Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

anorexia nervosa


Psychoanalytic theory interpreted anorexia nervosa as a fear of sexual maturity. This arose in families in which the father was kind but passive and the mother was aggressive and castrating. Because mothers provided unfit models of femininity, girls in these families feared becoming women like their mothers. This fear became symbolized as a fear of oral impregnation. Girls suffering from anorexia nervosa were thought to have an unconscious hatred of femininity stemming from their unconscious preoedipal mother conflict. Anorexia nervosa was viewed as an attempt to regress to the safety of childhood. For girls, treatment involved “putting an end to that hatred of femininity by helping the woman to learn to accept and to act out the traditional female role”


Φυσικα αυτή η εκδοχή η ψυχαναλυτική είναι πλέον παρωχημένη, διότι ουσιαστικά ακολουθώντας αυτή τη λογική στη θεραπεία, τα αποτελέσματα είναι ορατά μετά από πολύ χρόνο και πολύ χρήμα. Πάραυτα εγώ το βρίσκω εξαιρετικό. Πέρα από το όποιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον, νομίζω πως σκεφτόμενος κανείς έτσι, ή μαλλον έχοντας αυτό σαν βάση, αναπτύσει μια προσέγγιση περισσότερο συνειρμική και ασυνείδητη, όχι τόσο εκτελεστική όσο οι σύγχρονες θεραπείες. 
Οι τελευταίες είναι βέβαια πιο αποτελεσματικές, αλλά το κακό είναι ότι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα εξαφανίζοντας τη συμπεριφορά, όχι τη ρίζα. Η γνωστική συμπεριφοριστική διατείνεται ότι αν σταματήσεις την εκδήλωση του προβλήματος, τη συμπεριφορά, σταματάει να υφίσταται και το πρόβλημα.
Το ενδιαφέρον είναι πως αυτό ακριβώς το σκεπτικό αντικατροπτίζει τη γενικότερη φαστ φουντ τάση που εφαρμόζεται παντού. Δεν υπάρχουν οι πόροι πλέον για να ασχοληθεί κανείς ουσιαστικά με τον εαυτό του- η ενδοσκόπιση και η ανάλυση θεωρούνται χόμπυ για αργόσχολους και νεόπλουτους. Οπότε εν ολίγοις ακολουθούμε την τακτική "πονάει κεφάλι- κόβει κεφάλι". Είναι όμως σοκαριστικά ενδεικτικό της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων, ιδιαίτερα αν θυμηθώ αυτό που πρωτάκουσα στη Ιστορία μικρή, ότι οι άνθρωποι φιλοσοφούν μόνο όταν είναι τακτοποιημένα τα βιοποριστικά τους. Επομένως ότι ο πολιτισμός ανθίζει όταν ο λαός δεν ανησυχεί για το αύριο, για τα πρακτικά προβλήματα. Κι ας μου επιτραπεί να πω πως τα παραπάνω συνδέονται τέλεια με την μασημένη τέχνη, την περιοδική λογοτεχνεία, τα τοπ χιτς τραγούδια και ούτω καθεξής. Από την άλλη υπάρχει και η αισιόδοξη οπτική, ότι το νέο κι ωραίο γενιέται μετά από τα ζόρια. Βολέυει λοιπόν, και με τούτο να μου ευχηθώ κουράζ πολύ.



*Keel, K. P. (2005).  Eating Disorders, Pearson, Prentice Hall, New Jersey

3 σχόλια:

Ferdinand+Miranda είπε...

mpou! πολύ ωραίο!

ροδάκινο είπε...

χε! σ'ευχαριστώ, είσαι ο (μοναδικός;) σταθερός μου αναγνώστης! xx

Κοντη είπε...

Ναι, ωραια τα λες ντουντ.
Ψωμι και CBT για την μπουρζουαζι!

Και μιας που ειπες Καποδιστριακο πριν, θυμηθηκα μια φραση του Βασιλη Καραποστολη- λεκτορως Φιλοσοφιας του Πολιτισμου, και Χανιμπαλ λεκτορως αμα λαχει- γκοουζ λαικ ντις:

Η ενδοσκοπιση διχως σωτηρια ειναι η θρησκεια της νεας εποχης.

Μπιγκ απ.