Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Κάτω στα νερά του Πορτπεγκάσου βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή


Φαντάσου ένα πολύ κινηματογραφικό χωροχρόνο κι αφαίρεσε μια δυό πινελιές για να καταλήξεις στην πραγματικότητα, όπως θα την αντιλαμβανόταν κάποιος που δεν είναι εγώ. Γιατί εάν την δω όπως πραγματικά είναι δε θα μ’αρέσει.

Είναι κι εδώ Κυριακή, Zondag σ’αυτό το πράγμα που αποκαλούν γλώσσα. Νομίζω ότι η συναισθηματική νοημοσύνη ενός λαού συναρτάται με τη γλώσσα του. Τέλος πάντων, είναι Κυριακή, ξύπνησα αργά κι απολαυστικά, ακούω κάτι με σαξόφωνο, πίνω νες, η βροχή ακούγεται σαν σκηνοθετική παρέμβαση στο ταβάνι μου, το φως που μπαίνει θυμίζει Παρασκευή απόγευμα στου Φιλοππάππου, τραβάω το χρόνο από τ’αυτιά.

Θα θελα να πιάσω κουβέντα με κάποιον, να μαι για καφέ μια βροχερή Αθηναική μέρα, κάποιος να μου μιλάει ενώ εγώ θα ξεφυλίζω μια εφημερίδα, τάχα μου πως μεγάλωσα, και θα γνέφω πίσω απ’ τον καφέ μου.

Αντ’αυτού χασμουριέμαι επιδεικτικά, τρίβω τα μάτια μου, χέστηκες θα μου πεις, και θα σου πω έχω τόσο καιρό να γράψω που δεν ξέρω πως.

7 σχόλια:

margkw είπε...

σ'αυτο το πραγμα που αποκαλουν γλωσσα..χαχα..συμμεριζομαι πληρως ολοκληρη την αναρτηση!φιλια απο αιντχοβεν

Μπόσα Νόβα είπε...

Γεια κι από μένα. Εδώ τίποτα οικείο ακόμα, τόσο διαφορετικές οι Κυριακές πια, τόσο ξένες. Τι ωραία που τα γράφεις, κι ας λες ότι δεν ξέρεις πως. Φιλιά.

ροδάκινο είπε...

Μ αρέσει πολύ που διαβαζόμαστε, και συμμεριζόμαστε τα καλά και τα κακά ξένων εδαφων.

Κι εδώ, μεταξύ μας, με την επάνοδο μου απο τας καλοκαιρινάς διακοπάς, για κάποιο λόγο όλα φαντάζουν πιο ξένα, από πριν κι απ'ό,τι θα θελα.

σας φιλώ και τις δυό σας, Μαργκώ και Μπόσα Νόβα, και μερσί πολύ για την παρουσία. Χε.

Ανώνυμος είπε...

en fin!

Ανώνυμος είπε...

...από δύο ορόφους πάνω! μην μπερδευτείς!

ροδάκινο είπε...

χαχα, να μια πρωτότυπη φράση!
διάβαζεεεε

Ferdinand+Miranda είπε...

Νες χαιρετεί νες, όβερ *

Ζε τεμ τοταλμαν*