Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

Saudade



Μου αρέσει να αγαπάω, όπως μου αρέσει να κάθομαι στον ήλιο. Αν μόνο δε θεωρούταν τόσο φοβερή ένδειξη αδυναμίας. Κι αν μόνο δε μ’ενοιαζε τόσο. Πονάει δεν πονάει, δεν υπάρχει ωραιότερο τίποτα απ’το ν’αγαπάς. Αν σ’αγαπούν κι όλας ακόμη καλύτερα, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, αν πραγματικά αγαπάς  δεν είναι ό,τι ευκολότερο να κάνεις χώρο για να σ’αγαπούν. Σε συνεπαίρνει το δικό σου συναίσθημα. Αχ δεν ξέρω, μη με ρωτάς αν η αγαπη είναι αλτρουιστική ή όχι, και τέτοια μπερδεμένα και φιλοσοφικά. Ένα ξέρω, πως όταν σ’αγαπούσα νόμιζα πως ίπταμαι. Ε και ναι, μου πηρε λίγο καιρό να κλείσω τον κύκλο, και λοιπόν; Νισάφι πια. Αγάπες κι έρωτες σε συσκευασία, με μάνιουαλ. Έτσι ένιωσα κι έτσι έκανα, και δεν μετανιώνω, όχι πια. Αλλά υπάρχει ακόμη αυτη η έλλειψη, κι είναι έυκολότερο να σ’αναζητήσω σ’άυτό το κενό, παρά να βάλω τον Ολλανδό μου εκεί. Αλλά ακόμα κι αυτό το χω αποδεκτεί. Αν δεν ήταν έτσι δε θα άξιζε.

Μου αρέσει να αγαπάω, όπως μου αρέσει να κάθομαι στον ήλιο. Όχι πως είμαι καμιά ιέρεια, σεμνή και διάφανη, απαστράπτουσα. Καταβάθος είμαι ένα ξέκωλο, που θα λεγες κι εσύ. Το μεγαλύτερο ίσως, γιατί πιότερα να μοιράζεις το μουνί σου παρά την αγάπη σου, έτσι όπου να ναι.


Αυτά.