Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

γυμνό


Εκεί που από σένα φαίνεται μόνο το περίγραμμα του προσώπου σου, 
που σε ρουφάει το σκοτάδι, με πιάνω να πλησιάζω το σώμα σου αδιόρατα, 
λίγο λίγο μέχρι η απόσταση να μη μου δένει το στομάχι κόμπο. 
Κολλάει η κόρη των ματιών μου στα χείλη σου, λίγο ακόμη κι ο κόπος που χρειάζεται για να συγκρατηθώ θα έκανε το μέτωπό μου να στάζει σταγόνες. 
Νιώθω τα μαλλιά μου μακριά, τα άκρα μου διαφανή, νομίζω ότι δεν θα αντέξω, και θα μεταφερθούμε σε ένα άλλο χωροχρόνο που θα γινόταν να με αγγίζεις, 
γιατί σε αυτόν φοβάμαι πως οτιδήποτε παραπάνω από φιλί θα με τελείωνε, θα είχα χύσει ποτάμια πριν κατέβει το χέρι σου χαμηλότερα από τα κόκαλα του λαιμού μου. 
Για το στόμα σου η φαντασία μου δεν φτάνει. Δεν χωράει στο λογισμό μου κάτι παραπάνω, μένω να κοιτάζω τα χείλη σου και με την ώρα δε φοβάμαι μήπως το δεις.
Σ’ αρέσει που σε κοιτάω έτσι. 
Τα χέρια σου παίρνουν μια μορφή μυθικού τέρατος, παιάνα, νομίζω πως αν με γραπώσεις θα σβήσω από λαγνεία, 
θα λιώσω από κάτω σου. 
Φαντάζομαι ένα ένα τα δάχτυλα σου να υγραίνονται από μένα, 
φαντάζομαι να μου σπρώχνεις το κεφάλι χαμηλά και να μην αρθρώνω λέξη, δεν μπορώ να πω λέξη, αισθάνομαι πως είναι ό,τι πιο λάθος έχω σκεφτεί και τρελαίνομαι, 
μου κρατάς το χέρι κι ενώ μου φτάνει την ίδια στιγμή εικόνες εκσφενδονίζονται μπροστά μου, 
εσύ πάνω μου, εσύ μέσα μου, εσύ πίσω μου. 
Δεν μπορώ να σε φανταστώ γυμνό, κι αυτό για αλλαγή με κάνει να τρέμω.

Θα φορέσω 
το πιο ωραίο μου φόρεμα 
κι όπως θα περπατάω προς Κολωνάκι χαμογελαστή,

θα νιώθω εξαίσια εκτεθειμένη. 



1 σχόλιο:

ροδάκινο είπε...

μερσί μαργκώ, κέιβμαν, μπου, εττα*

απλως το θέλα έτσι,

μόνο του κι ασχολίαστο.
φιλί