Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

πετάς;



Η μικρή μου αδερφή μεγαλώνει, της κάνω νάζια και μου ανταπαντά, «βλέπεις ότι προσπαθω να σου κρατήσω μούτρα και δε μπορώ, αυτό τί σου λέει;».
Μου λέει πως είμαι ακόμη στη φούσκα μου, που δεν είναι πια ροζ αλλά είναι φουσκα. Και πως μ’αγαπά περισσότερο απ’ ό,τι εγω. Αν τη μετράς την πουτάνα τελικά. Σήμερα έφυγαν και

Σκεφτόμουν πόσο σιχαίνομαι τ’αεροδρόμια. Πάντα μου φαινόταν ασήκωτο που από ένα σημείο και μετά δεν επιτρέπεται να περάσεις, σε χωρίζουν πεντε μετρα από κάποιον πολύ δικό σου αλλά δεν είστε πια μαζί, δε μπορείς να μιλήσεις και δεν μπορείς να πάρεις αγκαλιά. Και ποτέ δεν είναι το ίδιο την επόμενη φορά.

Κοιτούσα τον κόσμο, μερικοί ήταν με ματακια πρησμένα, άλλοι γελαστοί, άλλοι κουρασμένοι. Είναι από τα λίγα μέρη που σε κάνουν να νιώθεις τόσο μυρμήγκι, τ’αεροδρόμια. Υπάρχουν τόσα μαζεμένα και ανείπωτα ρήματα που γίνεται πηχτή η ατμόσφαιρα. Κόβεις το χρόνο με το μαχαίρι. Δεν υπάρχουν όμορφοι και άσχημοι, μόνο ιστορίες. Οι μόνοι που πραγματικά ανήκουν εκεί είναι οι αεροσυνοδοί και οι πιλότοι. Αγέρωχοι κι ατάραχοι, αυτοί δε φέρνουν την ιστορία τους στ’ αεροδρόμιο, την αφήνουν σπίτι. Παππούδες με εγγόνια, γυναικες βαμμένες, έφηβοι με φωσφοριζέ κορδόνια. Πόσοι άνθρωποι κλαίνε; Εγώ δε θυμάμαι την τελευταία φορά που δεν έκλαψα. Ακόμη κι αν δε συμβαίνει τίποτα, πάντα τα σιχαίνομαι, πάντα ξέρω πως αφήνω κάτι πίσω ή κάτι αφήνει εμένα. Κι ας είναι σάπιο.

Από την άλλη, στο αεροδρόμιο έχει κανείς την ευκαιρία να πει την αληθεια. Είναι σαν παζάρι μεταμέλειας. Συγνώμη που σου φώναζα ή, πόσο θα θελα να μην είχα ξυπνησει αργά χθες, ή απλώς θα σε σκέφτομαι. Και τα ανάποδα, άσε με να φυγω, πνίγομαι, θέλω.

Όλη η ανθρώπινη δυστυχία ξεκινάει από  τις ανθρώπινες σχέσεις. Τόσο που όταν γνωρίζεις κάποιον είναι σαν να αγοράζεις αυγά χωρίς ημερομηνία λήξης. Και τα σιχαίνομαι τ’ αυγά.

Τα αεροδρόμια είναι σαν τον καινούριο χρόνο, μια ψευδαίσθηση ενός ορόσημου.  


2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

:) αύριο που ανοίγουν πάλι τα μαγαζιά θα έχεις κάρτα.

εγώ πάντως δεν θέλω ποτέ να με πας σε αεροδρόμια.

θα φέρω και γλυκό βύσσινο όταν έρθω.

Takis X είπε...

το λάτρεψα αυτό το κείμενο..