Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Τιτλος 3


Ετουτη θα ειναι μια εξαιρετικα ασυναρτητη αναρτηση.
Φαινεται πρεπει να εχω πιει δυο μπουκάλια κρασί και να ειμαι σε συναισθηματικη κατασταση «θέλω να με πατησει τραμ τωρα». Ή ο,τι άλλο παταει ανθρωπους στην ευρώπη. Γαμώ την ιστορία που επαναλαμβάνεται γαμώ.
Καιρό είχα να αισθανθώ έτσι. Σαν η μοναδική διέξοδος να είναι οι λέξεις.
Μου λείπει η Ελλάδα. Μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπει να πίνω, μου λείπει να απελπίζομαι ΦΑΝΕΡΑ, κι όχι πολιτισμένα.
Μου λέιπει να έχω ονειρα μη πρακτικά.
Δεν έχω ιδέα τι κάνω, ιδέα όμως. Γιατί είμαι εδω;
Δουλεύω στα μπέργκερ κινγκ, αγαπητοί αναγνωσται. Με 5 χρόνια σπουδες και 25 χρόνια όνειρα. Και χέστηκα βασικά, αυτό είναι το μόνο κομμάτι της καθημερινότητας μου άξιο να ειπωθει- φαντάσου.  Τα λοιπα είναι που αφηνουν το κενό μου κενό.
Σήμερα γυρνούσα σπίτι, προς το νεοαποκτηθέν διαμέρισμα, με τον πολλά υποσχόμενο φίλο μου να περιμενει, και απλώς δεν ήθελα να μπω μεσα. Ποδηλατησα κανα μισάωρο ακόμα, ωσπου έφτασα σε μια λεωφόρο. Εκατσα εκει, ποδήλατο στο έδαφος, εαυτος στο έδαφος, και κάνπισα ένα τσιγάρο. Ένα τσιγαρο που θα έπρεπε να έχει καπνιστει με παρέα και αλκοολ. Αλλά είμαι ΜΟΝΗ. Με σχέση και μόνη. Γιατί εξήγα εσύ στον Ολλανδό τι σημαινει ρεμπετικο, καημός, δε τη παλευω λεμε, κι αλλα τετοια κλισέ. Κλισέ μεχρι να ζεις πιπα κωλο εμπλοκη κάπου που δεν ταιριαζεις.
Κάθησα εκεί, γιατι περνούσαν αμάξια πολλά, ακριβως κάτω απο τα φαναρια, και μου θύμιζαν Αθηνα. Φασαρία. Αχ σ αγαπω, ήρθα κοντα σου, πριν τα ξημερωματα. Τι σκατα έρωτας ειναι εκεινος αμα δεν μπορεις να μοιραστεις αυτο; Δεν ειμαι εγω για τετοια, δεν ειμαι εγω για τετοια, θελω να γυρισω πισω.
Καπνισα το θλιβερο μου τσιγαρο στη λεωφορο. Μακρια απο το μελλον μου.
Ο Γιαννης λεει πως ειμαστε απ αυτους τους ανθρωπους που δεν ειναι ευτυχισμενοι.  Ο Γιαννης λεει πολλά, ο Γιαννης δεν κανει τίποτα.
Θέλετε να μιλησουμε υποθετικά; Ουτε υποθετικα δεν μπορω να μιλησω- δεν ξερω τι μου γινεται, για μια φορα ακόμα.  Πάντως η Νεφέλη εχει δίκο, πρεπει να γραφω, δεν ειμαι καλα, σαλτερνω απαξ και δεν καταγραφω κάπου τα μέσα μου. Συγνωμην λοιπον για ετουτο το ποστ, αλλα είναι κι αυτο μια φτωχη διέξοδος.