Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

ειδικός περί των γενικών



Η ζέστη μου λιώνει το πρόσωπο, οι τουρίστες με τα κουτσοαγγλικά τους με κάνουν να νιώθω οικεία. Η πόλη μου φαίνεται τόσο καινούρια όσο και ίδια κι απαράλλακτη.
Κι εδώ έγκειται το μυστήριο.
Ενώ πλανιέται εντός μου μια ασφάλεια  -η νηνεμία του να είσαι σπίτι, να μιλάς με εκείνους που σε ξέρουν χωρίς να πρέπει να κάνεις μικρές εισαγωγές- σχεδόν μια βδομάδα μετά εξακολουθώ να αισθάνομαι εκτός τόπου και χρόνου, σαν να μας παρατηρώ από ψηλά.

Όλα είναι πιο όμορφα όταν τα ονειρεύεται κανείς. Πιο στητά. Στην πραγματικότητα έρχομαι από κάπου που κανείς δεν ξέρει πως είναι- θα ήθελα να σε πάρω μαζί μου να δεις.
Τα καταφέρνω καλύτερα στα γραπτά, ακόμη καλύτερα στις σιωπές.

Όχι πως παραπονιέμαι. Με ξύπνησε η λαϊκή, το πλάσμα ξερόβηχε δίπλα και με έπιανε συγκίνηση που είμαστε εδώ παρέα. Μικρά πράγματα που τα ξεσυνηθίζεις κι έπειτα σου φαίνονται μυθιστορηματικά- η ζέστη, η νύχτα, οι επιγραφές, οι νεραντζιές, οι κατσαρίδες, το τρρρ των ζαριών κι οι απέναντι που βλέπουν τιβί κι ακούγεται στο σαλόνι σου.

Το Τώρα είναι πιο εύκολο όταν λείπεις, ίσως γι’αυτό έχω χρόνια που πηγαινοέρχομαι. Διατηρούν όλα μια φρεσκάδα και συνοδεύονται από μικρές νοσταλγίες εμβόλιμες. Να χαίρομαι πραγματικά που σε βλέπω.

Η Μιράντα το έθεσε όμορφα, «..και όλα αυτά θα ήταν συμπαθέστατα, απλά, χαζά κι ανεκτά, όπως χαζοί κι ανεκτοί είμαστε όλοι με τις ιστορίες μας.»


2 σχόλια:

masxalitsa είπε...

http://youtu.be/Dm8PTOMv6DI

η ζωη ξέρει. και εγώ την εμπιστεύομαι. (παιζει να είναι η αγαπημένη μου σκηνή από ταινία...)♥

ροδάκινο είπε...

κουκλί μου εσύ!

χαίρομαι, αυτή η ταινία είναι αδυναμία μου.

φιλίιι