Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

μεγάλα λόγια καφετιά



Εδώ στας εξοχάς την τελευταια βδομάδα



Θριάμβευσα στα γραπτά του cognitive behavioral therapy,
Ήπια στο Odessa κουβάδες αμαρέτο (sic) και κάτι δολοφονικά σφηνάκια κουαντρό μαζί με την I. και τον P. , έπειτα
σαβουρντίχτικα με το ποδήλατο της Β. και
ξύπνησα το πρωί με πονοκέφαλο μεγατόνων.
Χόρεψα μέχρι τέλους στο καταπληκτικότερο φεστιβάλ τζαζ μουσικής  στη μέση καταπράσινου λιβαδιού  όπου και
αντάλλαξα ματιές με νεαρό όστις, οποία ειρωνία, με τα πολλά μου συστήθηκε... «Ηλίας» εξ  Αθηνών.
Έκανα μπάνιο στη Βόρεια Θάλασσα,
ανέβασα τριάντα οκτώ πυρετό,
Είχα τη μπαλωμένη χαρά να ακούσω πως με ονειρεύεσαι ακόμη, κι όμως πιο πολύ πόνεσε που δεν άρμοζε να απαντήσω τίποτα  
Κι έτσι είδα επιτέλους το Τέλος μιας Σχέσης,
Έκλαψα γοερά μέσα στο τσάι μου, και

Γιόρτασα  τα νιάτα μου ρουφώντας ένα τσιγάρο πάνω από τα κρυωμένα μου πλεμόνια.


Θέλω να πω πως οι μερες μου κυλάνε ονειρικά και γρήγορα, τόσο που περνάνε στη σφαίρα της νοσταλγίας  πριν φαγωθούν. Διαβάζω για την Αθήνα, είδα  κι ανατρίχιασα. Σκέφτηκα τί άσχημοι  που είναι όλοι αυτοί εδώ που περιφέρονται με αέρα σνομπ ευρωπαικό, τί άσχημο που είναι να σε αντιμετωπίζουν σαν μάζα αποτυχημένη, και να μην νοούν τι σημαίνει να θέλεις να είσαι μονάδα και να τρελαίνεσαι βουτηγμένος στη μιζέρια. Κάνω ότι δε βλέπω μέχρι να δω από κοντά, μυστικά εύχομαι να μην καθήσω πολύ κι από την άλλη, σήμερα τηλεφώνησα να ευχηθώ στην γιαγιά και έβαλε τα κλάματα, "να προσέχεις". Και τρόμαξα γιατί έτσι  την έβλεπα από μικρή να κλαίει για την αδερφή της στην Αμερική, το μπαμπά στην Αθήνα, όλο το συγκενολόϊ της που είναι μακριά, και ανάθεμα, δε θέλω ώρες ώρες να είναι όλα καινούρια, κι όλα δανεικά. Και έπειτα θυμάμαι πως είμαι νιά, και τον φίλο μου τον Κωσταντάν που τριγυρνάει από δω κι από κει και που κανονίσαμε με τη Μ. να ψάξουμε πως γίνεται να πάμε στα πιο ξένα ακόμα και να μαζέυουμε βαμβάκι στους Ιαπωνικούς αγρούς. 
Πάντα μου άρεσε που το λένε και «μπαμπάκι» και που σου ματώνει τα δάχτυλα.




7 σχόλια:

margkw είπε...

μ αρεσες.και το τελος μιας σχεσης δεν το χω δει, φοβαμαι.να το κανω?οταν θα ειμαι ολλανδια?η θα παω να αυτοκτονήσω αμεσα?

ροδάκινο είπε...

χεχε,
αν δεν νιώθεις πολύ σόϊ άστο για αργότερα ;)

διαβάζω τα νέα της αιντχόφας τακτικά,
σε φιλώ

Ferdinand+Miranda είπε...

...μάλλον τα 'μίδια τα χρόνια περνάνε γρήγορα μετά τα 22, δεν εξηγείται αλλιώς..

Μπόσα Νόβα είπε...

αχ, ροδακινάκι...
τόσα πράματα και πόσο όμορφα τα (μ)πλέκεις!

masxalitsa είπε...

♥ καλημερα ♥

Ανώνυμος είπε...

Ο χρόνος κυλάει κάπως έτσι...

http://www.youtube.com/watch?v=ff_qwu57hok

φιλί

[υπορεαλισμός]

ροδάκινο είπε...

Νικολή σ'ευχαριστώ πολύ. Το τάιμινγκ του κοματιού δε θα μπορούσε να ειναι καλύτερο. Καταπληκτικό. Φιλί κι από δω.

Μπόσα Νόβα μου όμορφη, μερσί πολλά*

Έττα έττα έττα, συγνώμη για τη σιωπή! Έρχομαι, μέχρι να πεις χρυσαλιφούρφουρο!
Χαζομάρες, σου στέλνω μέιλ...

Μπου μου νοσταλγική :)

12 Ιουνίου 2011 5:26 μ.μ.