Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

Saudade



Μου αρέσει να αγαπάω, όπως μου αρέσει να κάθομαι στον ήλιο. Αν μόνο δε θεωρούταν τόσο φοβερή ένδειξη αδυναμίας. Κι αν μόνο δε μ’ενοιαζε τόσο. Πονάει δεν πονάει, δεν υπάρχει ωραιότερο τίποτα απ’το ν’αγαπάς. Αν σ’αγαπούν κι όλας ακόμη καλύτερα, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, αν πραγματικά αγαπάς  δεν είναι ό,τι ευκολότερο να κάνεις χώρο για να σ’αγαπούν. Σε συνεπαίρνει το δικό σου συναίσθημα. Αχ δεν ξέρω, μη με ρωτάς αν η αγαπη είναι αλτρουιστική ή όχι, και τέτοια μπερδεμένα και φιλοσοφικά. Ένα ξέρω, πως όταν σ’αγαπούσα νόμιζα πως ίπταμαι. Ε και ναι, μου πηρε λίγο καιρό να κλείσω τον κύκλο, και λοιπόν; Νισάφι πια. Αγάπες κι έρωτες σε συσκευασία, με μάνιουαλ. Έτσι ένιωσα κι έτσι έκανα, και δεν μετανιώνω, όχι πια. Αλλά υπάρχει ακόμη αυτη η έλλειψη, κι είναι έυκολότερο να σ’αναζητήσω σ’άυτό το κενό, παρά να βάλω τον Ολλανδό μου εκεί. Αλλά ακόμα κι αυτό το χω αποδεκτεί. Αν δεν ήταν έτσι δε θα άξιζε.

Μου αρέσει να αγαπάω, όπως μου αρέσει να κάθομαι στον ήλιο. Όχι πως είμαι καμιά ιέρεια, σεμνή και διάφανη, απαστράπτουσα. Καταβάθος είμαι ένα ξέκωλο, που θα λεγες κι εσύ. Το μεγαλύτερο ίσως, γιατί πιότερα να μοιράζεις το μουνί σου παρά την αγάπη σου, έτσι όπου να ναι.


Αυτά.

4 σχόλια:

Takis X είπε...

Α να με συγχωρεί η χαρη σου, αλλά ηθελα κι αλλο.Είναι υπέροχα απελευθερωτικός ο λόγος σου που δεν εχει αλλο τρόπο να διακριθεί απο το να είναι επεκταμένος.


η φωτο υπέροχη.

margkw είπε...

εγω συμφωνω παντως

Ανώνυμος είπε...

Κι εγώ!

mathepeze είπε...

Αν οι λοιποί θαυμαστές λέγοντας συμφωνώ εννοούν την κατακλείδα, εγώ διαφωνώ. Δεν διαφωνώ στο να μοιράζεις το μουνί σου, αλλά στην σύγκριση με την αγάπη σου. Μοιάζει προϊόν αντίδρασης & οι λέξεις χάνουν την αξία τους. Η λέξη έρωτας μου ταιριάζει καλύτερα. Πάντα συγχέουμε την αγάπη με τον έρωτα.

Έρωτας, για μένα, είναι η γοητεία που ασκείται πάνω μας από καθετί καινούργιο-νέο-πρωτόγνωρο. Αγάπη… είναι μεγάλη κουβέντα…

Γράφεις όμορφά, συμφωνώ με τον σερ Takis πως ήταν λίγο, διαφωνώ στα περί διηγημάτων, δεν σου ταιριάζουν οι μεγάλες φόρμες κι ελπίζω για το τελευταίο να κάνω λάθος.

Ααα… ένδειξη αδυναμίας δεν είναι τα συναισθήματα, αλλά η διαχείριση αυτών.
Κορυφαία στιγμή στο κείμενο; "Αν δεν ήταν έτσι δεν θα άξιζε"!!!