλι". Είναι όμως σοκαριστικά ενδεικτικό της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων, ιδιαίτερα αν θυμηθώ αυτό που πρωτάκουσα στη Ιστορία μικρή, ότι οι άνθρωποι φιλοσοφούν μόνο όταν είναι τακτοποιημένα τα βιοποριστικά τους. Επομένως ότι ο πολιτισμός ανθίζει όταν ο λαός δεν ανησυχεί για το αύριο, για τα πρακτικά προβλήματα. Κι ας μου επιτραπεί να πω πως τα παραπάνω συνδέονται τέλεια με την μασημένη τέχνη, την περιοδική λογοτεχνεία, τα τοπ χιτς τραγούδια και ούτω καθεξής. Από την άλλη υπάρχει και η αισιόδοξη οπτική, ότι το νέο κι ωραίο γενιέται μετά από τα ζόρια. Βολέυει λοιπόν, και με τούτο να μου ευχηθώ κουράζ πολύ.



*Keel, K. P. (2005).  Eating Disorders, Pearson, Prentice Hall, New Jersey

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

μεγάλα λόγια καφετιά



Εδώ στας εξοχάς την τελευταια βδομάδα



Θριάμβευσα στα γραπτά του cognitive behavioral therapy,
Ήπια στο Odessa κουβάδες αμαρέτο (sic) και κάτι δολοφονικά σφηνάκια κουαντρό μαζί με την I. και τον P. , έπειτα
σαβουρντίχτικα με το ποδήλατο της Β. και
ξύπνησα το πρωί με πονοκέφαλο μεγατόνων.
Χόρεψα μέχρι τέλους στο καταπληκτικότερο φεστιβάλ τζαζ μουσικής  στη μέση καταπράσινου λιβαδιού  όπου και
αντάλλαξα ματιές με νεαρό όστις, οποία ειρωνία, με τα πολλά μου συστήθηκε... «Ηλίας» εξ  Αθηνών.
Έκανα μπάνιο στη Βόρεια Θάλασσα,
ανέβασα τριάντα οκτώ πυρετό,
Είχα τη μπαλωμένη χαρά να ακούσω πως με ονειρεύεσαι ακόμη, κι όμως πιο πολύ πόνεσε που δεν άρμοζε να απαντήσω τίποτα  
Κι έτσι είδα επιτέλους το Τέλος μιας Σχέσης,
Έκλαψα γοερά μέσα στο τσάι μου, και

Γιόρτασα  τα νιάτα μου ρουφώντας ένα τσιγάρο πάνω από τα κρυωμένα μου πλεμόνια.


Θέλω να πω πως οι μερες μου κυλάνε ονειρικά και γρήγορα, τόσο που περνάνε στη σφαίρα της νοσταλγίας  πριν φαγωθούν. Διαβάζω για την Αθήνα, είδα  κι ανατρίχιασα. Σκέφτηκα τί άσχημοι  που είναι όλοι αυτοί εδώ που περιφέρονται με αέρα σνομπ ευρωπαικό, τί άσχημο που είναι να σε αντιμετωπίζουν σαν μάζα αποτυχημένη, και να μην νοούν τι σημαίνει να θέλεις να είσαι μονάδα και να τρελαίνεσαι βουτηγμένος στη μιζέρια. Κάνω ότι δε βλέπω μέχρι να δω από κοντά, μυστικά εύχομαι να μην καθήσω πολύ κι από την άλλη, σήμερα τηλεφώνησα να ευχηθώ στην γιαγιά και έβαλε τα κλάματα, "να προσέχεις". Και τρόμαξα γιατί έτσι  την έβλεπα από μικρή να κλαίει για την αδερφή της στην Αμερική, το μπαμπά στην Αθήνα, όλο το συγκενολόϊ της που είναι μακριά, και ανάθεμα, δε θέλω ώρες ώρες να είναι όλα καινούρια, κι όλα δανεικά. Και έπειτα θυμάμαι πως είμαι νιά, και τον φίλο μου τον Κωσταντάν που τριγυρνάει από δω κι από κει και που κανονίσαμε με τη Μ. να ψάξουμε πως γίνεται να πάμε στα πιο ξένα ακόμα και να μαζέυουμε βαμβάκι στους Ιαπωνικούς αγρούς. 
Πάντα μου άρεσε που το λένε και «μπαμπάκι» και που σου ματώνει τα δάχτυλα.