Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Τσαρούχης

τον ρωτάει ο δημοσιογράφος,

Η δικιά σας εξομολόγηση τι μορφή παίρνει;

«Είναι εξομολόγηση προς την αγάπη, προς τη ζωή την οποία η ζωή η ίδια μας υπαγορεύει. Κάθε συγκίνηση, κάθε μεταφυσική χαρά που ένιωσα από το θαύμα της ζωής και της δημιουργίας προσπαθώ να τις εκφράσω. Αλλά αυτό το πράγμα η κοινωνία ­ για να είναι πιο ήσυχη και κατά τη φαντασία της πιο προστατευμένη ­ το απαγορεύει. Τα πράγματα μας καλούν σε μια μέθη, σε έναν ενθουσιασμό και σε ένα παραλήρημα. Το να ελευθερώνεται κανείς από τους φόβους και να εκφράζει αυτό το παραλήρημα είναι νομίζω αυτό που ονομάζω εξομολόγηση του καλλιτέχνη. Και γενικώς να ενώνω τη ζωή μου με την παιδική μου ζωή, να μη χωρίζεται με ένα παραπέτασμα σιδερένιο η παιδική ζωή με τη ζωή του ενηλίκου».

Δεν ξέρω αν φταιεί η εναλλαγή άγχους με λάικ δερζ νόου τουμόροου ωχαδερφισμό που διέπει το απόγευμά μου- μου εντυπώθηκε η απάντησή του κι επιτέλους επιβεβαίωσα την αδιόρατή μου υποψία ότι, δε μπορεί, υπάρχει μια παγκόσμια ηθική που βασίζεται στο θέλω, μια αγάπη που δεν είναι αλτρουιστική, δεν είναι ρομαντική, δεν είναι χριστιανική, είναι αυτό που είναι αλλά είναι omnipresent. Χωρίς αυτό να σημαίνει απουσία κοινού νου, λογικής. Απλώς πως όλα υποκινούνται από τη δύναμη του θέλω (κι όχι απαραίτητα την υπερεκτιμημένη δύναμη του Τώρα), κι αυτό το θέλω διέπεται από μια ανάγκη να αγαπάς, την αισθητική, την αρμονία ή την παντελή της έλλειψη- αν βγάζω νόημα. Καί τί όμορφα: 


Στην παιδική σας ηλικία τι νομίζατε ότι θα γίνετε;

«Πολλά πράγματα. Ενα από τα κυριότερα ήταν να γίνω ακροβάτης γιατί μου άρεσε πολύ το ιπποδρόμιο και ό,τι έβλεπα στο ιπποδρόμιο εμιμούμην, βάζοντας σχοινιά μέσα στους δύο μεντεσέδες της πόρτας. Ηθελα να περπατώ επάνω σε ένα σχοινί, να κρεμιέμαι ανάποδα... Ενα άλλο επάγγελμα που μου άρεσε πάρα πολύ ήταν να γίνω δεσπότης, διότι μου άρεσε να τους βλέπω στις λιτανείες με τα χρυσά άμφια και τις μίτρες να παρελαύνουν. Αλλά ποτέ δεν σκέφθηκα ότι θα γίνω ζωγράφος. Ολο ζωγράφιζα από μικρό παιδί και έκανα και κατασκευές αρχιτεκτονικές ­ εσωτερικών χώρων ιδίως ­ έκανα κρεβατοκάμαρες, τραπεζαρίες και μου άρεσε πολύ το θέατρο... Αλλά ζωγραφική έκανα διότι το ζήτησαν οι άλλοι ­ είτε ήταν θεατές είτε ήταν έμποροι πινάκων. Νόμιζαν ότι έχω ταλέντο... ακόμη δεν το κατάλαβα αυτό!».

Ωραίος.

Η συνέντευξη εδώ.


  


Δεν υπάρχουν σχόλια: