Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Τιτλος 3


Ετουτη θα ειναι μια εξαιρετικα ασυναρτητη αναρτηση.
Φαινεται πρεπει να εχω πιει δυο μπουκάλια κρασί και να ειμαι σε συναισθηματικη κατασταση «θέλω να με πατησει τραμ τωρα». Ή ο,τι άλλο παταει ανθρωπους στην ευρώπη. Γαμώ την ιστορία που επαναλαμβάνεται γαμώ.
Καιρό είχα να αισθανθώ έτσι. Σαν η μοναδική διέξοδος να είναι οι λέξεις.
Μου λείπει η Ελλάδα. Μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπει να πίνω, μου λείπει να απελπίζομαι ΦΑΝΕΡΑ, κι όχι πολιτισμένα.
Μου λέιπει να έχω ονειρα μη πρακτικά.
Δεν έχω ιδέα τι κάνω, ιδέα όμως. Γιατί είμαι εδω;
Δουλεύω στα μπέργκερ κινγκ, αγαπητοί αναγνωσται. Με 5 χρόνια σπουδες και 25 χρόνια όνειρα. Και χέστηκα βασικά, αυτό είναι το μόνο κομμάτι της καθημερινότητας μου άξιο να ειπωθει- φαντάσου.  Τα λοιπα είναι που αφηνουν το κενό μου κενό.
Σήμερα γυρνούσα σπίτι, προς το νεοαποκτηθέν διαμέρισμα, με τον πολλά υποσχόμενο φίλο μου να περιμενει, και απλώς δεν ήθελα να μπω μεσα. Ποδηλατησα κανα μισάωρο ακόμα, ωσπου έφτασα σε μια λεωφόρο. Εκατσα εκει, ποδήλατο στο έδαφος, εαυτος στο έδαφος, και κάνπισα ένα τσιγάρο. Ένα τσιγαρο που θα έπρεπε να έχει καπνιστει με παρέα και αλκοολ. Αλλά είμαι ΜΟΝΗ. Με σχέση και μόνη. Γιατί εξήγα εσύ στον Ολλανδό τι σημαινει ρεμπετικο, καημός, δε τη παλευω λεμε, κι αλλα τετοια κλισέ. Κλισέ μεχρι να ζεις πιπα κωλο εμπλοκη κάπου που δεν ταιριαζεις.
Κάθησα εκεί, γιατι περνούσαν αμάξια πολλά, ακριβως κάτω απο τα φαναρια, και μου θύμιζαν Αθηνα. Φασαρία. Αχ σ αγαπω, ήρθα κοντα σου, πριν τα ξημερωματα. Τι σκατα έρωτας ειναι εκεινος αμα δεν μπορεις να μοιραστεις αυτο; Δεν ειμαι εγω για τετοια, δεν ειμαι εγω για τετοια, θελω να γυρισω πισω.
Καπνισα το θλιβερο μου τσιγαρο στη λεωφορο. Μακρια απο το μελλον μου.
Ο Γιαννης λεει πως ειμαστε απ αυτους τους ανθρωπους που δεν ειναι ευτυχισμενοι.  Ο Γιαννης λεει πολλά, ο Γιαννης δεν κανει τίποτα.
Θέλετε να μιλησουμε υποθετικά; Ουτε υποθετικα δεν μπορω να μιλησω- δεν ξερω τι μου γινεται, για μια φορα ακόμα.  Πάντως η Νεφέλη εχει δίκο, πρεπει να γραφω, δεν ειμαι καλα, σαλτερνω απαξ και δεν καταγραφω κάπου τα μέσα μου. Συγνωμην λοιπον για ετουτο το ποστ, αλλα είναι κι αυτο μια φτωχη διέξοδος.




6 σχόλια:

Takis X είπε...

Εισαι πουλακι μου καταπλητικη,πολυ σ αγάπαω

ροδάκινο είπε...

μεσιε Takis, ποσο είχα αναγκη λιγη αγαπη δεν ξερετε. Μερσί

atihrastw είπε...

ki apo dw ligi agapi :)

Άννα Μαρία είπε...

«Ποτέ δεν πίστεψα ότι μια επιλογή μπορεί να είναι αμετάκλητη. Μια επιλογή επιλέγεται συνεχώς.»
Σιμόν ντε Μπωβουάρ
(Επαναλαμβάνομαι και το ξέρεις...)

Αγαπητό ροδάκινο, το τσιγάρο είναι μία επιλογή απόλαυσης (συχνότατα μου ανήκει) και μη το χαρακτηρίζεις ποτέ θλιβερό. Το μπέργκερ είναι κινγ και ολλανδικό. Ζήσε το!!! Δες την όμορφη πλευρά και γράφε. ΓΡΑΦΕ!!!
Για όλους υπάρχει ένας Γιάννης που λέει πολλά και δεν κάνει τπτ. Και δεν πρέπει να σ' ενδιαφέρει. Δε θα βασιστείς στο κάτι, γιατί στο τέλος πάλι τον εαυτό σου θ' αντιμετωπίσεις. ΜΟΝΗ. Η μοναξιά μπορεί να είναι υπέροχη. Η κατ' επιλογήν, γιατί αντιλαμβάνομαι πως είσαι τόσο δυνατή που ακόμη κι αυτά που σε σαλτάρουν τα επιλέγεις. Να δεις που αυτό, στο μέλλον, μόνο σε καλό θα βγει. Άλλωστε είναι νεοαποκτηθέν το διαμέρισμα και μπορεί να σου χαρίσει μαγικά πινέλα να ζωγραφίσεις όνειρα αισιοδοξίας.

Τώρα, αν είναι πρέπον από μία ξένη σαν εμένα δεν ξέρω, όμως εγώ σου στέλνω ένα ζεστό φιλί στο μάγουλο και σ' αγκαλιάζω με αγάπη. Έτσι, γιατί πολύ το ήθελα...

mathepeze είπε...

Χμμ…

Σε νιώθω (;) σα να ξυπνάς όχι από όνειρο αλλά από το φοβερό τρομακτικό αντίστροφό του… την πραγματικότητα. Από μια αίσθηση ότι ολόκληρη η ζωή, αν την κατανοήσεις σωστά, είναι ένα άγριο όνειρο, όπου ο άνθρωπος άγεται & φέρεται, παρασύρεται από τα νερά & τους ανέμους & την επίγνωση και πως ο μόνος ρόλος του, είναι του περιδεούς μάρτυρα μπροστά στο καθημερινό θαύμα!

Δεν υπάρχει "τόπος" που να αξίζει τον κόπο ν’ αναπαραχθεί, ούτε σοφία πέρα από το καπνό του τσιγάρου σου. Μόνο αυτή η ζωή που ζούμε υπάρχει, με την υπέροχη βρομιά της & τη μοναξιά της & το μεγαλείο της!

Τέλος, μέσα από μια έσχατη προσπάθεια πνευματικής διαύγειας - που μου επιτρέπει το αλκοόλ της στιγμής – θα τονίσω πως… η θλιβερότερη των εκδηλώσεων, πιο θλιβερή κι από την έλλειψη αγάπης, είναι η ανημπόρια ν’ αγαπήσεις…

Εξαιρώ την επιδίωξη δύναμης – για λόγους προσωπικούς.

Ferdinand+Miranda είπε...

polu argoporimena to vlepw afto.. alla telospantwn.. tin agapw afti tin anartisi, an kai exw na pw oti O GIANNIS NA MILAEI GIA TON EAFTO TOU, egw kserw oti tha einai eftuxismeno to rodakino mou, toso pou tha kontevei na skasei na ginei xumos rodakino! kleinw to mati me monaxiko tsigaraki... s' agapw